Emoties bij Geertje Couwenbergh (Schrijfdag Diemen, deel 6)

Emoties bij Geertje Couwenbergh (Schrijfdag Diemen, deel 6)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Lees vanaf het begin

Odile vertoeft in de rookruimte, ik aarzel, klop op het glas om haar aandacht te trekken. Ze wenkt me. Weer de aarzeling, maar met een schouderophalen van dat-overleef-ik-ook-wel-weer betreed ik toch het stinkende hol. Want ik wil in overleg gaan.

‘Odile, Sigrid heeft navraag gedaan over de Kathy en Jeroen workshop. Het schijnt dat het twee opeenvolgende zijn. Wat gaan we nu doen?’

Odile’s gezicht betrekt, ik hoor gewoon de radertjes in haar hoofd ratelen, dan trekt er weer ontspanning over haar gelaat. We besluiten om de eerste te laten vervallen, zodat we met zijn drietjes naar Geertje Couwenbergh kunnen. Dan schuiven we gewoon aan bij het tweede deel van de kook- en schrijfsessie van Kathy Mathys en Jeroen Kans en hopen daar nog wat nuttigs uit te kunnen slepen.

Ik vind alles best. Ben zelf stiekem opgelucht dat ik weer gewoon ontspannen kan zitten te kijken en luisteren naar Geertje, had ik van te voren geweten dat ik zelf aan de bak zou moeten, had ik me wel twee keer bedacht. Had ik van te voren geweten dat het zo’n enerverende ervaring zou worden, had ik mijn bedenkingen gelijk overboord gekieperd.

Geertje zet ons aan het werk, ze geeft ons drie freewritingopdrachten van ieder tien minuten. ‘Niet stoppen met schrijven, ongeacht wat er ook gebeurd. Als er brand uitbreekt, schrijf je gewoon door, dan ga ik eerst proberen de brand te blussen, wanneer het me niet lukt, schakel ik de brandweer in, lukt het hen ook niet, zeg ik stop met schrijven en pas dan mag je stoppen en vluchten.’ Zo, hé, streng zeg. We durven geen van allen haar regels te overtreden en zelfs ik, schrijf dapper dat wat geëist wordt. ‘Denk niet na, voel je vrij,  wees specifiek en geef alles!’

Drie korte beginregeltjes, bij de drie opdrachtjes. We moeten verder schrijven na: ik herinner me niet; na: de handen van mijn moeder en na: ik verlang naar rust.

Al schrijvend verlang ik echt naar rust voor mijn handen. Mijn vingers verkrampen voortdurend, bij iedere letter moet ik nadenken over de vorm, traag beweegt mijn pen over het papier. Ik slaak een zucht van verlichting wanneer ik eindelijk mag stoppen en realiseer me dat ik altijd al zo te werk ga, maar dan op een toetsenbord. Mijn verhalen beginnen allemaal op dezelfde vrije manier. Ik denk nooit teveel na, poog specifiek te zijn en geef altijd alles.

Bij de volgende opdracht gaat er een  schok door de hele zaal. ‘Je kiest een partner aan wie je je schrijfwerk voor kunt lezen,  je kiest iemand uit waar je niet mee gekomen bent. Luister naar elkaar, zonder te reageren, zonder een oordeel te vellen.’

Zegt ze dit nu echt? Moeten we onze kladjes echt voorlezen aan een wildvreemde? Ja dus. Odile en Sigrid  zijn weer eens zo rebels als wat. Zij lezen aan elkaar de stukjes voor. Ik richt me tot mijn rechterbuurvrouw.  Ik kan dit wel. Ik heb hier minder problemen mee. Mijn stem werkt goed, mijn gehoor ook. Dit wordt een makkie. Maar ik heb er geen rekening mee gehouden dat wat ik geschreven heb, erg intiem is. Ik ben open geweest, heb mezelf niet ingehouden, eerlijke, soms harde woorden gebruikt. Kort. Dat wel. Eigenlijk te kort. Mijn buurvrouw is licht verbaasd dat ik na enkele zinnen al stop met mijn eerste stukje. De hare is aanmerkelijk langer. Wanneer ik mijn tweede stukje begin voor te lezen, bemerk ik hoe geschokt ze is, ze houdt haar adem in, moet enkele keren slikken en houdt het amper droog. Ze schudt haar hoofd. ‘Dit raakt me ontzettend. Nee hè. Nu kan ik het niet maken om de mijne voor te lezen.’ Ik vraag haar dit toch te doen, zeg haar dat ik er echt geen problemen mee heb. Het lukt me om haar over te halen, ik kijk naar het betraande gezicht, haar uitgelopen mascara, ze komt amper uit haar woorden, wanneer ze hortend stotend voorleest. Onze stukjes zijn inhoudelijk elkaars tegenpolen. Ik ben er stil van. Als ze uitgelezen ik, beloon ik haar met een glimlach, strijk haar troostend over haar rug. Zeg haar dat ik er echt oké mee ben, dat het voor mij mooi was om te horen hoe het ook kon. Het is uitputtend confronterend, emotioneel. Maar ik geniet. Geniet met volle teugen.

Wanneer iedereen klaar is, gaat Geertje aan het evalueren. Hier komen ook allerlei heftige emoties los onder het publiek.

O, jammer, het is alweer voorbij. Ik neem me voor thuis de stukjes uit te werken en voel me ondanks de pijnscheuten in mijn hand, goed.


wordt vervolgd


Het is voor mij al beloning genoeg dat je bent komen lezen, wil je reageren, wordt dan daarvoor lid. Ben je via mij lid geworden, kan je ervan op aan dat ik ook bij jou kom lezen en reageren.

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Dat het zoveel teweeg brengt, had je dat zelf verwacht van zo'n dag?
De tekst in je ledenwerf gedeelte: TOP!!
| 16:07 |
Ik had wel verwacht dat ik doodop zou zijn, Ingrid, de bijkomende emoties zag ik even niet aankomen
| 18:47 |
Digihug...
| 20:33 |
Dank je, lief
| 20:59 |
Ik kan me inderdaad erg goed voorstellen dat een dergelijke werkvorm héle persoonlijke, intieme en heftige stukjes tekst kan opleveren. Als je het dan moet voorlezen wordt dat met een factor 'heel-veel' vermenigvuldigd. Maar dat maakt het zeker niet minder waardevol, integendeel.
Mooi!
| 14:44 |
Ja, dat zijn vaak de betere stukjes, ik moet trouwens eerlijk bekennen dat ik er tot op heden nog niet veel mee gedaan heb, Hans
| 22:17 |
Leuke blog. Naar mijn oordeel zijn veel gevestigde namen theoretisch niet "bij", terwijl dat door hun status wel wordt gesuggereerd. Hoe kijk jij daartegenaan, Daan?
| 13:58 |
Ik lees niet (meer) zoveel van gevestigde namen, kan me niet meer zo goed concentreren op 'taaie' kost. Ik kan dus niet echt een gefundeerde mening geven. En status zegt me sowieso niet zo barre veel (tegenvallende reactie, ik weet het, ik val wel vaker tegen). Verrassend trouwens om je hier te zien (wel erg leuk), gevestigde Pisano (grapje)
| 22:16 |
Je bent in de war met mijn verre voorvader, Leonardo Pisano, die bekender is onder zijn bijnaam Fibonacci. Wel een lief grapje, trouwens.
| 17:54 |
Dank je
| 18:46 |
Wauw, zo'n schrijfdag klinkt steeds beter (niet dat ik mezelf een schrijver zou willen noemen)!
| 11:33 |
Iedereen die het leuk vindt om te schrijven kan iets hebben aan zo'n dag, je hoeft je zelf daar niet perse een schrijver voor te willen noemen (of zoiets).
| 13:30 |
Klinkt goed. Ik zal eens kijken
| 22:15 |
het laatste deel staat er ook, al is het een wat tegenvallend lijkend slot
| 22:18 |
Zolang het tegenvallend LIJKT maak ik me geen zorgen. Ik ga lezen
| 22:55 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen