Zelfbeschadiging

Zelfbeschadiging


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Laatst las ik op internet een stuk tekst van een mede blogger. Zij beschreef in haar blog het hoe en waarom over haar eigen zelfbeschadigende gedrag. Ik stond er van te kijken hoe open zij hier over schreef. Ik vond het ontzettend knap en kwetsbaar, alleen was mijn eerste reactie een fikse schrikreactie, door de manier waarop zij het beschreef.

Zelfbeschadiging, of automutilatie, is een onderwerp waar ik zelf al heel lang over wil schrijven. Het komt al een aantal jaren in mijn leven voor en heeft daardoor een groot deel van mijn leven bepaald. Ik vind het een belangrijk onderwerp om onder ogen te brengen, maar toch is het niet iets waar je, naar mijn idee, ‘zomaar’ even over schrijft.

Ooit ben ik namelijk zelf begonnen met krassen, nadat ik een interview hierover las in een of ander meiden magazine. Ik was toen elf en zat totaal niet lekker in mijn vel. Ik wist niet wat ik met mijzelf aan moest, had een groot minderwaardigheidscomplex en er was vrijwel niemand waarbij ik mij echt kon uiten. Ook het schrijven in mijn dagboek, of het schrijven van gedichten hielp niet voldoende. Dus na het lezen van het artikel dacht ik eigenlijk gelijk: ‘Hmmm… Dat kan ik ook wel eens proberen, misschien dat het mijn helpt.

Hoewel aan het eind van het interview gemeld werd dat je hier nooit aan zou moeten beginnen, werd de reden hiervan mij niet duidelijk. Sterker nog, mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Dit was het begin van mijn jarenlange verslaving…

Van eens in de zoveel tijd werd het al snel twee tot drie, of vier keer per dag. De spanning die ik in situaties opsloeg gooide ik er door middel van het krassen weer uit. Vaak beperkt tot mijn linker arm, maar soms ook op mijn boven benen en in de vakantie, als het moest, op bikini-bedekte plekken. Ik schrijf hierbij ‘als het moest’, want vaak genoeg had ik gewoon lange mouwen aan. Bij 30 graden en opmerkingen zei ik dat ik geen last van de warmte had, dan werd ik wel even voor gek verklaard, maar dat maakte niets uit.

                                                                                               

In tegenstelling tot wat veel anderen schrijven, hielp het bij mij wel. Het luchtte op. Na elke situatie lukte het om weer even mijn hoofd te legen. Ook heb ik mij hierover nooit schuldig gevoeld, ik was het immers ooit met goed verstand begonnen. De situaties volgden wel steeds sneller en de drempel om te krassen werd steeds lager, maar dat maakte mij toen niet uit. Toen niet…

Op mijn vijftiende kwam het uit. Nadat ik het een vriendin vertelde via de computer, brak zij in de woonkamer. Haar moeder heeft zonder twijfelen mijn vader gebeld. De situatie die volgde was hels, maar ergens ook een soort van opluchting. Ik, en vooral ook mijn kopzorgen, werden eindelijk eens gezien en serieus genomen.

Ik weet nog dat mijn vader zei: ‘Of het nu waar is, of niet, dit is een roep om hulp en daar moet naar geluisterd worden.’

Het aangeven van alles was inderdaad een roep om hulp. Het krassen zelf voelde voor mij niet als een roep om hulp. Het was meer mijn manier van omgaan met de niet passende situatie waarin ik mij bevond. Een roep om hulp, of niet, dat maakt eigenlijk helemaal niet uit. Wat belangrijker was, is dat hij mij geloofde. Daarna draaide de situatie waarbinnen ik mij toen bevond, vrij snel, 180o om.

Die vriendin ben ik, tot op de dag van vandaag, nog eeuwig dankbaar. Zij zorgde voor dit keerpunt in mijn leven en die nood was, op dat moment, hoog.

Gelukkig is het bij mij beperkt gebleven tot krassen. Daardoor zijn er niet direct zichtbare littekens achter gebleven. Ergens heb ik hier ook ooit bewust voor gekozen. Ik wilde namelijk niet dat het gezien werd, of dat je het later nog terug kon zien. Dat is fijn, maar het heeft ook een keerzijde. Niet iedereen geloofde namelijk dat dit ooit was gebeurd en in die periode was dat echt heel pijnlijk. Nu maakt het mij eigenlijk weinig meer uit.

Het keerpunt eiste dat ik moest stoppen met krassen. Dit duurde langer dan ik had verwacht voordat ik begon. Mijn idee was altijd: ‘Als het weer goed gaat, dan stop ik er gewoon weer mee.’Praktisch heb ik het, op eigen houtje, binnen anderhalf jaar weten af te bouwen, ik was toen 17.

Hoewel ik dat zelf al best lang vind, had ik mij nog meer vergist in de emotionele nasleep ervan. Ik noem het dan ook niet voor niets een verslaving.

                                                                                  

Al die tijd leerde ik mijzelf op deze manier omgaan met de vervelende kanten van het leven. In die tijd had ik mijzelf ook gezondere manieren van coping kunnen leren. Nu moest ik oud gedrag omzetten in nieuw gedrag, zonder dat ik wist welk nieuwe gedrag voor mij zou werken en in een periode die veel spanning met zich mee bracht.

Tijdens het stoppen leerde ik wel iets meer praten en mezelf uiten, maar nooit was het helemaal voldoende. De behoefte om te snijden bleef en ik moest me, vaak genoeg, hevig verzetten tegen mijzelf.

Op mijn achttiende was ik dit zat en koos ik voor psychologische hulp. Die hulp heeft vooral geholpen doordat ik mij kon uiten, en dit nog verder leerde, en dankzij het verwerken van verschillende levensgebeurtenissen. Toch, als ik heel eerlijk moet zijn, nam alleen de frequentie van de behoefte af.

Ook nu, 14 jaar na dat interview, heb ik nog steeds eens in de zoveel tijd behoefte aan het krassen. Het is de reden waarom ik niet meer dan één scherp mes in mijn besteklade heb liggen(, eentje die dagelijks gebruikt wordt en dus 'vies' is). Dat, terwijl ik ondertussen echt andere manieren van uiten heb aangeleerd.

                                                                            

Dat ik terughoudend ben met het schrijven over dit onderwerp heeft niets te maken met een emotionele lading. Daar heb ik namelijk geen last meer van. Wel ben ik bang om anderen/jongeren hiermee te triggeren. Ik weet namelijk hoe ik er zelf mee begonnen ben en het beginnen is makkelijk, maar er weer helemaal vanaf komen is bijna niet mogelijk.

Dat ik er nu wel over schrijf is omdat ik het bespreekbaar wil maken. De openheid hierin is voor mij belangrijker dan de angst en het hierom te laten. Het kan namelijk bij iedereen voorkomen. Ik ben niet dom en van buiten leek ik gelukkig, of op zijn minst tevreden. Het was dan wel rommelig in mijn leven, maar ik ging gewoon naar school en haalde prima cijfers. Als je het niet wist, dan zag je het niet.

Liefs, Deborah

Lees meer van mij op mijn blogpagina:  Gebroken Vleugel Meisje of like Gebroken Vleugel Meisje op Facebook.

Andere artikelen: 

  • Maak jezelf gelukkig, luister naar je intuïtie. 'Vandaag de dag is het erg belangrijk om het leven rationeel in te vullen. Alles gaat via een plan en niets komt meer spontaan. Het beeld van hoe anderen over je denken is erg belangrijk en je moet toch zeker een goede toekomst bouwen. Ten minste, als ik een deel van mijn vrienden moet geloven. Zelf geloof ik daar niet zo in....' Lees hier verder.
  • Ik heb het druk. 'Vandaag geen blog! Ik heb geen tijd. Ik heb even geen tijd om te schrijven. Of nee, dat zeg ik verkeerd. Ik heb even geen tijd om de geschreven blogs die ik op papier heb staan, over te typen. Eigenlijk is dat vette onzin natuurlijk. Tijd is subjectief. Het is er wel, maar ook weer niet. We leven nu. Daarbij heb ik kunnen schrijven, dus heb ik ook kunnen typen. Trouwens, ik typ nu ook....' Lees hier verder.
  • Depressie; verbreek de stilte. 'Ga ik dit echt schrijven? Ja. Nee. Ja. Ga ik het publiceren dan? Ja. Nee. Weet ik nog niet. Waarom eigenlijk niet? Het is misschien iets persoonlijker dan andere stukken, maar eigenlijk valt dat ook wel weer mee. Misschien confronteert het anderen iets meer dan anders. Misschien omdat het op dit moment bij mij speelt, dat het dan lastiger is, of zo. Misschien confronteert het dan mij wel te veel. Misschien ben ik bang dat het anders wordt opgevat dan bedoeld. Misschien…' Lees hierverder.





Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (6 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik vind het heel knap dat je hierover durft te schrijven. Heel knap!!
Ook fijn dat je vader je serieus neemt!! Zelf heb ik het op school een keer toegegeven aan zo'n hulp instantie ofzoiets, je moet daar dan je trui uit doen en daar was ik niet op voorbereid, zij hebben toen een brief gestuurd naar mijn vader met de vraag of hij even langs kon komen voor mij. Toen ik thuis kwam zei die dat en zei hij dat hij die brief had weggegooid omdat er toch niks met mij aan de hand was, dat was voor mij toen een opluchting maar aan de andere kant deed het ook heel veel pijn en zal ik dat nooit vergeten.
zelf ben ik het eens met monstermam, als ik geen bloed zie vind ik het niet zo helpen als dat ik wel bloed zie, nu deed/doe ik het helaas echt diep.. de laatste keer dat ik het gedaan heb is nu bijna een jaar geleden, denk er wel nog steeds elke dag aan en zal ook altijd iets bij me hebben.., maar van die van een jaar geleden heb ik nog steeds dikke rode littekens, ze worden wel al wat lichter ma nog steeds dik en toch wel rood...
Idd, de 'ik heb het niet snel warm' smoes gebruik ik ook heel veel, of 'ik hou echt niet van tshirtjes' , ze verklaren je idd altijd voor gek, maar dat maakt niet uit..

nogmaals dit verhaal heeft me echt geïnspireert, bij mij weet nog steeds niemand het, zelf heb ik ook een verhaal erover geschreven , maar niet over mijn eigen ervaringen gepraat, ik ben namelijk bang dat iemand er toch achter komt. ik heb nu al 3 accounts gemaakt om te proberen over mijn eigen verhalen te praten maar durf het gewoon niet.. jammer maar misschien beter!

dit heeft me wel echt geïnspireert, ik geef je dan ook een cadeautje

xxxx
| 03:20 |
Dank je wel voor je lieve woorden en je boodschap :)

Ook voor jezelf, want door hier te reageren laat je al zien dat je jezelf serieus neemt. Nu dat nog laten zien ;) Je hoeft je niet te schamen om jezelf te zijn. Het vraagt alleen een drempel over te stappen. Fijn dat ik je hierin geïnspireerd heb. Succes!
| 09:50 |
Duidelijk artikel, helaas ook heel erg herkenbaar.
Ben nu wel bijna 3 jaar clean van het dagelijks zelfbeschadigen, maar dat is alleen met een stanleymesje. Ik heb daarna nog wel wat gekrast, en af en toe ook andere dingen gedaan, nu soms ook nog wel eens neigingen tot maar ik kan me aardig inhouden. Heb genoeg gezeur gehad op school ermee en het gaat nu ook stukken beter dan vroeger.

Ik vind het knap dat je zo'n artikel schrijft! 'T is toch een heftig onderwerp waar je ook hele negatieve reacties op kunt krijgen die het alleen maar triggeren...
| 20:27 |
Dank je wel voor je compliment!

Wat goed dat je al 3 jaar clean bent! Of er nu een stanleymesje of een slagersmes aan te pas komt, het is beiden net zo erg (mentaal). Die slagersmes kan nog wel een nare uitwerking hebben qua wonden etc. ..
Afin, fijn dat het beter gaat :)

Het klopt dat je negatieve reacties kunt krijgen hierop, maar gelukkig word ik niet meer zo snel getriggert ertoe... De triggers zitten vooral bij mijzelf. Wat ik belangrijker vind is dat er op gereageerd wordt, positief of negatief. Dat betekent namelijk dat ik iemand aan het denken heb gezet en ergens bewust heb gemaakt van het bestaan. Hopelijk zorgt dat er voor dat een ander sneller gehoord wordt :)
| 21:48 |
Soms helpt het zien van bloed, te beseffen dat je leeft. Ook wanneer dit niet zo aanvoelt. Voor mij toch. Tegenwoordig zie ik nog steeds elke dag mijn eigen bloed. Het voordeel aan glucocontroles. Het enige voordeel.
| 08:53 |
Uit jouw reactie kan ik opmaken dat je jezelf niet (meer) verwond op dit moment? Wat goed van je!
Bloed laat inderdaad zien dat je leeft, maar het voelen vind ik zelf een stuk fijner. Hoe moeilijk dat ook is soms, ook de negatieve emoties laten je voelen dat je leeft.

Ik merk uit je bericht op dat je het niet makkelijk hebt. (Op dit moment?) Ik hoop dat je een manier hebt, of anders vindt, waardoor je hier weer uit komt en het leven wel kunt voelen :) Succes...
| 21:55 |
De tweede zin mag je letterlijk nemen.
Diabete. En op dagelijkse controlestrips, dus zie elke dag mijn bloed.
Al sinds ik een tiener was.
Had daardoor inderdaad het cutten daar specifiek niet meer voor nodig.
| 21:56 |
Bedankt voor je reactie, ik snap wat je bedoelt :)

Diabetes is niet fijn... Maar fijn dat het cutten niet meer nodig was daarvoor :)
| 22:06 |
Is gewoon "zelfbeschadiging op doktersvoorschrift" geworden in mijn hoofd hoor ;)
En man die naalden vliegen vaak tegen de muur hehe
Maar hey, het hoort erbij ;)
| 22:08 |
Ohjee, nu klinkt het toch iets minder positief ...
| 22:22 |
Heel goed dat je hierover hebt geschreven.
Ik heb er zelf geen ervaring mee maar heb het met veel aandacht gelezen.
Hoop dat je er veel mensen mee kunt helpen.
| 21:05 |
Dank je wel :)
| 22:55 |
Mooi dat je dit over jezelf durct te vertellen maar ik begrijp ook je angst voor anderen.
| 07:30 |
Dank je wel :)
| 15:29 |
heel mooi dat je hier open over praat, vraagt veel kracht en moed
het taboee errond en het idee dat het aandacht vragen is moet doorbroken worden.
Teveel komt dit voor en in een wereld waarin je zoveel moet doen en presteren is dat niet ongewoon.
| 07:21 |
Dank je wel.. Wat je zegt klopt helaas. Het zou zo fijn zijn als er iets meer begrip voor is en het open besproken mag worden. :)
| 15:30 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen