×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Over schoenen en stenen benen

Over schoenen en stenen benen


Dankzij initiatiefrijke Ina ben ik dit jaar goed begonnen. Bijna had ik haar uitnodiging over het hoofd gezien, nog net op de valreep zag ik hem. Maar goed ook. Wanneer ik tijd had gehad om erover na te denken was ik hoogstwaarschijnlijk er niet op ingegaan.

De Krim wandelt, inclusief Dana Martens, de eerste keer zelfs zonder kruk.

'En? Hoe was het? Heb je het stenen en benengeëmmer doorstaan?'

Licht frons ik mijn wenkbrauwen. 'Watte?'

Mijn dochter verduidelijkt: 'Het is een woordgrapje, een variant op steen en been klagen.'

'Geen geklaag, het was gezellig. Erg leuk. We waren met zijn twaalven.'

'Zoveel? Super.'

'Mijn schoenen staan bij de achterdeur.  Voorlopig het enige bewijs dat ik meegelopen heb.'

'Voorlopig?'

'Ja.'

En na deze bevestiging zijg ik neer in mijn stoel. Mijn rechterbeen steekt en kan mijn logge lijf niet langer dragen. 


De turfsteker, de verzamelplaats van de wandelaars  (het  Kerstmannetje van steen mag ook nog één keertje op de foto). Na een voorstelrondje en een beknopte 'speech' van Ina  gingen we hier starten.

Een plattegrondje van de route. Met 12 mensen hebben we het 'korte akkerpad' gewandeld, een route van 4,5km, die grotendeels onverhard was. Voor de één een uitdaging, voor de ander een 'makkie', maar het belangrijkste is dat we 't met elkaar gedaan hebben, een gezellige groep. Met name op de onverharde paden concentreerde ik me vooral op mijn benen, het rechter voor het linker, het linker voor het rechter. Het kletsen waagde ik slechts op de verharde wegen. 


Kijk ons eens trots onze schoenen tonen. Het is niet echt een tastbaar bewijs dat ik meegelopen heb, maar toch voor mij een blijk dat ik het niet gedroomd heb.

 





expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties