Eelst betalen glaag


Dit ging hieraan vooraf:

 

Piekerend bergt agent Polleman z’n smartphone weer weg. Waarom was de commissaris zo kortaangebonden? Zou die Storm soms weer een gemene truc hebben uitgehaald? Allerlei zwarte scenario’s spelen zich in een flits voor het oog van agent Polleman af. Hij had het pakje met het bewijsmateriaal nooit uit handen moeten geven. En nu is het te laat. En z’n bami is nog niet eens op. Fijn is dat. Zuchtend veegt agent Polleman zijn mond af aan een servet. Met tegenzin staat hij op om het Chinese eethuisje te gaan verlaten.

“Ho mijnil. Eelst betalen glaag.”

“Het is me aangeboden, mijn collega zou alles betalen”

“Uw collega al naal buiten. Eelst betalen glaag.”

Agent Polleman kan hoogspringen of laagspringen, er zit niets anders op dan eerst de rekening te betalen. En het ergste is nog wel dat hij nu ook voor die Storm moet gaan betalen. Fijn is dat. Zal je hem straks horen lachen…

Nadat agent Polleman de rekening heeft voldaan, verdwijnt hij piekerend in de richting van de massagesalon. Halverwege komt hij agent Storm tegen.

“Ik zou maar opschieten Polleman, de commissaris heeft een niet al te beste bui.”

“Als je een truc hebt uitgehaald met het bewijsmateriaal…”

“Ik?” onderbreekt Storm hem, “welnee, hoe kom je erbij. Ik heb het zoals je vroeg netjes aan de commissaris gegeven. En die heeft het zonder het zelfs maar uit te pakken in zijn zak gestopt. Maak je maar geen zorgen.”

“En ik moest daarnet betalen bij de Chinees…”

“Geen tijd nu Polleman, later. De commissaris heeft me een uiterst belangrijke opdracht gegeven die ik als de wiedeweerga, zonder uitstel moet uitvoeren. Ik spreek je nog wel.”

En weg is agent Storm.


© Dewaputra

afbeelding: tripadvisor.com

Lees verder:

 

Deze episode van het vervolgverhaal telt precies 280 woorden en past daardoor 2x in deze uitdaging: