Roltrapellende

Roltrapellende


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Heb jij dat ook? Die tegenstrijdige gevoelens die je tegenhouden om datgene te doen waar je behoefte aan hebt? Heb jij dat ook? Wel willen, maar niet durven, diverse uitvluchten en smoesjes bedenken en jezelf wijs maken dat ze heus ergens op slaan?

Ik had het vroeger vaker dan tegenwoordig. Wanneer ik eraan terugdenk, snap ik soms niet waarom ik er destijds zo moeilijk over deed. In het hier en nu sta ik steviger in mijn schoenen, figuurlijk dan, hè. Want echt stabiel sta ik al een tijdje niet meer.

De warenhuisuitdaging bracht weer eens een herinnering bij mij naar boven. Echt trots ben ik er niet op. Je zou het zelfs onder de blundercategorie kunnen schalen, al weet ik niet wie meer blunderde hierbij, ik of mijn toenmalige man.

 

De wind buldert om ons huis, binnen is het behaaglijk  warm. De boze gure buitenwereld kan me gestolen worden. In mijn eigen huisje, daar voel ik me het meest op mijn gemak, veilig in mijn eigen coconnetje. Voor mijn part roest ik vast op mijn bureaustoel, achter mijn trouwe pc.

 'Je moet er nodig eens uit. Kom, doe het dan voor mij. Ik heb zulke leuke dingen gezien in de stad.'

'Het is bitterkoud vandaag. Bovendien zie ik er niet uit met dit haar en nu waait het ook nog zo hard. Kan je niet alleen gaan?'

'Onder het gebouw is een parkeergarage. Daar zetten we de auto neer. Je hebt dus geen last van kou of wind. We hoeven alleen maar naar boven met de roltrap. Alles waar ik voor wil kijken is in hetzelfde warenhuis te vinden. De leuke demonstratiestandjes zal jij ook kunnen waarderen. Je gaat het leuk vinden. Heus. Geloof me.'

Mijn man haalde alles uit de kast om mij te overtuigen toch met hem mee te gaan. Hij schoffelde  al mijn tegenargumenten onder de grond. Mij restte niets anders dan toe te geven.

De parkeergarage onder het warenhuis is  grauw en grijs. Net als het weer en net als mijn humeur. Een huivering loopt over mijn ruggengraat. Het liefst stap ik weer in de auto, maar alleen achterblijven in deze kille ruimte lijkt me ook niet alles, dus raap ik al mijn moed bijeen en volg mijn man naar het trappenhuis. Ik sleep mezelf met moeite omhoog, de betonnen treden en de akelig koude stalen leuning zijn nou niet bepaald sfeerverhogend. Eenmaal in het warenhuis zelf aangekomen is het de overweldigende drukte die me tegenstaat. Het werkt aandachtsverstorend verlammend op me. De concentratie die ik echt nodig heb omdat ik bij iedere stap die ik zet na moet denken, wordt danig op de proef gesteld. Praten lukt me ook nauwelijks en ik verlang naar huis. Druk van de voeten. Geen stemmen om me heen. Nergens op te hoeven reageren. Überhaupt niets te hoeven. Rust.

Ik strompel mijn man achterna, dicht op de hielen, het lukt me even, dan schiet er een vrouw vlak voor me de roltrap op! Ik word meegevoerd in de sleur. O gruwel. Dat enge ding gaat veel te snel, vasthouden aan de leuning kan ik ook wel vergeten, die rubberen band loopt nog sneller dan de enge metalen treetjes. In paniek klamp ik me vast aan een vrouw op de tree voor me. Ze rukt zich los, ik wankel, de opgeschoten knaap die pal achter me staat, duwt me terug in positie. Zweet parelt op mijn voorhoofd, onnadenkend veeg ik het met mijn hand eraf. Het begin van mijn geweldige blunder.

Gegil van tieners die lager op de trap staan bereikt mijn oren. Wanneer ik heelhuids bovengekomen ben kijkt mijn man me kwaad aan. Een koude tocht strijkt langs mijn hoofd, dan trekt mijn maag samen. Het besef dringt door. Mijn haar. Mijn haar! In een splitseconde begrijp ik het tienergekrijs. Ik tril op mijn benen. Geroezemoes alom.

Met grote bange ogen staar ik mijn man aan.

'Ik kan het niet helpen...'

'Waarom, mens, waarom zet je mij toch altijd voor schut! Neem ik je mee, zorg ik ervoor dat je niet buiten in de wind hoeft te lopen, waar je zo bang voor bent om je haar en dan draag jij er persoonlijk zorg voor dat je je haar verliest. Ongelooflijke kluns! Je haalt die pruik zelf maar op van beneden, hoor je me?'


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (9 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik was lekker thuis gebleven allern kan hij de winkel ook wel vindrn en vannsamen uit is niet echt sprake als je het alleen op de roltrap moet uitzoeken
| 22:14 |
Ik heb het niet met roltrappen. Heel mooi geschreven
| 18:09 |
Enge dingen zijn het. Dank je
| 16:33 |
oeps.....ja nogal klunzig hoor die dingen kunnen maar zo niet afgaan. Denk dat je de volgende x mooi thuis mag blijven!!
| 23:28 |
heerlijk, thuis blijven, kijk er nou al naar uit
| 16:33 |
nou geniet ervan als het zover is hoor!!
| 21:40 |
Tjonge.... hij kon wel knap subtiel en begripvol uit de hoek komen ....
Gelukkig heb je het wel heel goed en beeldend beschreven!
| 10:30 |
Humor relativeert veel. Zelfs de subtiliteiten van hem...
| 14:16 |
Humor is een machtig wapen!
| 14:33 |
Je hebt het geweldig mooi verteld, maar ik heb ook even de reacties gelezen en er zit dus zeker een stukje waarheid in verwerkt. Dat zou ook een angst voor mij zijn overigens, je haarwerk verliezen. Ondanks dat ik er door Hair4Her best veel mee in aanraking kom, zou het voor mij een overweging zijn om geen haarwerk te dragen. Stom hè, wat angst met een mens kan doen. Ik ga overigens wel liever met de roltrap, ik heb iets met liften, daar wordt ik altijd naar in.
| 09:02 |
Ook wat claustrofobisch?
| 09:15 |
Ja, zou je bijna denken, maar dat is het niet echt. Geen paniek aanval of zo, ik wordt in de lift vaak duizelig en draaierig. Heb denk ik last van dat schokken bij tot stilstand komen.
| 11:38 |
Snelle liften vind ik eng. Bijvoorbeeld Montpernasse in Parijs.
| 12:34 |
In Parijs vindt ik alles eng haha, ooit geweest met een vriend, maar die sprak ook vloeiend Frans en was dus best safe haha
| 13:17 |
LOL
| 13:30 |
Liften geven mij ook de bibbers. En dat haarwerk droeg ik voornamelijk om mijn man een plezier te doen, vooral omdat hij ervan overtuigd was dat het beter zou zijn voor mijn kinderen. Ik schrijf daar misschien nog wel een stukje over.
| 14:14 |
oke.......... je maakt me wel nieuwsgierig en krijg er tegelijkertijd ook kriebels van.....
| 14:22 |
hoeft niet hoor, tenzij het natuurlijk prettige kriebels zijn.
| 14:40 |
Nee, waren geen prettige kriebels, maar je stelt me nu gerust gelukkig ;)
| 16:23 |
Erg leuk verhaal
| 08:46 |
Dank je, Schorelaar.
| 08:49 |
Oohhh, wat een botte reactie!! Alleen om die reden kun je al door de grond gaan!
| 08:35 |
Hij kon wel heerlijk subtiel uit de hoek komen, en tactisch ook. Al is het wel een tikkeltje aangedikt, hoor. (zie reactie bij Encaustichris).
| 08:48 |
Dat dacht ik wel maar de reactie zal nog steeds bot geweest zijn.
| 09:56 |
Op de pruik na herken ik eng veel...
| 08:35 |
Kim was ook altijd zo angstig om de roltrap op te gaan. Mijn eigen angsten aan de kant geschoven, en haar van haar vrees afgeholpen door steeds maar weer, trappie op, trappie af te gaan. Herhalen is de kracht van de overwinning (of zo).
| 08:38 |
Soms heb ik ook moeite met gewone trappen. Als ze stijl en lang zijn. Vaak is de eerste stap bij een (rol)trap het moeilijkst voor mij, met m'n hoogtevrees.
| 09:14 |
De roltrap in de metro van Praag was doffe ellende. Je ziet namelijk niet waar het eindigt. Ik stond er heel mal en scheef op. Deaudeng.
| 09:15 |
Er vanuit gaande dat dit echt gebeurde zou ik je het liefst vastpakken en een dikke knuffel geven. En ach, ook als het niet helemaal echt gebeurde. Bij deze.... gewoon omdat je 'm verdient.
| 08:29 |
Dat soort stabiliteit zou echt af en toe wel welkom zijn. Dit verhaaltje is uiteraard wel een tikkie aangedikt, ik heb mijn 'haar' op de roltrap niet echt verloren. Wel zat het enorm scheef. Op straat, toen het eens hard waaide, is het me wel eens overkomen. Toen liep ik naast dezelfde man. Er liepen drie meiden achter ons, die gilden en krijsten van schrik. Ik kan hier zo goed inkomen. Wanneer ik er aan terugdenk, bescheur ik me nu nog.
| 08:45 |
Ik begrijp ook wel dat je in eerste instantie schrikt... alhoewel ik tegenwoordig bijna nergens meer van op kijk. Gelukkig kun je er om lachen!
| 09:09 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen