Sorry, maar ik wil er even langs


Dit ging hieraan vooraf of parallel:

Het is niet te geloven

bij Gerrit en Lou

Een tang als jij

bij de blonde agent Polleman en de stevige kerel | Hans van Gemert

Waar zitten jullie?

bij de ober van de Zeester
 

“Zie jij die vent met die wrat op z’n neus, die Mike nog ergens?”

[Lou wipt op z’n tenen en doet een poging om over de hoofden van de mensen om hem heen te turen] “Die is natuurlijk direct toen ie binnen kwam in de massa opgegaan. Man, wat is het hier druk zeg. Ik zie hem nergens meer.”

“Vind die maar eens terug in deze drukte.”

“Belangrijker is dat we dat stel van het pension vinden. Die hebben dat kleine schatkistje bij zich. Zie je die hier ergens?”

“Noppes. Laten we maar langzaam door deze mensenzee heen schuifelen en goed om ons heen kijken. Misschien zien we ze dan ergens zitten.”

[Lou duwt met lichte drang een blonde dame en een stevige kerel opzij die wat woorden met elkaar lijken te hebben] “Sorry, maar ik wil er even langs.”


© Dewaputra

Lees verder:

 

Bovenstaande  episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van april  van FrutselenindeMarge.

Hallo, welkom op Yoors! 

Meeschrijven of reageren? 

Log snel in! (het is gratis)