×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Wie is er bang voor de dood?


Wie is er bang voor de dood?

Ik niet. Ik ben niet bang voor de dood. De dood is onvermijdelijk en als ik morgen niet meer wakker zou worden, so it be. Ik zou daar geen moeite mee hebben. Mijn leven zal dan ongetwijfeld voltooid zijn. Soms heb ik wel eens het gevoel dat mijn leven al voltooid is, dat wil zeggen dat ik het gevoel heb dat ik reeds bereikt heb wat ik wilde bereiken. Maar dat is voor mij geen reden om er vrijwillig een voorbarig einde aan te maken (met referte aan recente discussies aangaande dit onderwerp). Wie weet wat er nog in het verschiet ligt waar ik op dit moment nog geen weet van heb. Evenals de dood laat synchronisatie van toekomstige gebeurtenissen, die het leven een aangename en onverwachte wending kunnen geven, zich niet voorspellen.

Dit artikel is slechts een persoonlijke overdenking die slechts mijn kijk op dit onderwerp weergeeft. Ik heb dit artikel niet geschreven met de bedoeling om mijn visie ter discussie te stellen, alhoewel er door de lezers uiteraard wel op gereageerd en over gediscussieerd mag worden. Ikzelf doe aan die eventuele discussies echter niet mee, omdat dit artikel slechts de ventilatie van mijn visie op dit onderwerp betreft, gebaseerd op mijn overtuigingen.

Waarom zou je bang zijn voor de dood? Omdat dit 'het einde van je leven' betekent? Merk je daar dan wat van?

Ben je religieus ingesteld dan geloof je in een leven na de dood. Een leven in de hemel, in het walhalla, de Eeuwige Jachtvelden, de Gevederde Slang, of wat dan ook. Dat schijnt een situatie te zijn die verre verkiesbaar is boven het aardse leven. Wie religieus is, zal dan waarschijnlijk niet zo zeer bang zijn voor de dood.

Dan heb je uiteraard nog de atheïst. Die hangt meestal de Big Bang theorie en de Evolutie theorie aan en gelooft dat het leven door toeval is ontstaan. Dat moet dan begonnen zijn met de meest elementaire chemische deeltjes, die door puur en gelukkig toeval eencellige wezens zoals amoeben vormden en vervolgens verder via vissen, amfibieën en zoogdieren tot de complexe mens hebben geleid. De complexe mens, ontstaan uit een schier oneindige reeks van toevallige en goed uitkomende mutaties van organismes, DNA, enzovoort. Zo begrijp ik dat althans via de simpele, niet-wetenschappelijke redenaties van mijn kant van deze groep ‘gelovigen’. Wat dat betreft ben ik zwaar ongelovig omdat ik deze redenatie te zot voor woorden vind. Het steryotiep van de lineair denkende mens.

Maar goed, volgens hen ga je op een gegeven moment dood en dan is er gewoon niets meer. Een zwart gat. En daar merk je na je dood dus ook niets van; in dit opzicht zou je dus ook geen reden kunnen hebben om bang te zijn voor de dood.

De toekomstige nabestaanden van een overledene hebben wellicht wel redenen om bang te zijn voor de dood. Niet voor hun eigen dood, maar voor de dood van een dierbare, die na zijn dood dan uiteraard niet meer fysiek aanwezig is. Maar deze angst valt buiten het bestek van dit artikel.

De spiritueel ingestelde mens, die in incarnatie gelooft, ziet het leven als een expressie van de ziel, of anders gezegd van een expressie van bewustzijn. Het woord ‘lichaam’ bestaat etymologisch gezien uit twee woorden, ‘lic’ en ‘haem’, wat ‘hemd van vlees’ betekent. Er is in hun ogen dus ‘iets’ wat incarneert (=zich in ‘het vlees’ installeert). De ziel, de geest, bewustzijn. Het lichaam, het hemd van vlees, houdt op een gegeven moment definitief op met functioneren en dan zegt men dat de betreffende persoon ‘dood’ is. Maar is de mens dan zijn lichaam? Of is de mens datgene wat in het lichaam incarneert? Ik geloof heilig in die laatste bewering. De mens bestaat uit bewustzijn dat (re-)incarneert en bewustzijn kan niet sterven, kan niet vernietigd worden. Na de lichamelijke, fysieke ‘dood’ wordt het geïncarneerde bewustzijn weer één met het ‘totale bewustzijn’, wat ik graag als het ‘god-concept’ aanduid. Dat 'god-concept' is iets wat niet te beschrijven of te bevatten is. Het is dus zeker geen op de mens gelijkende en van de mens losstaande entiteit. En al zou het een entiteit zijn, dan zou deze niet te beschrijven of te bevatten zijn voor het menselijke verstand.

Wat het lichaam van de mens betreft, de cellen van het lichaam vernieuwen zich talloze malen, variërend met een vervangingssnelheid die tussen de 5 dagen en 17 jaar ligt, afhankelijk van het betreffende orgaan. Gemiddeld wordt iemand op cel niveau dus nooit ouder dan gemiddeld zo’n 10 jaar en sterft men dus tussentijds honderden doden.

Slotopmerking

De meeste lezers zullen denk ik wel reageren dat de dood hen op een bepaalde manier angst inboezemt vanwege hun geliefden, de achterblijvers. Nochtans is de fysieke dood heel normaal, iets waar we allemaal doorheen zullen gaan. Het niet meer fysiek aanwezig zijn is hier het heikele struikelblok. Als 'bewustzijnsentiteit', in religieuze kringen vaak 'de ziel' genoemd, blijf je in andere, niet fysieke dimensies altijd aanwezig. Jij kunt jouw geliefden wel zien, andersom niet. Alleen via zeer subtiele, gevoelsmatige (ver)bindingen kunnen je geliefden er van gewaar zijn dat je er nog steeds bent, ook al ben je niet meer fysiek. Je fysieke expressie is slechts tijdelijk, en dat geldt ook voor je geliefden. Laat dat een troost zijn voor hen die bang zijn voor de dood, en voor hen die een geliefde hebben verloren.

Ik heb het leven even lief als de dood. Ik leef intens in het nu en ik kijk tevens zonder vrees uit naar 'de dood'.

© Dewaputra

 

Wellicht ook interessant om te lezen:




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts