Met de staart tussen z'n benen


Dit ging hieraan vooraf:

Dat is mijn tasje!

Hans van Gemert
 

“Ach gossie, is dat jouw tasje joh? Nou, nou… Het Nederlandse politiekorps is wat verwijfd geraakt, heb ik zo de indruk.”

Woedend doet agent Polleman een stap naar voren, maar hij verzwikt zich en bezeert daarbij een enkel.

“Kijk uit joh, straks breekt er een hak af en moet je met de staart tussen je benen terug naar het bureau om nieuwe te halen.”

Door dat gesar van Lou is agent Pollenman voldoende afgeleid zodat Gerrit snel het tasje kan doorzoeken.

“Met z’n staart tussen z’n benen in een ouwe regenjas. Hier hebbie je tassie terug. Het was een vergissing, neem ons alsjeblieft niet kwalijk.”

Gerrit duwt het tasje in de handen van agent Polleman.

“En kijk maar uit dat ze je niet oppakken. Potloodventers gooien ze hier voor minstens een jaartje de bak in, als het niet meer is.”


© Dewaputra | afbeelding: unsplash.com

 

Intussen bij de andere hoofdrolspelers:

 

Bovenstaande episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van juni van FrutselenindeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'zeemeermin' (al dan niet in delen) is vewerkt