Pauze, theater en lunch in Diemen (deel 4)

Pauze, theater en lunch in Diemen (deel 4)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

In de pauze zie ik Odile en Sigrid weer, ook vol van hun eerste workshop, er valt een last van mijn schouders, begin me hier tussen al die schrijvers thuis te voelen en begin zowaar te wennen aan de overweldigende opkomst.  Ik ben getuige van hoe een enthousiast Nienke Pool zomaar eventjes een gastworkshopsessie toegeschoven krijgt. Heerlijk, zoveel ingetogen lef, ik herken in haar een persoon die ikzelf  in een vorig leven was, maar lang tijd om daarover na te denken gun ik mezelf niet. Ik moet me opladen voor de rest van het programma.

‘Zo’n zin in Geert,’ zegt Odile, haar ogen glinsteren, loopt daar een beetje kwijl uit haar mondhoek, of neemt mijn fantasie weer eens een loopje met me? Ik denk aan thuis. Daar zit ook een Geert, de mijne, en die gedachte is voldoende om mijn ogen ook te laten glimmen. Het kwijlen laat ik achterwege, zo erg als mijn schrijfvriendinnen ben ik toch niet?

Wat ik van Geert Kimpen moet verwachten weet ik niet, ik vertrouw maar op de anderen en laat me met een blanco mind leiden naar de theaterzaal.  De stoelen zitten heerlijk, even later omgedoopt in een krachtiger woord, wat begint met een c, comfortabel.

Geert Kimpen sleept de hele zaal mee in zijn enthousiasme, zijn passie. Zijn drijfveren, verworden de drijfveren van iedere beginneling, wanneer je als onafhankelijke toeschouwer, zonder schrijfambitie zijn zaal weet te verlaten, ben je doof, blind of gewoonweg stom. Hij maakt ons deelgenoot van het grote schrijfsuccesgeheim,  het gebruik van de 5 C’s. Op hilarische wijze maakt hij beeldend duidelijk wat hij bedoeld aan de hand van zijn ambitie om zwemkampioen te worden. Echt, werkelijk waar, ik heb zo genoten van zijn indrukwekkende meeslependheid. Wat een heerlijke man, een schrijver,  een entertainer, een motivator en uiteindelijk een fictieve zwemkampioen met een houten been.

Na het theaterspektakel is het tijd voor de lunch. O, wat ben ik blij dat ik alles lust, geen vegetariër ben en niet hoef te letten op waarmee de vele broodjes belegd zijn. Pakken, eten, genieten. Door mijn kruk staat iemand die ik niet ken, haar zitplaatsje aan me af, Odile is zo lief om voor me koffie te halen, ik word in de watten gelegd en geniet daar schaamteloos van. Het lukt me niet meer om nog de ingelaste sessie van Nienke Pool te bezoeken, ik moet spaarzaam omgaan met de mij nog resterende energie, de volgende workshop moet ik weer in mijn eentje klaren. Dat zal nog heftig genoeg zijn, ik herken de waarschuwingssignalen die mijn lichaam me geven, doe net of ik me goed voel, voor de zekerheid neem ik snel een carbamazepinetje, het gaat goed komen, het gaat me lukken, ik ga er alles uithalen wat de dag me te bieden heeft.

Na de lunch naar zaal B, Moordwijven.


 wordt vervolgd

Direct door naar het volgende deel?

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik kan het niet uitspreken (maar wel citeren): carbamazepinetje
| 15:55 |
Knap van je
| 18:41 |
lol
| 20:30 |
Heerlijk om te lezen hoe je hebt genoten!
| 20:55 |
Vermoeiend, maar je hebt gelijk, ik heb genoten
| 18:41 |
Het klinkt echt als buitengewoon inspirerend!
| 12:47 |
Ik zal vandaag nog deel 5 plaatsen, als ik nog een keer over kon doen, zou ik zeker die workshop nog eens willen volgen, heb er te weinig van meegekregen
| 13:03 |

×

Yoors


exit_to_app Inloggen