Het blauwe gebouw (deel 2)

Het blauwe gebouw (deel 2)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Lees hier wat vooraf ging

In Diemen stap ik uit de trein, gewapend uiteraard, want je weet nooit wat je te wachten staat, voor je het weet wankel je, en dat zal me niet gebeuren, niet vandaag. Dus ik, met mijn soortgenoot (samen zijn we sterk, kruk met kruk) loop reikhalzend uitkijkend naar bekende gezichten over het perron. 

Buiten het station staan twee vrouwen uitbundig naar iemand te zwaaien. Ze zijn te ver weg voor mij om hun gezichten te zien, maar ik zie vaag wat groens en herinner me dat ik ooit een verhaal over een groen monster geschreven had. Bingo, dat moeten mijn schrijfvriendinnen zijn. Mijn hart begint te bonzen en in mijn zenuwen krijg ik het poortje niet geopend. Drie klungelpogingen later lukt het me. 

De omhelzing voelt goed. Het is of ik ze al jaren in het echt ontmoet, terwijl vandaag toch de eerste keer is. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik chronisch geheugenverlies heb. 

Met ons drietjes maken we de korte wandeling naar het blauwe gebouw. Odile en Sigrid hadden er al een kijkje genomen en stellen me voor dat zij in de rij gaan staan wachten zodat ik kan zitten en wanneer ze dan aan de beurt zijn gewoon bij hen kom staan. Lief bedoeld, maar daar voel ik uiteraard niets voor.

 ‘Nee,’zeg ik stoer, ‘ik kan heus wel even staan hoor.’ Waar zien ze me voor aan? 

Sigrid wordt rebels en breekt de boel al af. Geïrriteerd door mijn weigering op hun voorstel in te gaan of is ze het wachten nu al zat? Ik doe waar ik van weet dat ik kan, ik glimlach. Sigrid kleurt, giechelt. Weer voelt het eigen en warmte stroomt door mijn lijf.

We nemen ons welkomsttasje in ontvangst en krijgen het programma. En dan zie ik pas de trappen. Overal traptreden. Ze slingeren naar boven, drie verdiepingen heeft het blauwe gebouw. Mijn programma begint meteen al op de bovenste verdieping. Geen tijd om op zoek te gaan naar de lift, die zich hier wel heel goed aan het verstoppen is. 

Me concentreren op de treden, me vasthouden aan de leuning, ik kan het heus wel. Pffft. makkie, traplopen, zolang ik maar niet omval. 

Boven scheiden onze wegen zich, mijn vangnetten volgen een ander traject, geheel op mezelf aangewezen plof ik neer in zaal C, voor mijn eerste workshop. Voor Willemien Spook van start gaat stuur ik een sms naar huis. Het beloofde belletje moet maar wachten tot de pauze.

wordt vervolgd

 




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Gaat het om 'onze' Sigrid? Ik ben benieuwd hoe de dag verder verliep.
| 16:13 |
Het gaat volgens mij niet om 'onze' Sigrid, Ingrid. Ik herkende haar tenminste niet zodanig. Het zijn twee schrijfvriendinnen die ik al kende voor ik ooit op Yoors verscheen. Inmiddels staat deel 3 er ook
| 11:49 |
Okee, ik ga kijken.
| 12:43 |
Omvallen in de Omval, dat zou niet handig zijn :-)
En die lift, heb je die nog gevonden?
| 13:42 |
Ik zou het niet meer weten, Hans, o ja, toch. Ja, de lift heb ik gevonden maar steeds weer opnieuw spoorloos, heel vreemd. Het was een heel ingewikkeld gebouw, wel mooi hoor, maar niet echt logisch ingedeeld
| 13:54 |
De naam van het gebouw is hopelijk niet van toepassing op het vervolg....
| 13:41 |
Omvallen kan ook van verbazing, E...chris
| 13:52 |
Klopt, doe ik regelmatig ;-)
| 13:53 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen