Tenslotte (schrijfdag Diemen, zevende en laatste deel)

Tenslotte (schrijfdag Diemen, zevende en laatste deel)


Lees vanaf deel 1

Met mijn hoofd nog vol van de enerverende sessie in het theater, sjok ik inmiddels bijna aan het eind van mijn Latijn, achter Odile aan voor het één na laatste deel van de dag. Kathy Mathys en Jeroen Kans. Ik heb geen idee of ik het nog aankan, ben bang dat het me niet meer lukt om ook nog maar één pen vast te houden, laat staan ermee te schrijven.

We komen binnen in zaal E. Leeg. We zijn niet alleen de eersten, maar ook de enigen.  Alhoewel dit juist in het begin van de dag mijzelf de leukste workshop leek, neemt mijn hart een sprongetje van opluchting. Gelukkig. Niet nog meer aanslagen op mijn kunnen. Ook Odile lijkt het niet  zo erg te vinden en we besluiten om ons laatste officiële uurtje in de theaterzaal door te brengen, waar Inge Schilperoord op het programma staat, en waar Sigrid zich al voor ingeschreven had. Dan maar te laat daar verschijnen, we kunnen vast nog wel een plaatsje bemachtigen.

De voorste rij is al geheel gevuld, maar geen nood, er zijn nog plaatsen op de tweede rij. Maar Odile heeft andere plannen, ze blijft maar hoger en hoger gaan , tot bijna bovenin de zaal. Ik sleep me achter haar aan, te vermoeid om tegenstand te bieden.

Er wordt niets meer van me gevraagd nu, het is me allemaal wel goed. Ik zak voortdurend weg in mijn eigen mijmeringen en luister maar met een half oor naar het nogal droge interview. Maar ik zit goed. Lekker gespannen ontspannen. Het zal mijn tijd wel uitduren. Niets boeit me meer. Dat niets me meer boeit, boeit me zelfs niet.

Ineens staan we buiten. Ja, echt, ineens. Met zijn drieën. We slaan de afsluitende borrel over en  lopen naar het station. In mijn hoofd verzin ik allerlei excuses om de ontmoeting nog te rekken. Laten we uitgebreid ergens gaan eten, behalve de geest, moet de inwendige mens ook voedsel hebben, nietwaar? Natuurlijk gebeurt dit niet. We willen alle drie naar huis.

De treinreis terug maak ik me nergens druk meer om. Mijn rechterhand weigert dienst als de conducteur me om mijn kaartje vraagt. Gelukkig heb ik twee handen en voorkom ik een boete. Op het perron van Amersfoort kom ik nog in gesprek met zwarte goodybagsdragers, de tas verraadt hun oorsprong. Het is best interessant, maar ik ben te vermoeid om het gesprek voort te zetten in de trein en ga, ondanks dat zij met dezelfde trein mee gaan, in een andere coupé zitten. Alleen. Rust. Stilte. Ik bel naar huis. Geert is blij mijn stem te horen  en ik beloof weer te bellen als ik in Zwolle overgestapt ben.

Eindelijk arriveert ‘mijn’ trein op ‘mijn’ eindstation. Op het perron staat mijn lieverd al te wachten. Ik hoef niets meer, ik hoef mezelf niet meer groter te houden dan ik ben.

Thuis even nog surfen op het net, en dan naar bed.

De volgende morgen start ik mijn pc op. Ik moet even weten of mijn twee vangnetjes er ook zo van genoten hebben.

‘Ik dacht al dat je een lief mens was, Dana, maar je bent zeer lief.’  zo lees ik voor aan mijn man.

‘Zo, verassend,’ krijg ik als antwoord, ‘Ze hebben in ieder geval geweldige humor, die schrijfvriendinnen van je.’

Ik glimlach, ik heb het overleefd, het viel niet tegen en niet mee, ik heb volop genoten en er het maximaal haalbare voor mezelf eruit gehaald.




Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Een mooie afsluiting van de dag!
| 14:45 |
Ja, dat was het, Hans
| 18:48 |
Dank voor een intiem inkijkje in je ware leven!
| 22:59 |
Dank je voor het lezen, ik hoop nog eens iets mee te maken waarover ik kan schrijven en kleine tipjes op te lichten over het hoe en wat en waarom van mijn leven
| 13:19 |
Dat is natuurlijk volledig aan jou, maar de tipjes die je hebt opgelicht tot nu toe heb ik met respect en bewondering gelezen.
| 13:22 |

Yoors Nieuws
Wat is Yoors?
Wat is Yoors?
 

×

Yoors


exit_to_app Aanmelden