×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Horecaliefde

Horecaliefde


Bitter einde.

Genoeg! De maat was vol. Ze hadden het voor elkaar gekregen. Met hun pesterijtjes. ‘Kwajongensstreken,’ noemde de Politie het, die keren dat de grote raampartij van onze schitterende horecagelegenheid met stenen bekogeld werd. Ruiten sneuvelden.

Het ging van kwaad tot erger. De jongens groeiden uit tot mannen. De groei ging niet gepaard met fatsoen. Nee, ons dossier van aangiften groeide mee met hun volwassenheid. De streken werden treiteriger. Klanten, onze gasten, werden lastig gevallen, beroofd, in elkaar geslagen.

De sterke arm liet verstek gaan.

Wij vochten voor ons bestaan. Lieten de volwassen kwajongens met rust, dachten in onze naïviteit dat ze ons dan ook wel met rust zouden laten. Stenen werden vervangen door brandbommen. Aan de rand van de afgrond, met onze ruggen tegen de muur, moesten wij toezien hoe onze zaak deels in vlammen opging. De emmer liep vol.

De aangiften werden genegeerd. De videobanden met bewijsmateriaal weggemoffeld. De crimineel werd de hand boven het hoofd gehouden. De politie had het te druk met belangrijkere zaken. Ze wisten het, die treiteraars, ze wisten dat ze er mee weg zouden komen, ze konden straffeloos hun gang gaan, lachten ons uit bij het puinruimen.

'Eerst waren het je ramen, daarna je klanten, de fik in je zaak,' riepen ze naar mijn man : 'de volgende keer pakken we dat kankerwijf van je…'

Dat was het. De druppel.

‘Gefeliciteerd,' fluisterde ik.

Ze hadden gewonnen, wij gaven het op, vluchten was het enige dat ons nog restte. Het horecabedrijf waar we met hart en ziel voor gevochten hadden, verkochten we.

Nieuwe hoop.

Het was gelijk raak, liefde op het eerste gezicht. Het landelijk gelegen en rustieke verbouwde boerderijtje leek ons gewoon uit te nodigen.

'Kom binnen wat nuttigen, kom de sfeer proeven die ervan me uitgaat, komen, de koffie staat klaar.'

We konden de verleiding niet weerstaan. Duwden tegen de donker eiken deur aan. Aan de buitenkant was het al een idyllisch plaatje, maar toen wij onze entree maakten in de Taveerne sloeg onze verliefdheid op immense wijze om in totale adoratie. Toegegeven, het kon een grandioze opknapbeurt gebruiken, maar wat een ambiance.

'Ooh,' zwijmelde ik: 'Dit zou het helemaal zijn.'

Aan de twinkeling in de ogen van mijn man, zag ik een soortgelijke gedachte in zijn hoofd ontwikkelen. Een schor belgeluid had onze binnenkomst aangekondigd. De ietwat groezelig uitziende ober die onze bestelling op kwam nemen bleek de uitbater te zijn. Voor de grap vroegen we hem of hij zijn zaak niet wou verkopen. Enigszins verbaasd keek hij ons aan. Was het toeval geweest dat wij, net toen hij aan rentenieren dacht, met die vraag bij hem kwamen? Voor we het in de gaten hadden, kwam van het één het ander. Met een stevige handdruk namen wij ruim twee uur later afscheid. We hadden een deal. Na nog een paar ritjes naar België wisten we het zeker. Het zou een nieuwe start voor ons worden. Onze nieuwe uitdaging. Mijn man noemde het liefdevol zijn laatste kunstje. Inwendig juichte ik hier een stiekeme felicitatie bij.

De kink

Er was iets mis, ik voelde het, mijn lichaam, er klopte iets niet. Sputterend protesteerde ik nog toen mijn man mij met zachte hand dwong een afspraak met de dokter te maken.

'Daar heb ik nu geen tijd voor, eerst doorwerken tot de opening, er moet nog zoveel gebeuren.'

Wat ik ook zei, hij wou het niet horen. Zijn acute liefdevolle Oost-Indische doofheid gaf mij geen andere keus dan de door hem zo gewenste afspraak te maken. Mijn gezondheid was te belangrijk voor hem.

Waar ik al bang voor was, gebeurde. De dokter stuurde mij door naar een specialist in het ziekenhuis. Mopperend zag ik alweer een werkzame dag verloren gaan. Inwendig schold ik mijn grote liefde verrot, waar zijn ze anders voor. De drukte in de wachtruimte benauwde me, de tijdsdruk nam toe, we waren bezig aan de laatste loodjes. Bijna twee maanden waren we spreekwoordelijk dag en nacht bezig. Ons enthousiasme om hier wat van te maken verdrong langzaam maar zeker de bittere herinnering aan de rottige periode die wij hadden meegemaakt in de grote stad. Wat een oponthoud was dit. Zenuwachtig liep ik de wachtkamer op en neer. De pijn in mijn been liet het bijna niet toe. Zenuwen begonnen parten te spelen.

Het beven van mijn hand verontruste, een spiertje in mijn ooghoek begon te trillen, ik voelde hoe mijn mond scheef trok, hoe mijn hele lichaam langzaam verkrampte. O nee, niet nu, een aanval kon ik er net niet bij hebben. Hij kwam wel, die mega aanval. Ik klapte tegen de vlakte in de gang van het ziekenhuis. Schokte, beefde, trapte, schopte… het zou voor eeuwig door kunnen gaan… ik had de controle over mijn lichaam geheel verloren. Het resulteerde in platspuiten en opname in het ziekenhuis. Er volgde een grondig onderzoek. Ze kenden mijn voorgeschiedenis, al was ik officieel al vele jaren kankercel vrij verklaard, toch wouden ze voor de zekerheid een scan van mijn buik nemen. De uitslag was verpletterend.

Gefeliciteerd, ging er door mijn hoofd, gefeliciteerd met deze kink in de kabel.

Apotheose

De dagen die erop volgden lukt het ons wonderwel om de zaak nog op tijd klaar te krijgen. De feestelijkheden die wij in eerste instantie gepland hadden konden geen doorgang vinden, maar omdat we al diverse aankondigingen gedaan hadden dat de Oude Ruif zijn deuren weer zou openen op die dag, lieten we het er maar bij. Nog steeds kon ik er maar niet over uit. Er had zich weer iets in mij genesteld, sluipend, slopend… het was in een te ver gevorderd stadium aangeland om het nog tegen te gaan. Verwijderen zou niet meer kunnen. Het enige dat er nu nog restte was acceptatie. Tweeënhalve maand liep ik nog rond. Hoe ik het heb kunnen redden weet ik niet. Het niet willen ontnemen van het laatste kunstje van mijn man was het enige dat er nog door mijn hoofd spookte. Daar hield ik mij aan vast. Zo lukte het me om de gasten van heerlijkheden te voorzien, eigenhandig bereid, vaak ook met eigen hand geserveerd. Ik liep krom van de pijn, maar liet niets merken, de gasten hadden er tenslotte geen boodschap aan. Zij kwamen voor het eten en de gezelligheid. Voor in het restaurant, in onze taveerne glimlachte ik door mijn pijn heen. Eenmaal in de keuken gaf ik mijn tranen de vrije loop. Tot het niet meer ging. De diverse ontstekingen eisten hun tol op. Mijn lichaam was op. Voor de laatste dagen werd ik opgenomen in het ziekenhuis.

De tranen in de ogen van mijn man zal ik nooit vergeten. Het moment was daar. Ademloos aanschouwde hij het, liefdevol boog hij zich over me heen. Drukte mij vol tederheid een kus op mijn mond.

'Je hebt het geflikt, ons wonderkunstje, onze liefdesbaby… gefeliciteerd!'


Uit de bundel: Ik feliciteer je




Ingrid Tips en meer
Wat Soberana zegt. Intens zeg!
27-04-2018 22:40
27-04-2018 22:40 • Reageer
HeArt&SoulConnection
Pff wat een verhaal. Intens en ontroerend....Ook herkenbaar dat 'terugkerende' aspect. Hoewel een tikje 'bijzonder' qua invulling... maar het is dan ook niet mijn invulling van mijn laatste dagen.  Zo kan het idd ook gaan ...doorgaan tot het naadje voor..  en ook dat mag . Ieder zijn/haar  levensvervulling. Prachtig geschreven , mijn complimenten lieverd
20-04-2018 09:59
20-04-2018 09:59 • 1 reactie • Reageer
Dana
Dank je voor je complimenten. Het terugkerende heb ik helaas ook in andere vormen mee gemaakt, ik verg altijd veel van mezelf, soms zelfs iets teveel. 
20-04-2018 15:24
20-04-2018 15:24 • 1 reactie • Reageer
Soberana
Wat een bijzonder verhaal met een verrassend slot.
19-04-2018 06:53
19-04-2018 06:53 • 1 reactie • Reageer
Dana
Dank je, Soberana
20-04-2018 15:24
20-04-2018 15:24 • Reageer
DiaantjesLife
Jeetje, wat een verhaal. Een verhaal met heel veel emoties, verdriet, maar ook geluk! Geweldig je positiviteit en kracht! 
18-04-2018 20:44
18-04-2018 20:44 • 1 reactie • Reageer
Dana
Dank je, Diaantje
18-04-2018 21:22
18-04-2018 21:22 • Reageer
Pffff Ik zat er helemaal in. Mooi geschreven.
18-04-2018 14:08
18-04-2018 14:08 • 1 reactie • Reageer
Dana
Dank je wel, Jeannette
18-04-2018 15:11
18-04-2018 15:11 • Reageer
Encaustichris
Jeetje, wat een verhaal! Dit gun je gewoon niemand, het eerste deel.  Knap geschreven, je sleepte me helemaal mee!
18-04-2018 09:38
18-04-2018 09:38 • 1 reactie • Reageer
Dana
En allemaal op waarheid berust, E...chris, dank je wel! 
18-04-2018 09:52
18-04-2018 09:52 • 1 reactie • Reageer
Forever FeelGood
Oh wat een verhaal en een onverwachts einde. Goed hoor!
12-12-2016 21:36
12-12-2016 21:36 • 1 reactie • Reageer
Dana
Dank je, Forever, het leven heeft soms onverwachts prettige cadeautjes
12-12-2016 21:43
12-12-2016 21:43 • Reageer
Rudi
Heel mooi, Dana, heel mooi geschreven met een onverwacht en positief einde. :)
12-12-2016 18:22
12-12-2016 18:22 • 1 reactie • Reageer
Dana
Je moet het positieve uit je leven naar de voorgrond halen, Rudi, daarbij vergeleken valt al het andere in het niet.
12-12-2016 21:42
12-12-2016 21:42 • 1 reactie • Reageer
sylbibj
Ook ik schrok, maar ook omdat mijn zus door dit verhaal door mijn hoofd spookte, mijn lieve tante die dit jaar is overleden door kanker. Dus ja, ik ben me kapot geschrokken!!
12-12-2016 17:14
12-12-2016 17:14 • 1 reactie • Reageer
Dana
Het spijt me van je lieve tante en je zus die door je hoofd spookte, Sylbibj, kanker is een sluipmoordenaar, ik heb ook een aantal dierbaren eraan verloren
12-12-2016 21:41
12-12-2016 21:41 • 1 reactie • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Hemel, wat een verhaal. Ik ben verbijsterd.
12-12-2016 14:43
12-12-2016 14:43 • 1 reactie • Reageer
Dana
Het is nog maar in een notendop, dat snap je wel. Het verhaal voor de bundel mocht niet te lang worden
12-12-2016 14:45
12-12-2016 14:45 • 1 reactie • Reageer