09-02-2020 ... Gluren bij de buren


Het gaat flink tekeer in Hilversum. Windkracht duizend en er vliegt je van alles om de oren. Maar ik laat me vandaag niet tegenhouden door een beetje woei. Ik heb een missie.
De duifjes veilig gesteld, zodat ik bij terugkomst ze niet achterin de tuin aantref en ze dan dus een suizeling gemaakt zouden hebben van 10 meter. De katjes verboden om ook maar één poot buiten de deur te zetten en als ze nodig moesten plassen of poepen, moesten ze maar even de pootjes kruisen tot ik thuis was. En dat beloofden ze.
Nu het vee veilig was, pakte ik mijn fiets en zou met gevaar voor eigen leven, dat wel, naar de eerste act gaan die ik had uitgezocht van de 66 acts die zich over Hilversum verspreid hadden in mini theaters fungerende huiskamers.
De eerste was een toneelstukje. De beschrijving liet het in het midden of het voor volwassenen of kinderen was. En mijn missie was om te gluren bij de buren, of er een leuke act tussen zat voor mijn werk, waar ik als medewerker Welzijn werk met mensen met dementie.
Helaas was het toneelstukje voor kinderen. Maar superleuk gedaan en de aanwezige kinderen vonden het prachtig en zoals het kinderen betaamt, werd het interactief. Helaas was daar niet echt tijd voor, want het is een strak programma, omdat de acts op elkaar afgestemd zijn. Maar de kindjes genoten toch wel.

Een straatje verderop, was de volgende act voor mij. Inmiddels mezelf op de fiets vastgebonden, zodat ik er niet af zou waaien. De krullen uit m'n haren gewaaid, maar het mocht de pret niet drukken.
Pianiste. We waren met vier man (drie en ik-vrouw, om het genderneutrale even te doorbreken, want ik ben nu eenmaal VROUW en al zéker niet neutraal) publiek. Het leek erop dat de wind het van het evenement had gewonnen. Een beetje onrustig werd ik wel van die enorme storm. Had ik de duifjes goed veilig gesteld en zou er niks op het hok gewaaid zijn. het
Maar vrij snel nam de pianiste me mee in haar spel. Niet helemaal gecharmeerd van de stukken die ze had uitgezocht, maar het laatste stuk was prachtig.
Ik wapperde haar huis uit als laatste fietstochtje naar een strijkkwartet te gaan. Ik had nog een uur de tijd om er te komen.
Eerst naar huis. Even check, check, dubbelcheck.
Maar buiten de kliko, was er niets van z'n plek af. De wind had nog wat toegenomen zo richting 15.30 uur en ik besloot om met de auto naar het laatste optreden te rijden. Het werd me iets té winderig en een windstoot zou ik misschien niet kunnen opvangen op de fiets.
.
Nou, bij de pianiste kreeg ik al ideeën, maar bij dit kwartet helemaal. Overigens was hier volk genoeg, want ze moesten zelfs staan.
Ik hou nu eenmaal van strijkers en wat minder van piano. Het was verschrikkelijk mooi en dan gaat mijn fantasie op de loop. En misschien als ik het lef heb om het met dit kwartet te bespreken (als ze te porren zijn voor mijn idee) dan kon het nog wel eens een leuke voorstelling op mijn werk worden ....
En mijn visie gaat nóg verder dan dat!! Ik ben een slecht ondernemer wat dat betreft. 😉

En hoe was jullie stormachtige dag?

glurenbijdeburen

Van Lennep Kwartet 

glurenbijdeburen

Piano Carin Tiele

glurenbijdeburen

Dit is een soort poppenkast. Ik liet mn telefoon in mn jas. Oen dat ik er ben.