Hij moet het hebben


Dit ging hieraan vooraf:

Hij wist het natuurlijk!

bij de ramenzemende Sheila | Hans van Gemert
 

Lou komt er al snel achter dat er afgezien van een stapeltje natte onderbroeken niets anders in de tas zit. Dat valt tegen. Peinzend gaat hij met zijn ogen iedereen aan het tafeltje weer af. Wie zou het geheimzinnige voorwerp in z’n bezit kunnen hebben? Hij komt er zo een twee drie niet uit. 

Dan valt zijn oog ineens op een dame die buiten de ramen staat te zemen. Hij heeft die dame al eens eerder gezien…. meerdere keren zelfs. Opmerkelijk is dat ze niet zeemt, maar tussen de zeepklodders door naar binnen staat te gluren. En als hij zich niet vergist, dan gluurt ze in het bijzonder naar die neef van dat oude stel van het pension. 

Lou trekt dezelfde conclusie als Sheila: die vent toonde niet de minste interesse in de tas dus híj moet het hebben!


© Dewaputra | afbeelding: unsplash.com

 

Intussen bij agent Storm en ome John in café Elisabeth:

 

Bovenstaandende episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van juni van FrutselenindeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'zeemeermin' (al dan niet in delen) is verwerkt.