Vrijdag de dertiende

Vrijdag de dertiende


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Als een mislukte zendeling verkondigde de zuster mij de boodschap dat ik geluk had, ik zou overgebracht worden naar het Academisch in Groningen. Ik kreeg diezelfde vrijdag, om aan de mazzel nog eens een extra dimensie te geven, om kwart voor vijf al een kopje thee. Het ontbijt zou ik moeten overslaan voor een keertje, het was van belang dat ik mijn nuchterheid niet zou verliezen.

Twee volbloed ambulancebroeders begeleidden mij zonder sirenes in krap een uur tijd naar het hoge noorden van ons land. Het voelde winterskoud aan. Kwam dat nou doordat het zo vroeg was of doordat de ziekenwagen met ijzingwekkende snelheid, die menig rillinkje over de rug liet lopen mij naar de plaats van bestemming bracht. Het kon ook een combinatie van die twee zijn.

Ik dwong mezelf terug te denken aan het moment dat mijn broer op vrijdag de dertiende, dertien jaar werd hij had een gulden gevonden die dag (was een enorm bedrag in die tijd voor een beginnend pubertje) en had daarvoor meteen al een goede bestemming gevonden. Zoals mijn broer gewend was, maakte hij het niet in één keer op, kocht voor 13 cent een lootje op de plaatselijke fancy fair en een rol pepermunt, legde het overige geld opzij voor later. Met dat lot won hij een weerzinwekkende opzette uil, oeh, krijg altijd de kriebels van opgezette dieren. Mijn moeder wilde dat beest niet in de woonkamer hebben staan en aangezien mijn broer me graag kriebels bezorgde stond hij vanaf die dag op mijn slaapkamertje van toen. De uil is daar blijven staan ook toen alle kinderen uit huis waren. Bedolven onder een dikke laag stof staat hij er nu nog.

Hoe vreemd dat juist de gedachte aan die uil, mij door de dag heen geloodst heeft. De dag van talloze onderzoeken. Echos van mijn eierstokken, baarmoeder, nieren... hoor het nog nagalmen. Bloed, urine en faeces werden op talrijke dingen nagekeken, ik voelde mij helemaal binnenstebuiten gekeerd geworden. Alsof dat nog niet genoeg was, werd ik om een bodyscan te kunnen maken waarop alles organen goed te zien zouden zijn met contrastvloeistof ingespoten. Even schoot er door me heen, hoe het zou aanvoelen om opgezet te worden, heb wel vaker van die lugubere gedachtes het zal wel in de genen zitten, familietrekje, bezorg mezelf ook regelmatig de kriebels. Op de ziekenzaal mocht ik uitrusten, wat keek ik toch uit naar een avondmaal, had de hele dag niets mogen eten een paar slokjes water om van de ergste droogte verlost te worden was alles, hetgeen ik na dat kopje ochtendthee kreeg. De aanblik van de naderende etenskar deed me al goed maar helaas, mijn geduld om het gelukzaligmakende voedsel tot mij te kunnen nemen, werd op de proef gesteld. Er naderde namelijk nog iets anders, een groepje specialisten met een gevolg van coassistenten bereikte mij eerder. Het groepje schaarde zich rondom mijn bed.

"Mevrouw, zoals u waarschijnlijk wel in de gaten heeft, hebben wij kanker bij u geconstateerd. De diverse onderzoeken hebben uitgewezen dat het zich vanuit uw baarmoeder verspreid heeft naar de eierstokken en uw longen zijn ook helemaal gevuld met kwaadaardig uitziende cellen. U mag nog niet eten, want we willen voor de zekerheid ook nog een scan maken van uw hoofd."

Was ik nu echt zo naïef geweest om niet in de gaten te hebben dat de reeks van onderzoeken slecht nieuws op zouden leveren? Voelde me beroerd, al even, maar weet dat aan een afgebroken zwangerschap. De noodgedwongen curettage doordat er een niet levensvatbaar iets in mijn baarmoeder zat, had waarschijnlijk enige nasleep. De steeds groter wordende benauwdheid kwam volgens mij door mijn astmatische verleden, dat ik al geruime tijd met hoofdpijn rondliep was het gevolg van kopzorgen en dat ik nu even geen woord uit kon brengen bracht ik in het verband met de schrik van het nieuws wat ik zo plompverloren te horen kreeg.

Toen ik voor dat laatste scanonderzoek in een gang van het ziekenhuis lag te wachten op mijn beurt en ik plotseling niet meer mijn lichaamsdelen kon gebruiken wist ik dat het goed mis was.

Diezelfde avond werd ik nog geopereerd en werd er met succes een hersentumor bij mij verwijderd. Gelukkig dat ik op vrijdag de dertiende nog in het academisch terecht kon en binnenstebuiten gekeerd werd, het had niet een dag langer meer kunnen duren. Had reeds 3 hersenbloedingen gekregen, de eerste had mijn spraakvermogen lamgelegd, de 2e de rest van mijn lichaam en de 3e zorgde voor een algehele coma, een 4e had ik zeker niet overleefd. Ik heb me nog een aantal maanden een opgezette uil gevoeld, maar ben dat inmiddels ook weer te boven.

Sinds die bewuste dag voel ik me op vrijdag de dertiende altijd de gelukkigste mens ter wereld.




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (13 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wow! Ik dacht in 1e instantie dat dit weer een van de briljante producten van je schrijversfantasie was, maar begrijp uit onderstaande reacties dat dit verhaal echt en autobiografisch is! Het was toen je tijd nog niet!
| 01:25 |
Amai, Dana, dit is gewoon heel heftig, zoals je al aangaf in de tags. Je moet een heel moedig vrouw zijn, waarvoor mijn respect. Je kan inderdaad ook uit slechte ervaringen positieve krachten putten en dankbaar zijn voor de kleine dingen. Heel goed geschreven. Ik bewonder je. :-)
| 20:11 |
Het heeft niets met moed te maken, alles met geluk (en een ietsiepietsie met doorzettingsvermogen), ik heb gewoon heel veel mazzel gehad in het leven.
| 22:06 |
goed voor jou en ik gun je het allemaal :-)
| 19:52 |
Dat je een bijzonder mens met een verhaal moest zijn vermoedde ik al...
Buitengewoon knap hoe je dit beschrijft!
Mijn complimenten!!!
| 17:45 |
Dank je E...chris, zo bijzonder ben ik niet hoor, ik heb toevallig de rijkdom veel meegemaakt te hebben, een schat aan ervaring is best wel waardevol als je er goed mee om weet te gaan. De ene dag lukt dat wel, de andere niet, ik benut mijn 'wel'dagen optimaal en buig zoveel mogelijk om naar het positieve.
| 22:04 |
Hij is geweldig, maar hoop niet dat iemand dit ooit zou moeten overkomen zeg!
| 16:16 |
wanneer je de laatste zin in ogenschouw neemt, is het zo slecht nog niet hoor
| 17:02 |
Das waar ;-)
| 17:04 |
Ben er stil van... wat ingrijpend allemaal! Pfffff
Ben je inmiddels weer de oude??
| 14:45 |
Ik was 26 jaar toen het allemaal begon, op de volgende dag gaven ze mij nog hooguit een week, ben nog steeds bezig 'de oude' te worden, eens zal het me lukken om mezelf bejaard te noemen, grinnik
| 14:53 |
Mag ik vragen naar je huidige leeftijd?
| 14:55 |
54
| 14:56 |
Gelukkig zaten ze er naast met die voorspelling #week.
| 15:21 |
Zo heftig zeg! En nee, ik had dit nog niet eerder gelezen. Ben er zeer door geschrokken... Wat heb je een 'mazzel' gehad. Echt er was vast een engeltje bij je in de buurt, dat kan niet anders. Vrijdag de dertiende is een heuse feestdag voor jou, geniet van vandaag!
| 13:46 |
Genieten doe ik elke dag, van de kleinste dingetjes, Ik ga vanavond toevallig uit eten, op uitnodiging, niet om deze datum te vieren, maar gewoon omdat mijn moeder zondag jarig is
| 14:50 |
Heel fijn, eet smakelijk alvast en ook alvast gefeliciteerd met je moeder ;)
| 15:39 |
Jeetje wat een heftig verhaal zeg. Goed dat je er op tijd bij was toen.
| 11:38 |
Op het nippertje, door het oog van de naald, zegt men ook wel, maar ik zeg gewoon: mazzel hebben :)
| 13:06 |
Een engeltje op je schouder
| 13:08 |
Ik ben nu ook een gelukkig mens....gewoon omdat ik je mooie verhalen kan lezen. Dank je voor het delen!
| 11:34 |
Ik wist wel dat mijn overleven een doel heiligde, juist, om jou gelukkig te kunnen maken (grinnik, blij)
| 12:28 |
Jazeker, dat bedoelde ik nou (héél blij)
| 15:18 |
Wat een heftig verhaal. Ik ben er even stil van. Gelukkig is de operatie geslaagd en mag je nog even door.
| 10:35 |
Stil is iedereen op zijn tijd wel eens, gelukkig maar. We gaan gewoon weer verder, blij en dankbaar
| 12:27 |
Wat een verhaal zeg. Gelukkig gaat het nu veel beter
| 10:02 |
Ja, ik vier nu elke vrijdag de dertiende
| 12:25 |
Oh wat leuk!
| 08:47 |
Ja, fijn hè, dat nu eens een keertje vrijdag de dertiende wat positiefs oplevert #grote-brede-glimlach
| 08:53 |
Die laatste zin kan ik me voorstellen. Zeker na het lezen van wat erboven staat. Heel erg heftig zeg.
| 08:44 |
En 't is nog niet eens het hele verhaal, grinnik, wees niet bang, dat zal ik jullie niet aandoen
| 08:51 |
Ik kan heel wat hebben. Maar het is de vraag wat je kwijt wilt. Nu weet ik ook waarom je niet meer van hot naar her kan rijden.
| 08:53 |
Jij misschien wel, maar om alles hier neer te zetten is zo 'not me', ik had met deze al grote problemen.
| 08:58 |
Oh op die manier. Oké. Dat snap ik. Ik vertel ook niet alles. Maar het gaat nu wel goed met je?
| 09:01 |
Tuurlijk, ik heb nog enkele onbenullige staartjeshinder ervan ondervonden, maar mijn koppie werkt nog (al zijn de meningen daarover enigszins verdeeld, grinnik)
| 09:20 |
Whahaha. Tja sommige meningen, wat moet ermee?
| 09:23 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen