×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors










Ze is chaoot

Ze is chaoot


Rond haar voeten draait een van de vijf poezen met een zacht purretje om aandacht te trekken, en terwijl ze een hand naar beneden laat vallen om achter de parmantige oortjes te strelen, stoot ze haar glas van tafel. Ze zucht eens diep en rent naar de keuken om een handdoek te pakken. Natuurlijk is het op het kleed gevallen en terwijl ze het glas en de onderzetter terug op de tafel zet probeert ze te besluiten hoe ze het beste kan zorgen dat het vocht niet van het kleed in de nog nieuwe laminaatvloer trekt.

Terwijl ze met heftige bewegingen het vocht opdept bedenkt ze dat ze met recht mag zeggen dat ze een chaoot is. Het ontstijgt het niveau van altijd zoeken naar je pen en je sleutel. Het heeft ook niks te maken met iets niet kunnen onthouden. Met haar pincode heeft ze immers nooit moeite, Telefoonnummers dan weer wel. Maar dat ligt niet aan haar. Met de komst van de mobiel worden telefoonnummers opgeslagen en met één druk op de knop wordt ze verbonden met vrienden die ze al lang niet meer gesproken had.

Nee, voor haar betekende chaoot zijn meer dan dat. Het beheerste haar leven zo erg dat als ze eens een keer ging logeren bij een vriendin, ze bekaf thuis kwam. Voor haar betekende chaotisch zijn zoiets als spitsroeden lopen. Vanaf het moment van wakker worden alert zijn. Bij alles wat je doet, je afvragen of je rommel achter laat om meer dan regelmatig er achter te komen dat je dan wel je kopje hebt opgeruimd, maar je je theelepeltje op de tafel hebt laten liggen en als je die dan nog snel naar de keuken brengt en in de vaatwasser doet alsnog te horen krijgt: “doe het licht in de keuken nog even uit!”. Het ergste vond ze het als ze weer eens vleeswaren in de trapkast had gelegd , of papieren die ze eigenlijk boven had moeten leggen in de vriezer tegen kwam.

Nadat ze het vloerkleed zo goed mogelijk droog had gemaakt en er een vuilniszak en een oude badhanddoek onder had gelegd ging ze nog even zitten. Ze duwde met een gewoontegebaar haar bril goed en een beetje afwezig smeerde ze haar handen in met handcrème en dacht nog even terug aan die gedenkwaardige week. Het was heel gezellig hoor, daar niet van, maar het was gewoon… spitsroeden lopen. Hoe goed ze ook haar best deed om alles achter zich op te ruimen, iedere dag kreeg ze wel minstens één keer te horen dat ze rommel had gemaakt, met als toppunt de preek die ze kreeg nadat ze vergeten was de smeerboter in de koelkast te zetten. Haar vriendin kon het gewoon niet begrijpen. Iedereen kon immers leren om de dingen achter je kont op te ruimen. Het zou onwil van haar kant zijn dat haar dat met haar 57 jaar nog steeds niet was gelukt. Ze rilde even, het gevoel van schaamte benam haar weer even de adem.

Ach. Er al te veel over nadenken had ook geen zin. Ze wist dat ze als kind al chaotisch was, en waarschijnlijk zou ze dat blijven tot ze dood ging. Ze moest even grinniken bij de gedachte dat ze dan waarschijnlijk nog even omhoog zou komen om te zien of ze wat vergeten was. Ze kon er eigenlijk best goed mee leven, maar een hele week ergens gaan logeren deed ze niet meer, nooit meer.

Resoluut zette ze gedachten aan die week van zich af. Er was toch niks meer aan te veranderen en oppervlakkig gezien leek de vriendschap er niet echt onder geleden te hebben. Ze keek nog eens rond of er wat op te ruimen viel, haalde haar schouders op, liep naar de hal en trok de stekker van de deurbel er uit. Het was 28 februari en het was al bijna middernacht. Morgenvroeg wilde ze uitslapen. Met de maand maart kwamen er nieuwe kansen en nieuwe uitdagingen.

Met een voldaan gevoel liep ze naar boven en pakte haar tandenborstel mee die op de trap lag. Even vroeg ze zich af waarom ze die daar nou had neergelegd, maar och, ze hoefde er niet naar te zoeken, dus dat was mooi meegenomen.






expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts



expand_less

Volgers



expand_less

Collecties