Ik ben misschien wel oud, maar niet seniel


Dit ging hieraan vooraf:

"Zijn deze nog geldig?" (Hans van Gemert)

Met een grijns op z’n gezicht verlaat ome John de bistro en maakt zich tussen de dwarrelende herfstbladeren uit de voeten, onze politievrienden verbouwereerd achterlatend.

“Zag je dat? Verkocht hij nou gewoon de stenen aan die oude dame?”

“Daar leek het wel op, goochemerd.”

“Maar… maar waarom zou hij dat doen? Waarom zou hij zoveel moeite doen om eerst de stenen te pakken te krijgen, om dan van het vliegveld naar zo maar een restaurantje te lopen om ze daar aan de eerste de beste gast die hij ziet te verkopen? Dat slaat toch nergens op?”

Er verschijnen diepe denkrimpels op het voorhoofd van de commissaris.

“Daar zeg je wat, Storm. Als je erover nadenkt, dan ontbreekt bij die actie inderdaad alle logica. [Tegen de oude dame] Mevrouw, heeft u zojuist deze stenen gekocht van de man die net weg ging?”

“Welnee, beste man. U denkt toch zeker niet dat ik geld ga uitgeven voor een paar gewone kiezelstenen? Waar ziet u me voor aan? Ik ben misschien wel oud, maar niet seniel. Deze stenen zijn al jaren in mijn bezit. Ze komen van het strand van St. Tropez en hebben een sentimentele waarde omdat ze een herinnering vormen aan mijn echtgenoot, die tijdens de verschrikkelijke herfststormen van 1981 is overleden.”

“Maar ik zag toch dat u hem geld gaf?”

“Die Euro’s waren niet van mij maar van die mijnheer. Hij gaf ze slechts tijdelijk aan mij omdat hij wilde weten of ze nog wel geldig waren. In de tussentijd bekeek hij mijn stenen omdat hij ze mooi vond.”

“Wel verdorie, we zijn in de maling genomen. Als de wiedeweerga naar buiten, misschien zien we die schurk nog ergens lopen.”


© Dewaputra | afbeelding: youtube.com


Normaalgesproken zou bovenstaande dubbele episode van het vervolgverhaal in de 140w schrijfuitdaging van de lopende maand (september 2019) passen, maar helaas is er voor deze maand geen officieële 140w schrijfuitdaging uitgevaardigd. Vandaar dat deze episode geschreven is in het kader van de 140w schrijfuitdaging van september 2018, toen het verplichte woord 'herfststorm' was.

Intussen bij onze hoofdrolspelers:

"Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we" - bij Cornelis, Sjaan en de ober in de Eurostar

"Ik krijg er de kriebels van" - bij Gerrit en Lou op Gare du Nord (Hans van Gemert)

"Nou, dat water wordt niet warm hoor" - bij Mike en Sheila in een Frans hotelletje