×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










notifications_noneadd
18-10-2018 18:24
8 volgers , 11 antwoorden
camera_alt
Afbeelding toevoegen
11 antwoorden
Down and out: gedonder op donderdagavond

Down and out: gedonder op donderdagavond


Gedonder op donderdagavond

Vandaag is weer zo'n dag waarop ik geen weerstand kan bieden aan de drang om op een exorbitante manier uit de band te springen. Ik kan er niets aan doen, het is sterker dan ik. Gelukkig is het al avond en bovendien is het beestenweer; daardoor valt het minder op wat ik aan het doen ben, het maakt de pakkans een stuk kleiner. De regen komt vanavond werkelijk met bakken naar beneden. Een felle, blauwwitte bliksemstraal zigzagt door de lucht, vrijwel direct gevolgd door een harde, krakende donderslag die de getinte ruiten van mijn zilverkleurige BMW M6 Grand Coupé doet trillen. De ruitenwissers kunnen al het water dat nu met kracht tegen de voorruit slaat maar nauwelijks verwerken. Bij de stoplichten op de Coolsingel ter hoogte van het postkantoor en een vestiging van McDonald's rem ik af en draai dan linksaf de Meent op. Ik zucht even diep, nog even en ik kan de auto weer verlaten.

Bij grand-café Dudok sla ik rechtsaf de Westerwagenstraat in, vervolgens weer rechtsaf richting de ingang van de parkeergarage van het World Trade Center; daar draai ik omhoog naar de vierde verdieping waar ik op enkele meters afstand van de voetgangersuitgang van de parkeergarage de auto parkeer. Ik blijf even zitten totdat ik ervan overtuigd ben dat er niemand in de buurt is. Als ik ben uitgestapt, spring ik vlug uit het zicht van de bewakingscamera en druk me tegen de grijsbetonnen wand, net naast de metalen deur die deze verdieping van de parkeergarage van het trappenhuis scheidt. Ik kijk nog even om me heen of ik niet gezien ben en open dan de deur om snel het trappenhuis binnen te glippen.

Het in- en uitstappen vormt altijd een groot risico om door de mand te vallen. Mijn zwerversuiterlijk valt namelijk nogal uit de toon vergeleken met de prestigieuze uitstraling van mijn vervoersmiddel, maar voegt wel toe aan de kick die deze avonden mij bezorgen. 

Zwervers en BMW's vormen immers een onmogelijke combinatie. Als je wordt betrapt, heb je uiteraard heel wat uit te leggen.

Steunzoekend tegen de muur loop ik de trap af. De geitenwollen sokken  die  ik draag, kriebelen irritant om mijn enkels. Vlak bij de uitgang op de begane grond van de parkeergarage hangt een kleurrijke poster die de jaarlijkse kermis op de Schiekade aanprijst. Een meisje van een jaar of acht lacht naar de camera. In haar ene hand heeft ze een touwtje waaraan  een rode ballon danst en haar andere hand omklemt het stokje van een grote roze suikerspin. Ze lijkt op het dochtertje dat ik nooit heb gehad, schiet het door mijn hoofd.

Zeven jaar geleden ben ik gescheiden, kids heb ik nooit gehad. Na mijn scheiding ben ik vrijgezel gebleven en sindsdien geniet ik volop van mijn vrijheid. Als je geen verantwoording hebt voor een gezin, zijn je mogelijkheden in principe onbegrensd. Maar ik besef ook terdege dat slechts weinigen de keuzes zouden maken die ik heb gemaakt. Desalniettemin vervul ik hoe dan ook een rolmodel want ik gedraag me, in welke rol dan ook, altijd zoals het hoort, zodat ik te allen tijde aan de verwachtingen van vrienden, kennissen en zelfs vreemden voldoe.

Het onweer is voorbijgetrokken, de ergste regen lijkt voorbij. Het maakt nu niet meer uit. Ik loop de straat op en beweeg me langzaam langs de winkelpuien. De mensen wijken nagenoeg allemaal uit naar de andere kant van het trottoir als ze me aan zien komen. Alsof ik een besmettelijke ziekte heb. Alsof ik een smerige vlieg ben die met een vliegenmepper bestreden dient te worden. Had ik hier nu gelopen als  de  directeur  van een van de bedrijven  die in het  World Trade Center zijn gevestigd, gestoken in een duur Armani kostuum, dan hadden diezelfde mensen waarschijnlijk ook een stap opzij gedaan, maar dan met het nodige respect. Kleren maken de man. Nu ben ik een paria, in een Armani kostuum ben ik respectabel. Zo is het. Of moet ik zeggen, zo lijkt het?

Ik groet de portier van de daklozenopvang en laat hem mijn pas zien die ik alweer een tijdje terug met wat geluk heb weten te verkrijgen. De portier knikt met zijn hoofd en ik loop door naar de gemeenschappelijke ruimte waar thee en wat te eten verkrijgbaar is, om deze avond op gepaste wijze af te sluiten. Met een zucht laat ik me op een stoel aan een van de tafels zakken en nip voorzichtig van de hete thee. Het is weer een avontuurlijke maar tevens een flink inspannende avond geweest.

© Dewaputra | afbeeldingen: Google




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties