Horecaliefde

Horecaliefde


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Bitter einde.

Genoeg! De maat was vol. Ze hadden het voor elkaar gekregen. Met hun pesterijtjes. ‘Kwajongensstreken,’ noemde de Politie het, die keren dat de grote raampartij van onze schitterende horecagelegenheid met stenen bekogeld werd. Ruiten sneuvelden.

Het ging van kwaad tot erger. De jongens groeiden uit tot mannen. De groei ging niet gepaard met fatsoen. Nee, ons dossier van aangiften groeide mee met hun volwassenheid. De streken werden treiteriger. Klanten, onze gasten, werden lastig gevallen, beroofd, in elkaar geslagen.

De sterke arm liet verstek gaan.

Wij vochten voor ons bestaan. Lieten de volwassen kwajongens met rust, dachten in onze naïviteit dat ze ons dan ook wel met rust zouden laten. Stenen werden vervangen door brandbommen. Aan de rand van de afgrond, met onze ruggen tegen de muur, moesten wij toezien hoe onze zaak deels in vlammen opging. De emmer liep vol.

De aangiften werden genegeerd. De videobanden met bewijsmateriaal weggemoffeld. De crimineel werd de hand boven het hoofd gehouden. De politie had het te druk met belangrijkere zaken. Ze wisten het, die treiteraars, ze wisten dat ze er mee weg zouden komen, ze konden straffeloos hun gang gaan, lachten ons uit bij het puinruimen.

'Eerst waren het je ramen, daarna je klanten, de fik in je zaak,' riepen ze naar mijn man : 'de volgende keer pakken we dat kankerwijf van je…'

Dat was het. De druppel.

‘Gefeliciteerd,' fluisterde ik.

Ze hadden gewonnen, wij gaven het op, vluchten was het enige dat ons nog restte. Het horecabedrijf waar we met hart en ziel voor gevochten hadden, verkochten we.

Nieuwe hoop.

Het was gelijk raak, liefde op het eerste gezicht. Het landelijk gelegen en rustieke verbouwde boerderijtje leek ons gewoon uit te nodigen.

'Kom binnen wat nuttigen, kom de sfeer proeven die ervan me uitgaat, komen, de koffie staat klaar.'

We konden de verleiding niet weerstaan. Duwden tegen de donker eiken deur aan. Aan de buitenkant was het al een idyllisch plaatje, maar toen wij onze entree maakten in de Taveerne sloeg onze verliefdheid op immense wijze om in totale adoratie. Toegegeven, het kon een grandioze opknapbeurt gebruiken, maar wat een ambiance.

'Ooh,' zwijmelde ik: 'Dit zou het helemaal zijn.'

Aan de twinkeling in de ogen van mijn man, zag ik een soortgelijke gedachte in zijn hoofd ontwikkelen. Een schor belgeluid had onze binnenkomst aangekondigd. De ietwat groezelig uitziende ober die onze bestelling op kwam nemen bleek de uitbater te zijn. Voor de grap vroegen we hem of hij zijn zaak niet wou verkopen. Enigszins verbaasd keek hij ons aan. Was het toeval geweest dat wij, net toen hij aan rentenieren dacht, met die vraag bij hem kwamen? Voor we het in de gaten hadden, kwam van het één het ander. Met een stevige handdruk namen wij ruim twee uur later afscheid. We hadden een deal. Na nog een paar ritjes naar België wisten we het zeker. Het zou een nieuwe start voor ons worden. Onze nieuwe uitdaging. Mijn man noemde het liefdevol zijn laatste kunstje. Inwendig juichte ik hier een stiekeme felicitatie bij.

De kink

Er was iets mis, ik voelde het, mijn lichaam, er klopte iets niet. Sputterend protesteerde ik nog toen mijn man mij met zachte hand dwong een afspraak met de dokter te maken.

'Daar heb ik nu geen tijd voor, eerst doorwerken tot de opening, er moet nog zoveel gebeuren.'

Wat ik ook zei, hij wou het niet horen. Zijn acute liefdevolle Oost-Indische doofheid gaf mij geen andere keus dan de door hem zo gewenste afspraak te maken. Mijn gezondheid was te belangrijk voor hem.

Waar ik al bang voor was, gebeurde. De dokter stuurde mij door naar een specialist in het ziekenhuis. Mopperend zag ik alweer een werkzame dag verloren gaan. Inwendig schold ik mijn grote liefde verrot, waar zijn ze anders voor. De drukte in de wachtruimte benauwde me, de tijdsdruk nam toe, we waren bezig aan de laatste loodjes. Bijna twee maanden waren we spreekwoordelijk dag en nacht bezig. Ons enthousiasme om hier wat van te maken verdrong langzaam maar zeker de bittere herinnering aan de rottige periode die wij hadden meegemaakt in de grote stad. Wat een oponthoud was dit. Zenuwachtig liep ik de wachtkamer op en neer. De pijn in mijn been liet het bijna niet toe. Zenuwen begonnen parten te spelen.

Het beven van mijn hand verontruste, een spiertje in mijn ooghoek begon te trillen, ik voelde hoe mijn mond scheef trok, hoe mijn hele lichaam langzaam verkrampte. O nee, niet nu, een aanval kon ik er net niet bij hebben. Hij kwam wel, die mega aanval. Ik klapte tegen de vlakte in de gang van het ziekenhuis. Schokte, beefde, trapte, schopte… het zou voor eeuwig door kunnen gaan… ik had de controle over mijn lichaam geheel verloren. Het resulteerde in platspuiten en opname in het ziekenhuis. Er volgde een grondig onderzoek. Ze kenden mijn voorgeschiedenis, al was ik officieel al vele jaren kankercel vrij verklaard, toch wouden ze voor de zekerheid een scan van mijn buik nemen. De uitslag was verpletterend.

Gefeliciteerd, ging er door mijn hoofd, gefeliciteerd met deze kink in de kabel.

Apotheose

De dagen die erop volgden lukt het ons wonderwel om de zaak nog op tijd klaar te krijgen. De feestelijkheden die wij in eerste instantie gepland hadden konden geen doorgang vinden, maar omdat we al diverse aankondigingen gedaan hadden dat de Oude Ruif zijn deuren weer zou openen op die dag, lieten we het er maar bij. Nog steeds kon ik er maar niet over uit. Er had zich weer iets in mij genesteld, sluipend, slopend… het was in een te ver gevorderd stadium aangeland om het nog tegen te gaan. Verwijderen zou niet meer kunnen. Het enige dat er nu nog restte was acceptatie. Tweeënhalve maand liep ik nog rond. Hoe ik het heb kunnen redden weet ik niet. Het niet willen ontnemen van het laatste kunstje van mijn man was het enige dat er nog door mijn hoofd spookte. Daar hield ik mij aan vast. Zo lukte het me om de gasten van heerlijkheden te voorzien, eigenhandig bereid, vaak ook met eigen hand geserveerd. Ik liep krom van de pijn, maar liet niets merken, de gasten hadden er tenslotte geen boodschap aan. Zij kwamen voor het eten en de gezelligheid. Voor in het restaurant, in onze taveerne glimlachte ik door mijn pijn heen. Eenmaal in de keuken gaf ik mijn tranen de vrije loop. Tot het niet meer ging. De diverse ontstekingen eisten hun tol op. Mijn lichaam was op. Voor de laatste dagen werd ik opgenomen in het ziekenhuis.

De tranen in de ogen van mijn man zal ik nooit vergeten. Het moment was daar. Ademloos aanschouwde hij het, liefdevol boog hij zich over me heen. Drukte mij vol tederheid een kus op mijn mond.

'Je hebt het geflikt, ons wonderkunstje, onze liefdesbaby… gefeliciteerd!'


Uit de bundel: Ik feliciteer je



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat Soberana zegt. Intens zeg!
| 22:40 |
Pff wat een verhaal. Intens en ontroerend....Ook herkenbaar dat 'terugkerende' aspect. Hoewel een tikje 'bijzonder' qua invulling... maar het is dan ook niet mijn invulling van mijn laatste dagen.  Zo kan het idd ook gaan ...doorgaan tot het naadje voor..  en ook dat mag . Ieder zijn/haar  levensvervulling. Prachtig geschreven , mijn complimenten lieverd
| 09:59 |
Dank je voor je complimenten. Het terugkerende heb ik helaas ook in andere vormen mee gemaakt, ik verg altijd veel van mezelf, soms zelfs iets teveel. 
| 15:24 |
Graag gedaan . Ja dat maar 'doorgaan' en er (vaak) (te) laat achter komen he .. knuff. ben zuinig op jou!
| 18:18 |
Wat een bijzonder verhaal met een verrassend slot.
| 06:53 |
Dank je, Soberana
| 15:24 |
Jeetje, wat een verhaal. Een verhaal met heel veel emoties, verdriet, maar ook geluk! Geweldig je positiviteit en kracht! 
| 20:44 |
Dank je, Diaantje
| 21:22 |
Pffff Ik zat er helemaal in. Mooi geschreven.
| 14:08 |
Dank je wel, Jeannette
| 15:11 |
Jeetje, wat een verhaal! Dit gun je gewoon niemand, het eerste deel.
 Knap geschreven, je sleepte me helemaal mee!
| 09:38 |
En allemaal op waarheid berust, E...chris, dank je wel! 
| 09:52 |
Dat begreep ik, het zal je gebeuren, ik word gewoon plaatsvervangend boos...
| 09:53 |
Ik denk nog vaak terug aan die tijd, we hadden zo'n mooie zaak, zulke geweldige gasten, dat maakte veel goed. Ik zal er nog eens over schrijven, het positieve benoemen, we hebben daar een heftige tijd meegemaakt, maar ook genoeg leuke dingen.
| 09:58 |
Dat is het nare, dat een paar ellendelingen dat stuk kunnen maken...
Mooi dat je de positieve dingen kunt blijven zien!
| 10:00 |
Ja, zo zit ik van nature in elkaar, lekker handig
| 10:07 |
Dat heeft zeker zijn praktische kanten! 
| 10:09 |
Oh wat een verhaal en een onverwachts einde. Goed hoor!
| 21:36 |
Dank je, Forever, het leven heeft soms onverwachts prettige cadeautjes
| 21:43 |
Heel mooi, Dana, heel mooi geschreven met een onverwacht en positief einde. :)
| 18:22 |
Je moet het positieve uit je leven naar de voorgrond halen, Rudi, daarbij vergeleken valt al het andere in het niet.
| 21:42 |
ik probeer dit ook, maar soms niet even gemakkelijk :-)
| 14:51 |
Ook ik schrok, maar ook omdat mijn zus door dit verhaal door mijn hoofd spookte, mijn lieve tante die dit jaar is overleden door kanker. Dus ja, ik ben me kapot geschrokken!!
| 17:14 |
Het spijt me van je lieve tante en je zus die door je hoofd spookte, Sylbibj, kanker is een sluipmoordenaar, ik heb ook een aantal dierbaren eraan verloren
| 21:41 |
Het verhaal is mooi opgezet met idd een verrassend einde. Ik moest toch even bijkomen omdat het er even inhakte op dat moment.
| 22:09 |
Het is niet mijn bedoeling geweest om mensen te laten schrikken, Sylbibj
| 22:13 |
Nee dat weet ik hoor!! Het is echt mooi neergezet ;-)
| 22:33 |
Maar wat zo vreemd was, en daarom is dit zo goed geschreven..ik zag dus "Horecaliefde" en aangezien ik daarmee bent opgegroeid en zelf horecaonderneemster ben geweest trok me dit verhaal. En toen kwam weer een gedeelte waarin ik verdrietig werd en toen de climax. Dus dit ligt aan mij en niet aan jou
| 22:37 |
Het is ook een verhaal boordevol emoties, ik heb het geschreven zoals ik het ook beleefd heb. Wanneer het horecabloed éénmaal door je aderen stroomt, borrelt het altijd, ik verlang nog wel eens terug, jij ook?
| 07:53 |
Ja klopt, het gaat nooit meer weg hoor! Als je het eenmaal gedaan hebt? Blijft het aan je kleven :-)
| 10:36 |
Hemel, wat een verhaal. Ik ben verbijsterd.
| 14:43 |
Het is nog maar in een notendop, dat snap je wel. Het verhaal voor de bundel mocht niet te lang worden
| 14:45 |
Dat snap ik.
| 14:48 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen