Mijn droombaan

Mijn droombaan


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Na mijn blog over het wel of niet bleken van tanden, waar ik vele mooie reacties op gehad heb, kon ik even geen onderwerp meer bedenken. Even een blokkade of zo. Totdat ik zojuist aan het liedje dacht, wat gaat over de tandarts assistente. Ik kan een blog schrijven over mijn baan en hoe leuk die is. Dus hoppa, in de pen nu!

Waarom ben ik tandarts assistente geworden? Nou, dat is eigenlijk heel grappig gegaan. Inmiddels 15 jaar geleden, kwam mijn beste vriendin samen met een collega van haar spontaan bij mij op bezoek. Die collega is overigens inmiddels ook een goede vriend van mij. Ze hadden een vraagje aan mij. Nou kom maar op zei ik met een lach. "Wil jij bij ons komen werken?" Ik keek ze aan en begon heel hard te lachen. Ik tandarts assistente, daar had ik toch niet voor geleerd? Ze wisten me te overtuigen. Ik kon goed met mensen omgaan en ze zouden het me wel leren. Dus ik afgesproken om een proefdagje mee te komen werken. Dat was het begin van mijn carriere als tandarts assistente. Ik ben door mijn collega's en de tandarts intern opgeleid tot volwaardig assistente. Inmiddels ben ik net zo volleerd alsof ik gestudeerd zou hebben. Ervaring is immers net zo belangrijk, misschien wel nog belangrijker.

Wat is zo leuk aan mijn baan? Geen één dag is hetzelfde. Elke dag andere mensen/patiënten en ook nooit elke dag precies dezelfde behandelingen. Ik had gelukkig nooit problemen met bloed en/of "vieze" dingen. Dus dat probleem heb ik niet hoeven te overwinnen. Ik noem mijzelf altijd een "mensen-mens". Zo ben ik opgegroeid, want mijn ouders zijn ook zo. Altijd klaar staan voor een ander en helpen waar dat kan. Dat zit dus in mijn bloed en waar kun je dat beter gebruiken als bij een baan in de zorg! De meeste patiënten komen toch wel met een lach binnen, ook al geven ze soms ook wel toe erg zenuwachtig te zijn. Niet voor een halfjaarlijkse controle natuurlijk, maar wel voor een behandeling. Toch is er ook een hele kleine groep patiënten die doodsangsten uitstaan als ze naar de tandarts moeten, zelfs voor een halfjaarlijkse controle. Ze staan met één voet binnen en de tranen lopen al over hun wangen. Dan komen mijn aangeboren gaves van pas, want zo zie ik het wel. Even een praatje met die patiënt maken, een glaasje water aanbieden en een tissue. Ze lachen dan naar me en zuchten een keer. "Wat stel ik me aan" zeggen ze dan. Nee, zeg ik dan. Een patiënt met angst stelt zich niet aan. Angst is iets heel naars en daar hebben ze heel veel last van. Dat is geen aanstellen, ook al zegt het thuisfront dat vaak wel. Met een goed gevoel en een lach op mijn gezicht, begeleid ik dan later die patiënt naar de uitgang en zeggen ze me dank je wel. "Dank je wel dat je zo lief voor me bent". Voor mij is dit normaal, maar het doet me wel goed die waardering.

Wat doe ik allemaal op een werkdag? Ik werk tegenwoordig, sinds 3½ jaar in een kleine tandartspraktijk. Samen met mijn werkgever runnen we die praktijk. Op woensdag ochtend is er iemand aanwezig voor wat financiële administratie, maar verder is het alleen mijn baas en ik. Mijn baas werkt i.v.m. zijn rug nog maar halve dagen, maar ik werk fulltime. In de ochtenden ben ik aanwezig om telefoontjes aan te nemen, de bestelling te doen van tandheelkundige producten, materialen steriliseren en lades in de behandelkamers aanvullen. Daar ben ik niet altijd de hele ochtend mee bezig en daarom ben ik dan juist wel eens extra aanwezig op Yoors of Facebook. Tja, ik zit maar alleen en dan kun je je soms aardig vervelen als het even niet druk is hahaha. De middagen zitten vol met behandelingen en is het vaak best aanpoten hoor. Het fijnste vindt ik het als er diverse behandelingen gepland zijn, maar soms gebeurt het wel eens dat er heel veel controles in de agenda staan. Dat vind ik dus saai. Of ik dit nu zelf inplan, de administratie collega of mijn baas? Ik weet het soms niet eens, maar leuk is het niet. Liever assisteer ik bij een vulling, wortelkanaalbehandeling of extractie (trekken van een tand). Dan gaat de tijd ook lekker vooruit en voel ik me echt nuttig.

Waar heb ik een hekel aan? Ik heb niet echt een hekel aan een bepaalde behandeling, maar wel aan een aantal patiënten. Niet aan de persoon zelf, maar aan het feit dat ze "tongpersers" zijn. Dat zijn mensen die hun tong niet onder controle hebben en tegenwerken. Ik moet bijvoorbeeld met de afzuiger de tong aan de kant houden, maar dan hebben ze zo'n ongelooflijke kracht, dat ik soms met twee handen de afzuiger vast moet houden. Tijdens een behandeling moet de behandelde tand/kies droog blijven. Iemand die met zijn/haar tong perst, maakt het steeds weer vochtig. Met als gevolg een geïriteerde tandarts en een assistente die het warm krijgt hahaha. Toch blijf ik rustig, want die patiënt kan er niet veel aan doen. Het is een reflex, maar het is zo niet leuk! Gelukkig komt dit niet heel vaak voor.

Maak ik wel eens een fout? Tandheelkundig niet echt. Ik wil nog wel eens iets in de verkeerde volgorde aangeven, maar dat is niet echt een ramp. Zucht van mijn baas is dan voldoende en herpak ik mijzelf weer. Tja, ik ben ook maar mens en wel eens afgeleid, want dat is vaak de oorzaak. De stomste "fout" die ik ooit eens gemaakt heb was niet eens tijdens het assisteren. Een patiënt belde om een afspraak te maken voor haar en haar tweelingzusje. Dus ik vraag naar haar geboortedatum, want dan weet je bijna voor 100% zeker dat je de juiste patiëntenkaart opent. Haar afspraak naar de agenda verzonden en dan vraag ik, "wat is de geboortedatum van uw zus"............ op dat moment dat ik het zei, wist ik al dat ik iets stoms vroeg. Het waren tweelingzusjes haha. Gelukkig kon ze er zelf ook om lachen, maar ik voel me dan even erg dom.

Ik heb een droombaan! Ik ben mijn vriendin zo dankbaar dat ze 15 jaar geleden mij deze kans heeft gegeven en dat ik het aangedurfd heb. Ik zou me geen andere baan meer in kunnen denken. Altijd zal ik met mensen willen werken en niet op een stil kantoor. Ik prijs me gelukkig met de leuke complimenten die ik krijg. Ik ben helaas meer als een jaar door ziekte afwezig geweest en als patiënten dan binnenkomen en ze zien me weer en dan zeggen "Ben je weer terug? Is alles goed met je? We hebben je gemist." Dat doet me goed en weet ik dat ik inderdaad mijn droombaan heb gevonden. In mijn ogen is het altijd lente, want een patiënt zal nooit aan mij zien als ik me eens wat minder goed voel. Ik zal altijd een lach op mijn gezicht hebben. Daarom gebruik ik vaak mijn slogan "live, laugh & love". Het leven is te mooi om niet te genieten, zelfs van je baan kun je dus genieten!

Lange blog geworden en ik zou nog heel veel meer kunnen schrijven misschien, maar ik hou het hier bij nu. Dank je wel voor het lezen en mocht je vragen hebben of een opmerking, plaats hem dan gerust hier onder. Ik sluit natuurlijk af met mijn "lijf-lied"



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Lijkt mij eerlijk gezegd niets maar oke ik begrijp wel waarom je dit wel leuk vind ook
| 13:14 |
Ieder zijn ding hahaha
| 13:56 |
hele leuke blog ^^
| 21:56 |
Dank je wel :)
| 22:26 |
Hele leuke blog!
| 21:51 |
Dank je wel :)
| 22:26 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen