Het enige wat hij hoort, is een hoop geruzie


Dit ging hieraan vooraf:

 

Ome John ziet dat agent Polleman en agent Storm opstaan en het restaurant verlaten.

“Die twee gaan er vandoor. Blijf jij maar hier Mike en houd die dikke met z’n snor in de gaten. Ik ga even kijken wat die twee van plan zijn.”

Ome John staat op en gaat onze twee politievrienden achterna. Dit is misschien een uitgelezen mogelijkheid om de echte stenen terug te veroveren. Ome John ziet beide politiemannen de trap op lopen en even later kamer 119 binnengaan.

“Die gaan natuurlijk naar bed” mompelt ome John. “Hm… als ze strakkies slapen, moest ik maar eens een kijkje op die kamer gaan nemen.”

Ome John legt z’n oor tegen de deur in de hoop nog iets interessants te horen, maar het enige wat hij hoort is een hoop geruzie over wie boven mag en wie beneden moet.

© Dewaputra | afbeelding: evidentlycochrane.net

Lees verder:

 

Bovenstaande  episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden uitdaging van october van FrutselenindeMarge (zie hieronder), waarbij een verhaal van precies 140 woorden dient te worden geschreven dat het verplichte woord 'stapelbed' bevat (mag ook in delen). [ Klik voor meer informatie ]