Moordwijven, de workshop (schrijfdag Diemen, deel 5)

Moordwijven, de workshop (schrijfdag Diemen, deel 5)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Begin bij het begin

Na de duizend treden (dichterlijke overdrijving) beklommen te hebben, plof ik neer op de achterste rij in het zaaltje waar de Moordwijven actief zijn. Een groot deel van de moordsessie ontgaat me. Ik voel me moe en draaierig, het suist in mijn hoofd, zou er vergif in het spel zijn? Mijn fantasie speelt me parten en ik mis steun.

Ah, vastigheid: er wordt een A 4 tje rond gedeeld, ik kan mijn aandacht daar op vestigen. Het papier legt een te grote route af voor het mij bereikt heeft. Ik mis de punten die besproken worden, maar er blijkt van het opgezette programma niets terecht te komen. Moordwijf Isa Maron verteld wat over haar eigen werkwijze, haar eigen boeken en vervolgens behandeld ze vooral vragen uit het publiek, dat levert genoeg interessants op. Al snel is de hele zaal geboeid door het moordprocedé en zijn diversiteit. Vragen als: Wat is de beste wurgtechniek, hoeveel tijd neemt een verwurging in beslag en welk wapen laat de minste sporen achter, leveren hilarische momenten op. Ikzelf zak voortdurend weg, kan me niet focussen en verlang naar het moment dat ik de zaal weer kan verlaten. Niets, maar dan ook werkelijk niets ten nadele van de workshop, Isa is onderhoudend, heeft een prettige stem, ik zou uren naar haar kunnen luisteren, maar niet nu.

Bij het verlaten van de zaal stop ik even bovenaan de trap. Zal ik met de lift gaan? De lift is een te klein hokje, het benauwd me, verstikkend, ik kies toch voor de afdaling  per trap. Halverwege wankel ik, achter me hoor ik de stemmen van twee vrouwen die nog hoorbaar onder de indruk zijn van de voorbijgegane  sessie.

‘Zou je met een kruk ook iemand kunnen vermoorden?’

‘Ik denk het wel, eigenlijk kan je alles wel gebruiken.’

Ik draai me om: ‘Waarom denken jullie dat ik mijn kruk bij me heb? Voor de steun heb ik hem echt niet nodig hoor, ik doe maar alsof, maar het is altijd handig om een wapen bij je te hebben, je weet nooit of je je vijand onverwachts tegenkomt.’  Het flauwe grapje komt vreemd over, de twee giechelen zenuwachtig, weten niet goed wat ze eraan hebben, ik draai me weer recht en daal de trappen verder af. Een ontspannen glimlach ligt er op mijn lippen, dit intermezzo had ik net even nodig, het geeft weer lucht. Mijn lichaam is het vergif te lijf gegaan en ik heb de korte insulten weer overleefd. Dapper ga ik de theepauze tegemoet.

 


wordt vervolgd

Dank voor het lezen, dit is eigenlijk voor mij al beloning genoeg, wil je reageren, helemaal prima, meld je aan en wordt gratis lid. 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
HAHAHA ik zou echt in een deuk liggen!

Het doet me terugdenken aan een Tiroleravond. Toen ik 12 was ging ik met mijn ouders voor het eerst op vakantie naar Oostenrijk. In Zell am See een Tiroleravond bezocht. Hilarisch. Jaren later bezocht ik met mijn partner hetzelfde plaatsje. En dus sleurde ik hem mee naar een Tiroleravond. Nou wij waren de enige 2 aanwezigen die plat lagen van het lachen. Aanwezige stijve Engelsen kon amper een glimlach vanaf.
| 16:00 |
Ik denk dat je op een ander verhaaltje reageert, ik snap de ballen van je reactie (wel een lekkere lange)
| 18:45 |
Kerstballen?

Dat ik er wel om lach maar de twee dames op de trap niet.
| 20:29 |
*wacht nu op verhaaltje over moord met kruk*
| 20:57 |
De postbode is nog niet langsgekomen met een pakje waar een bebloede kruk in zat, maar wie weet, de avond is nog lang
| 18:44 |
Heerlijk, zo'n moorddadig intermezzogesprekje. En zeker als je je daardoor weer beter voelt :-)
| 14:32 |
Ja, moord doet rare dingen met de mens
| 18:42 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen