Dat is op z'n minst verdacht te noemen


Dit ging hieraan vooraf dan wel parallel:

En hier is het begonnen:

 

Met een zucht keert agent Polleman de treintjeszaak de rug toe en begeeft zich zoals bevolen op weg naar de Dudok. Hoe zou de commissaris zo opeens aan dat instructieboekje zijn gekomen? De verdachte zal dat toch niet zo maar hebben afgestaan?

Als agent Polleman vlak bij de Dudok is, wordt de deur plotseling opengegooid en ziet hij dat de twee verdachten gehaast de zaak verlaten. Vreemd genoeg worden ze niet gevolgd door de commissaris of collega Storm. Dat is op z’n minst verdacht te noemen….

Na kort wikken en wegen neemt hij een besluit. Hier klopt iets niet en het is maar goed dat hij, agent Polleman, dat in de gaten heeft. Een snelle controle vertelt hem dat zijn dienstwapen schietklaar is, het ijskoude staal van het wapen geeft hem het nodige zelfvertrouwen. Dan zet hij de achtervolging in. 


© Dewaputra

afbeelding: shutterstock.com

 

Bovenstaande episode van het vervolgverhaal pas in de volgende schrijfuitdaging van FrustselenindeMarge, waarbij een verhaal van exact 140 dient te worden geschreven met het verplichte woord 'ijstrol' (mag ook in delen).