Twee zwarte, kogelvormige stenen

Dit ging hieraan vooraf:

 

Ik krijg een lumineus idee om even in alle rust uit te vinden wat er in die koker zit.

“Ik ben even naar het toilet tante Sjaan.”

“Blijf niet te lang weg jongen, je oom komt zo terug met het bier.”

Ik loop de toiletruimte in en sluit me op in een hokje. Daar ga ik op de bril zitten en haal de koker uit mijn binnenzak. Hij is afgesloten met een schroefdop. Met een paar bewegingen draai ik hem los. In de koker zit een klein leren zakje en een opgerold stuk papier. Meer zit er niet in.

In het zakje zitten twee zwarte, kogelvormige stenen. Op het papier staat een instructie, ‘Plaats de stenen in de oogkassen van het beeld dat beschreven staat op pagina 11 van het instructieboekje. De schatkamer zal zich openen.’

Een schatkamer die opengaat als je twee stenen ogen in een beeld plaatst. Dat klinkt als een zeer aantrekkelijk avontuur! Maar natuurlijk ook wel min of meer gevaarlijk met al die boeven in de buurt. Wat zal ik nu doen? 

Ik denk even na en krijg opnieuw een goed idee. Ik doe de stenen terug in het zakje en stop het veilig weg in mijn broekzak. Het stuk papier gaat de koker weer in, met de dop erop geschroefd. Als die boeven de koker nu in handen krijgen, dan kunnen ze er zonder die stenen niets mee beginnen. Ze zullen dan eerst moeten uitvinden waar die stenen zijn. Aan de andere kant, zonder dat instructieboekje kan ik weer niets beginnen. Dat moet ik die twee boeven dus ziet te ontfutselen. 

Ik stop de koker terug in mijn binnenzak en keer terug naar het tafeltje.


© Dewaputra 

Lees verder:

 

Intussen bij de overige hoofdrolspelers:

Nee, nog wat buurtonderzoek

bij agent Storm en ome John | Hans van Gemert

Deze dubbele episode van het vervolgverhaal telt precies 280 woorden en past 2x in de 140 woorden schrijfuitdaging van juni van FrutseleniBovenstaandendeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'zeemeermin' (al dan niet in delen) is vewerkt