Laat me erlangs!


Om te voorkomen dat ze door de terugkerende bewaker betrapt wordt, glipt Sheila de cel in waar de commissaris, Polleman, Storm en Trump zitten opgesloten. [Zeester vervolgverhaal van Hans van Gemert en Dewaputra]

 

Dit ging hieraan vooraf:

 

Gelukkig voor Sheila vindt ze op het nippertje de juiste sleutel van de cel waarin de commissaris, Polleman en Storm samen met Trump zitten opgesloten. Alleen is het nu jammer genoeg wel te laat om de gevangenen ongezien te bevrijden. Als ze niet oppast, wordt ze nog betrapt ook! Net voor de voetstappen de gang bereikt hebben, glipt ze snel de cel in en trekt de deur achter zich dicht.

“[de commissaris] Wat doe je, waarom doe je de deur weer dicht? We moeten eruit!”

“[Sheila] Eerst de stenen.”

“[de commissaris] Die heeft de bewaking afgenomen, ze liggen in een la van het bureau.”

“[Sheila] Verdorie. De bewaker is net naar beneden gekomen, nu moeten we wachten tot hij weer naar boven gaat.”

“[Trump] Wachten? Ik ben de president, de baas van Amerika! Die wacht op niemand! Laat me erlangs!”


©Dewaputra

 

Bovenstaande episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden uitdaging van maart (zie hieronder), waarbij een verhaal van precies 140 woorden dient te worden geschreven dat het verplichte woord 'barometer' bevat (mag ook in delen).