Ik ga me even opknappen



Aflevering van het vervolgverhaal van Hans van Gemert en Dewaputra. De commissaris ziet er niet uit en gaat zich even opknappen op zijn kamer.

 
Dit ging hieraan vooraf:
 

Net nadat de commissaris de laatste stenen van het restaurant naar de tuin heeft gebracht, arriveert het lunchgezelschap waar Alphonse het over had. Het is een gezelschap politiemannen van het hoofdkantoor van politie van Parijs die hier het 25-jarig dienstjubileum van hun hoofdcommissaris komen vieren.  Ze nemen plaats aan een lange tafel die staat opgesteld op de plek waar eerst het door de stenen vernielde tafeltje stond. Terwijl Alphonse drankjes aan de lange tafel staat te serveren, komt de commissaris bezweet en met verfomfaaide kleding het restaurant weer in.

“Hm. Ik zie dat er Franse collega’s in het restaurant zitten. Ik zie er niet uit na al dat gesjouw met die stenen, zo kan ik me niet vertonen. Weet je wat, ik ga me snel even opknappen boven. Waar is Polleman trouwens?”

“Die strompelde net weg naar het toilet, commissaris.”


© Dewaputra


 

Bovenstaande episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden uitdaging van november van FrutselenindeMarge (zie hieronder), waarbij een verhaal van precies 140 woorden dient te worden geschreven dat het verplichte woord 'ijspegel' bevat (mag ook in delen).