×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Recensie Ik wou dat de hemel openging

Recensie "Ik wou dat de hemel openging"


Dementie in een andere dimensie

Vol spanning keek ik uit naar het eerste boek van onze mede blogster Marion . De postbode deed er bij mij extra lang over en terwijl iedereen al aan het lezen was, keek ik steeds verlangend naar die postbode uit.

Mijn lange wachten werd gelukkig beloond en zo kon ook ik gaan lezen in het prachtige boek "Ik wou dat de hemel openging".

Quote

Daarnaast vond ik het vreselijk en vooral onbegrijpelijk dat ik niet meer van haar hield.

Marion de Vries

Waarom begin ik met deze "quote"?

Als er één stukje in het boek is, wat me enorm aangreep, dan is dat namelijk deze zin die al vrij vooraan in het boek te lezen is. In 15 woorden verteld deze zin wat dementie met je kan doen. Niet met de persoon met dementie zelf, maar de mensen die hier mee moeten leren omgaan. Wat het doet met je gevoel, je emoties en wat voor invloed het heeft op je leven.

Marion omschrijft in dit boek in haar geheel eigen prettige schrijfstijl hoe zij het ervaren heeft. Hoe langzaam het monster dementie in het leven van haar moeder kwam en zij langzaam en soms ook snel, haar moeder zag veranderen.

Hoe ze verteld dat haar moeder regelmatig zei "ik wou dat de hemel openging". Dat is op een vreemde manier mooi om te lezen. Dat een ziekte iemand zo kapot kan maken, dat je alleen nog maar wilt gaan hemelen.

Quote

Ik gaf haar mijn beroemde zzzzrrrrbbbbtttt-zoen en ze lachte hard en zei tegen de overige bewoners: 'Dat is nou precies mijn gekke dochter'

Marion de Vries / Maria de Vries-Meester

Om deze zin moest ik enorm lachen en kon ik me gewoon visualiseren hoe Marion haar moeder deze beroemde zoen gaf. Dat is ook kenmerkend voor de schrijfstijl van Marion. Hoe serieus het onderwerp ook is, ze krijgt het voor elkaar om toch ook vooral een lach op je gezicht te krijgen tijdens het lezen.

Natuurlijk was er ook bij mij een traan. Het boek is geschreven vanuit het gevoel van Marion en dat maakt dit boek zo uniek.

Het boek bestaat uit twee delen. Deel één gaat volledig over haar moeder en deel twee verteld een aantal prachtige annekdotes vanuit haar werk in een verzorgingstehuis. Ook in het tweede deel, herken je direct Marion's eigen schrijfstijl.

Do you know where you're going to - Diana Ross

Dit nummer hoorde Marion toen ze voor de laatste keer naar haar moeder ging, op de radio.

Een prachtig nummer en ik kan me helemaal voorstellen dat dit bij Marion heel hard binnenkwam.

Zelfs ik kreeg kippenvel toen ik het net nog eens luisterde en daarom ook besloot om dit toe te voegen aan mijn recensie.

Ik ben blij dat ik dit boek heb mogen lezen en zo een kijkje in het "leven met dementie" heb gekregen. Dan komt de titel perfect tot zijn recht "Dementie in een andere dimensie".

Dank je wel Marion voor het feit dat je ons en vele andere lezers mee hebt genomen in een heel persoonlijk stukje uit jouw leven. Ik heb je boek met een lach en een traan gelezen. Je bent een geweldige vrouw en ik ben blij dat ik je heb leren kennen. Al is het (nog) niet in real life, je bent een lieverd en ik geef je graag bij deze een virtuele knuffel XXX

Lees meer over Marion en haar boek op haar website http://www.marions.world