Overmacht of toch sterallures?

Overmacht of toch sterallures?


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Op mijn mobiel komt een alarmerend bericht binnen. 

Achtenhalve centimeter, haast je!

Meteen begin ik overduidelijk te hyperen en druipt de onrust van me af. Net ten tijde van mijn oscarkans, ik heb geen sterallures maar leg de lat voor mezelf op een optimale hoogte. 

 'Cut!' De regisseur werpt een vernietigende blik naar me.

'Overmacht,' verklaar ik. 'Daar kan ik echt niets aan doen. Het zou pas over een uurtje of twee goed doorzetten, maar de ontsluiting is nu al bijna volledig. Bij de geboorte van mijn eerste kind moet ik toch wel aanwezig zijn?'

'Ja, ja, ga maar. Je kunt je kop er toch niet bijhouden,' bromt hij chagrijnig, de gehele crew en de rest van de cast maken aanstalten om weg te gaan. Ondanks mijn nietszeggende rol, kom ik toch in alle sets voor en heeft zonder mijn aanwezigheid het draaien geen enkele zin.

Het ziekenhuis waar mijn vrouwtje is opgenomen ligt in dezelfde stad als de filmset, wanneer het verkeer een beetje meezit kan ik er in tien minuten zijn. Met een sprong zit ik in mijn bolide en scheur het terrein af. Eenmaal op de openbare weg trap ik hem goed op zijn staart. De vaart zit er goed in, het is gelukkig niet druk op de weg, met mijn gedachten zit ik al helemaal in de luiers, daardoor zie ik de motoragent pas als hij naast me komt te rijden en me gebaart te stoppen. Even komt in me op om met gierende banden hem het nakijken te geven, maar mijn drang om me aan de wet te houden, dwingt me tot remmen. Ik draai het raampje van mijn auto open en leun nonchalant met mijn arm op het portier. 

'Waar denken wij zo hard naar toe...' de agent maakt zijn zin niet af, zijn ogen puilen bijna uit zijn hoofd wanneer hij mij ziet. Hij rolt zijn mouw op en knijpt in zijn arm.

'Mijn excuses, beste meneer, maar ik kon niet anders, zie je...,' op het moment dat ik begin te praten en uitleg wil geven, zijgt de man ineen. Tja, er was haast bij geboden, daarom gunde ik mezelf geen tijd om af te schminken en mij uit mijn kostuum te wringen. Inwendig verkneukel ik me, mijn rol als speurhond mag dan niet veel voorstellen, maar de magnifieke technieken van de grimeur maken veel goed. Ik start mijn bolide weer en vervolg mijn weg zonder verdere hindernissen. 

Het is 'The story of my life': heb ik een keer een in zwijm vallende fan, moet ik hem laten liggen omdat mijn vrouw zo nodig niet tot morgen kan wachten met bevallen.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Whahaha. Geweldig deze.
| 08:42 |
dank je, Elisabeth
| 13:40 |
Hi, hi weer een leuke plotwending.
| 14:40 |
plotten en complotten, ik ben er dol op
| 15:03 |
Heel leuk geschreven.
| 00:51 |
dank je
| 08:18 |
I love this one!!
| 00:39 |
Me to, :-)
| 08:18 |
Hahahah geweldig geschreven
| 18:45 |
dank je
| 08:18 |
Haha, het verhaal bij het prentje, heel goed, Dana. :-)
| 18:36 |
Het was een opdracht/uitdaging van een fbgroep waar ik lid van ben Rudi
| 08:18 |
Heel goed en grappig :-)
| 09:27 |
Ha ha ha die zag ik niet aankomen
| 17:30 |
Leuk toch, onverwachtse wendingen
| 18:07 |
Heel leuk
| 18:08 |
Gewoon te grappig om niet even te delen op FB LOL
| 14:43 |
dank je
| 16:02 |
Hahahaa, die is geweldig! LOL
| 14:42 |
Zo mag ik het graag zien, lachen
| 16:02 |
:-)
| 16:03 |
Hij is goed!
| 14:35 |
Dank je
| 16:01 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen