Daar zit je dan te bibberen van de kou


Daar zit je dan te bibberen van de kou. En is het een bende terwijl je gisteren nog hebt schoongemaakt.

Alles gaat stuk de laatste tijd. Wordt er gek van. Je draait je om en er gebeurt weer wat.
Ramen stuk, ramen lek. Niet eentje, nee in elke kamer was er wel een raam wat vervangen moest worden.
Lekkage in de garage.... Schutting die los waait. Weer lekkage in de garage. Nu natuurlijk wel toen de regen met bakken uit de hemel minstens 5 dagen lang. Prachtig gezicht dat watervalletje en als je een opbergkast met verf sierlijk in elkaar ziet storten door het vocht.

De gaten die in de bestrating vallen waar mensen regelmatig vooral met sneeuw overheen kukelen ( of ze struikelen gewoon over hun eigen voeten). Zolang er niks ernstigs gebeurd, ze liggen ook echt niet op de grond begrijp mij goed. Maar moet ik toegeven dat ik vaak na het sluiten van de deur moet gniffelen als ik terug denk aan die gezichten die mensen trekken.
En oja.. het huis moet nodig geschilderd worden. En dan wil je ook nog een voor "de fun" je huisje op pimpen en de puntjes op de i. Geen idee wanneer ik dat moet gaan doen.

Ik ben dan ook van het uitstellen. Zolang mogelijk... Gewoon er niet naar kijken.
Het gaat vaak een tijdje goed totdat ik er honderd keer langs moet lopen, het probleem toch sneller groter wordt dan verwacht of dat andere mensen erover gaan klagen.
Of de geluiden die er worden geproduceerd. BAM BAM BAM, de schutting die de hele nacht klappert. Met rood doorlopen oogjes heb ik die schutting de volgende ochtend eigenhandig van de betonnen palen afgerukt. Geschopt zelfs… ZO!

Raar eigenlijk dat uitstel gedrag. En dat ik dan ook zo gefrustreerd raakt want vaak het zit er dan al een halve eeuw. Dus als mevrouw er aan denkt of gefrustreerd raakt dan is het wel in eens heel erg. Maar ook echt heeeeel erg.

Het idee alleen al: moet ik weer een klusjes bedrijf bellen, afspraken maken, vaak komen ze snel langs voor de offerte, zakken ze door de ladder en zitten ze klem, 9 van de 10 keer paar keer bellen of e-mailen voor een afspraak, vroeg mijn bed uit op mijn vrije dag, koffie de hele dag maken. En daarna die zandsporen door het huis.. Vaak heb ik ook echt een dag daarvoor het huis schoongemaakt… Lekker over nagedacht en moet het weer natuurlijk.
En dan de rekeningen die alle verrassingen met zich meebrengen.

Vaak als ik zo gefrustreerd ben ga ik dan op dat moment ook naar alle dingen kijken die niet goed werken of stuk zijn.
In de hoop om dan rust en overzicht te creëren maak ik een lijstje wat er moet gebeuren. “Ze zeggen namelijk dat het helpt”.

Omdat ik een georganiseerd meisje ben, ik bedoel vrouw, maak ik een zeer gedetailleerd lijstje zodat de prioriteiten boven aan staan. Met als doel dat ik het kan afvinken. Ik kan er dan ook echt niet tegen als ik het lijstje paar dagen later weer aan moet passen, dat ik nog niks heb afgevinkt, omdat er ineens wat te binnen schiet of er weer wat stuk is. Ik versnipper dan ook vaak het eerste lijstje tot confetti.

Nadat ik het lijstje heb gemaakt kom ik vaak met het briljante idee om alles zelf op te lossen. Ik zie mijzelf wel op dat trappetje staan, schuren, schilderen, een nieuwe schutting in elkaar te flansen. Alles met een glimlach. Lekker je hoofd leeg maken. En in mijn hoofd gaat het ook allemaal gesmeerd. Alsof ik het elke dag doe en ook dat ik altijd de vrolijkste persoon ter wereld ben.
Vergis je niet ik kan het allemaal. En eenmaal bezig gaat het wel.

Elke keer begin ik weer positief. Outfitje, spulletjes klaar. Alles netjes. Alsof ik mijn eigen klusbedrijf heb stal ik alles uit.
Het enige punt is: ik heb geen geduld en raak verveeld als ik alleen ben. Dan zit ik weer te knoeien, smeert het verf weer eens niet, heb ik toch geen zin meer. Maak ik het gat groter dan het moest zijn. Stort het muurtje in elkaar.
Uiteindelijk beland ik op de bank, starend naar de klok.. vol met frustratie, als een prinses op de erwt en wil ik niet meer verder. Als de armpjes over elkaar zijn dan is het plaatje helemaal compleet.
Het beste is als je mij in die toestand tegen komt om met een grote boog om mij heen te lopen. Het liefst onzichtbaar, gecamoufleerd, maak geen geluid en houd je adem in.
Ik vraag mij dan ook echt af wat er mis met mij is en waarom mensen het lekker vinden om alleen te klussen.

Gelukkig weet ik hoe ik met deze toestand uiteindelijk om moet gaan. En dat is simpel: om het samen met iemand te doen. En die iemand is 9 van de 10 keer mijn vader.
Die man is echt altijd de pineut. Kan er gewoon niks aan doen. Hij staat ondertussen ook als nummer 1 beller in mijn contactenlijst. Vind het gewoon gezellig om het samen met hem te doen als ik het zelf wil oplossen.
Of het dan altijd goed gaat of opschiet is ook maar de vraag.. Vaak lopen we als buurman en buurman te gieren en te brullen. In ieder geval problemen worden creatief op gelost met enige risico's .A je to!!
Zonder jou had ik het dus niet gedaan, dank je pap.

Vandaag kan ik de ramen van mijn lijstje afstrepen. Maar wat was het koud, wat een herrie en wat een bende. En natuurlijk gisteren schoongemaakt, zal je net zien….
Het enige wat ik wel kan zeggen, het huis is weer lekker doorgewaaid, geventileerd, ik zet vandaag de trend met blauwe lippen en nagels en ik kan weer naar buiten kijken:-)

Daar zit je dan te bibberen van de kou. En is het een bende terwijl je gisteren nog hebt schoongemaakt.