Ik geloof niet dat hij me heeft gezien


Het vorige deel:

Hier begon het verhaal:

 

Hij loopt direct door naar de bar en ik geloof niet dat hij me heeft gezien. Hij gaat daar aan een van de tafeltjes zitten die langs de ramen staan, met z’n rug naar me toe. Dat is wel zo fijn, want ik heb het gevoel dat het wellicht beter is dat ik hier niet door hem gezien wordt, pieker ik even.

Gelukkig is het druk in het restaurant dus de kans dat ik opval is niet direct groot. 

De ober duikt naast me op en vraagt of ik het al weet. Ik bestel een steak met aardappelpuree en groente. Met een rood wijntje erbij. De keuze laat ik aan de sommelier over.

De deur gaat weer open en een nieuwe gast maakt z’n entree. Het is een corpulente man. Z’n haar is gelig en ziet er nogal vreemd uit.


© Dewaputra | afbeeldingen: theguinea.co.uk | thelondonist.com

Lees verder:

 

Bovenstaand deel van dit vervolgverhaal  past in de 140 woorden uitdaging van december van FrutselenindeMarge. Hierbij dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'piekfijn' in voorkomt, maar dit mag ook in delen in andere woorden verwerkt zijn.