×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Gewoontjes....? Vanuit het andere perspectief (deel 5)

Gewoontjes....? Vanuit het andere perspectief (deel 5)


Lees wat voorafging

Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op de moment hoorde ik het belsignaal van mijn telefoon. Ik nam op. Ik wist nog dat ik dacht dat het een perfecte timing was.

'Nu is het genoeg geweest, laat mijn moeder gaan, je bent onmenselijk bezig, 24 uur lang zonder eten, zonder drinken, zonder slaap en zonder kans om een woord te wisselen met haar dierbare dochter is veel te wreed.'

'Maar maar,' reageerde ik hakkelend en volledig van slag. 'Dan moet ik toch zelf ook honger hebben? En dorstig en moe zijn?'

'Smoesjes, jij stilt je honger waarschijnlijk met de je sadistische spelletjes. Ik geef je nog één kans, één laatste kans. Zeg me waar jullie zijn, dan kom ik eraan en neem de plaats van mijn moeder in. Mij moet je hebben, niet haar.'

    

Pas nu ik de verbinding heb verbroken sta ik er bij stil dat er iets niet klopt. Iemand heeft geprutst met de stationsklok. De grote brede naald wijst nog steeds recht omhoog naar de twaalf. En de kleine slankere staat stil bij de acht. Terwijl er hooguit tien tot vijftien minuten verstreken zijn, sinds ik de dame in die positie heb vastgebonden. Een blik op mijn mobiel leert me meteen de juiste tijd. Fuckaduck, kwart over. Absoluut een tijd die veel te normaal is.

Grijsblauwe ogen kijken mij smekend aan. Het spel is uit, ik heb verloren, de klok staat stil en de tijd loopt vooruit. Wat een absurde toeval.

Met enige tegenzin ontwar ik de knoop uit mijn stropdas verwijder de prop uit haar mond. Ze slikt en glijdt met haar tong over haar licht gebarsten lippen. 'Dank je,' klinkt het hees.

'Sorry,' zeg ik schaamtevol terwijl ik haar van haar armen ook van de boeien bevrijd. Striemen op haar ranke polsen zijn er nog getuige van dat de touwen veel te strak zaten. Een berouwvol gevoel maakt zich van mij meester, maar dat schud ik snel van me af. De ketenen om haar enkels laat ik zitten. 'Je moet nog even wachten op je dochter, zij belde net dat zij je plaats in komt nemen.'

'Maar waarom, zeg me toch waarom?'

Ik haal grimgrijnzend mijn schouders op.

'Mariska vertelde me dat haar leven zo voorspelbaar saai geworden was. Ze wilde wel eens wat meer dan simpel gewoontjes...'

 


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




lekkerereceptenvoor2
Op naar het vervolg! 
29-04-2018 09:19
29-04-2018 09:19 • 1 reactie • Reageer
Dana
Vond dit wel een mooi open eind, Elisabeth 😃
29-04-2018 12:41
29-04-2018 12:41 • 1 reactie • Reageer
marijke
nou ik denk dat ze dat gaat krijgen ook!!
29-04-2018 00:33
29-04-2018 00:33 • 1 reactie • Reageer
Dana
dat hangt ervan af wat haar volgende keuze zal zijn 
29-04-2018 12:40
29-04-2018 12:40 • 1 reactie • Reageer
DiaantjesLife
Als ze niet uitkijken, zitten ze dadelijk samen vast...............
28-04-2018 18:52
28-04-2018 18:52 • 2 reacties • Reageer
Dana
(grinnik)
28-04-2018 18:54
28-04-2018 18:54 • 1 reactie • Reageer
Dana
waar zie je me voor aan 
28-04-2018 18:54
28-04-2018 18:54 • Reageer
FrutselenindeMarge
Die Mariska zegt vast wat anders nu..
28-04-2018 16:46
28-04-2018 16:46 • 1 reactie • Reageer
Dana
laat het antwoord maar komen, maar hou er wel rekening mee dat 'je moeder' nog steeds enkelvast zit 
28-04-2018 16:53
28-04-2018 16:53 • Reageer
Hans van Gemert
Ze kan gerust zijn, dit is niet echt gewoontjes ... :-)
28-04-2018 15:46
28-04-2018 15:46 • 1 reactie • Reageer
Dana
écht niet? 
28-04-2018 16:38
28-04-2018 16:38 • 1 reactie • Reageer
Encaustichris
Gelukkig laat je moeder gaan, maar ik hoop dat Mariska zo slim is weg te blijven!
28-04-2018 15:24
28-04-2018 15:24 • 1 reactie • Reageer
Dana
Ik heb niet voor niets nog de ketenen om haar enkel niet losgemaakt
28-04-2018 15:28
28-04-2018 15:28 • Reageer