×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Gesnapt (deel 3)

Gesnapt (deel 3)


Samen met drie andere schrijfsters van facebook schrijvelarij, is dit korte 12-delige verhaal tot stand gekomen. Omdat de andere drie niet bij yoors aangesloten zijn en ik mijn volgers niet wil aandoen om alleen mijn deeltjes te kunnen lezen, heb ik toestemming gevraagd om alle delen hier ook neer te zetten.

Dit is derde deel is mijn eerste deel.

Geniet van het ervan, vanaf morgen is het de bedoeling dat er elke dag 1 deel geplaatst wordt.


 

'Wil je niet zulke grote stappen nemen, ik verrek van de pijn, weet je nog?' Corine bijt het hem toe, meteen heeft ze spijt, maar voor ze haar woorden in kan slikken, heeft Peter haar al met een grote besliste zwaai over zijn schouder gelegd. 
'Zo beter?' 
'Nee, zet me onmiddellijk neer.' Het was de bedoeling dat het zinnetje er ferm uit zou komen, maar doordat Corine met haar hoofd naar beneden hangt en de druk op haar buik haar de adem beneemt, klinkt het bevel pieperig smekend. 
'Maak je niet druk, zo zijn we er veel sneller, straks ben je me dankbaar, wanneer de verdoving ingewerkt is.' 
OMG, denkt Corine panisch. Hij wil me verdoven! Dat gaat haar echt niet gebeuren. Ze trommelt met haar vuisten op de rug van de man. Dat werkt. 
'Wel ver...' Peter houdt zich nog net in, maar zet haar wel weer met beide benen op de grond hetgeen Corine een flinke pijnscheut oplevert. Giftig kijkt hij haar aan. 'Wat is je probleem, dame! Luister eens goed! Ik wil je helpen, oké? Oké! Ik geef je twee opties, of je laat je gewillig dragen, het is maar een klein stukje, of ik bind die twee lieftallige knuistjes van je op je rug en sleep je aan je paardenstaart naar mijn huis. Kies maar!' 
'En dan ga je onder zeil brengen? Zodat je je gang kunt gaan?' 
'Wat nou onder zeil?' 
'Je zei zelf dat je me ging verdoven...' Inwendig woedend dat hij haar zo aanspreekt, maar toch enigszins aarzelend. Wat als ze hem verkeerd beoordeelt en hij alleen maar haar tot hulp wilde zijn. 
'Ja, met pijnstillers. Ik heb best sterke middelen ter beschikking, die verdoven je pijn. Maar als je liever door de grond gaat...' 
'O, sorry,' stamelt Corine, ze heeft plotseling een kop als een boei en laat er quasi luchtig op volgen dat ze zich netjes gedragen zal. 'Gooi me maar weer over je schouder.' 
'Prima,' gromt Peter en zwijgend vervolgt hij met Corine op zijn brede schouder, zijn weg.

In no-time zijn ze bij het huis met de rode bakstenen, waar hij haar voorzichtig weer op haar voeten zet, de deur opent en haar in zijn armen over de drempel naar binnen draagt. 
Corine vergeet even haar zere enkel en zwijmelt weg. Het is net een bouquetreeksverhaaltje. Peter, de knappe dokter in spijkerbroek, die verliefd wordt op zijn patiënte. De droomman vlijt de vrouw neer in de zachte kussens van de comfortabele sofa. Corine sluit haar ogen en tuit haar lippen. Maar haar smachtende mond krijgt niet de verwachte zwoele verleidingskus. 
'Goh, ik heb je nog niet eens wat toegediend en je bent al van de wereld.' Het sarcasme doet de stekende pijn terugkeren en de illusie uiteenspatten. De gewaande droomdokter blijkt stiekem toch iets meer van de ploert Jack te hebben. 'Trek jij je broek even uit en ga dan weer liggen.' 
'Mijn broek uit?' 
'Ja, dat lijkt me heel wat makkelijker en minder pijnlijk dan die strakke pijp oprollen. Kom op. Niet zo preuts acteren. Ik zag je net wel met je verleidelijke blikken naar me kijken. Maar ik wil echt niets met je uitvreten hoor. In ieder geval niet voordat ik naar je been gekeken heb.' 
Het schaamrood vliegt Corine naar de kaken. De dubbelzinnigheid van die uitspraak valt rauw op haar dak. Nog wat gelaten ontdoet ze zich van de onderkant van haar nauwsluitende joggingsoutfit. 
'Braaf,' bromt Peter, waarop Terry meteen weer aan het kwispelen slaat. 'Ja, ja, jij bent ook braaf,' richt hij zich tot de hond, 'Jij komt zo aan de beurt, ga eerst maar even naar je mand.' 
Peter knielt voor de sofa. Bedreven gaan zijn handen over de opgezwollen enkel. Vakkundig tast hij het hele onderbeen af. Corine bijt op haar lip en volgt zijn bewegingen nauwlettend. Dan staat de man op. Hij klakt met zijn tong. Terry reageert daar onmiddellijk op, komt hijgend in de poten en volgt zijn baasje naar de keuken.

Zonder hond keert Peter terug, met cool pack, water en wat tabletten. Hij legt de verkoelende pakking op het gekwetste onderbeen en geeft Corine het glas water en de tabletten. 
'Zo, innemen met flink veel water, dan werken ze het snelst.'
Corine doet één tablet in haar mond, zet het glas aan haar lippen, en drinkt dankbaar van het water. Dan voelt ze een lichte prik in haar dijbeen en kijkt met ontzetting toe hoe de naald uit haar strakgespannen huid getrokken wordt...

 

©Dana Martens

Direct door naar het vervolg: