Hoe oud was jij toen je volwassen werd?

Hoe oud was jij toen je volwassen werd?


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Zo aan het begin van de lente keren we met zijn allen weer naar buiten. 

Waar heb jij de winter voor gebruikt?

Meestal roep ik heel hard doe mij maar een winterslaap. Lekker naar binnen keren en op mijzelf zijn. Leven met het ritme van de dag.

Nu met het mooie weer wil ik naar buiten, merk ik dat mijn systeem toe is aan vernieuwing, zaadjes die beginnen te ontspringen, de energie begint weer te stromen. Het lijkt op wakker worden.

Heerlijk als een #stralendlichtinverbinding naar buiten en mijn licht laten schijnen over mijn medemens.

In mijn blog van deze week gaat het over een behoorlijk lastige vraag. Ik ben benieuwd hoe jij dit ervaart in jouw leven en hoe je hiermee omgaat. 

Lieve groet en heel veel leesplezier,                                                                                                                                                                                    Ditte

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.9 / 5 (8 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Volwassen worden wordt overschat, af en toe moet je inner kind naar buiten en dat is alleen maar goed!
| 12:00 |
Helemaal met je eens.

Innerlijk Kind werk is zo ontzettend mooi werken.

Het grootste compliment kreeg ik op enig moment van mijn toen tienerdochter.
Die zei: Mam doe eens normaal, je lijkt wel 2.
Ik heb haar hartelijk bedankt voor die mooie compliment.
| 13:07 |
volwassen worden al lang in zicht,het zijn wil ik net als onderbuur niet aan
| 18:09 |
Volgens mij Ben ik nog steeds niet "volwassen"
| 16:39 |
Volwassen was ik veel te jong, maar de eeuwige jeugd blijf ik innerlijk toch houden.
Ook mijn weg liep verre van fijn, maar juist door de jeugdige kant, wist ik er steeds weer iets van te maken.
De pijnen laag voor laag afgepeld, ga ik nu bewonderen en naar op zoek. afgelopen winter zat ik daarom bewust veel in de stilte
| 12:20 |
Wat ontzettend mooi dat je die weg gevonden hebt Karin. Lang niet altijd comfortabel, maar het brengt je zo ontzettend veel mooi's. Mocht je willen sparren, voel je welkom.

Lieve groet,
Ditte
| 20:31 |
Fijn..dank je..k weet je te vinden
k Ben net begonnen een hel aan te kijken via traumatherapie, de muur mag nu naar beneden, het leven is weer veilig zat
| 21:26 |
Volwassen werd ik ergens tussen mijn 15e en mijn 18e. Op mijn 15e realiseerde ik mij dat ik de man van mijn leven had gevonden, hoewel ik hem al 3 jaar kende. Tussen die dag en mijn trouwdag, 3 jaar later, maakten wij toekomstplannen en werden samen iedere dag een stukje volwassener.
Je vraag over de winter kan ik niet beantwoorden: ik woon in de tropen en bij ons is het Goddank nooit winter!
| 03:24 |
Wat een ontzettend mooie manier om samen zo op te groeien tot volwassen mensen en een leven te delen.

Wat heerlijk altijd zomer.

Lieve groet,
Ditte
| 09:57 |
Dank je wel! Zowel met elkaar (inmiddels 2 kinderen & 4 kleinkinderen verder) als met het klimaat zijn wij bijzonder gelukkig:
yoo.rs/soberana/blog/valentine-icecream-1487055458.html?Ysid=11672
| 15:41 |
Ik was 18 jaar jong toen ik in de verpleging ging werken. Dat hield in die tijd in dat je in een zusterflat ging wonen, dus meteen op jezelf wonen, werken en daarnaast leren. Binnen de kortste tijd had ik te maken met operaties, ziektes, verlies, angst radeloosheid en overlijden. Maar ook met hiërarchie, jaloezie, ongewenste intimiteiten. Na een aantal maanden ging ik weer eens met mijn oude vriendinnetje uit, zij woonden nog thuis en hadden nog hetzelfde leven van daarvoor. Ik kon mijn emoties niet met ze bespreken. Ik voelde me toen opeens volwassen.
| 17:54 |
Dank je voor je prachtige verhaal.

Als ik me voorstel hoe je daar in ene in het diepe stapt en het allemaal zelf mag gaan uitvinden. Dan kan ik me helemaal invoelen hoe je je toen gevoeld hebt en de aansluiting (verbinding) met je oude leven kwijt raakte.

Lieve groet,
Ditte
| 09:56 |
Je stelt twee vragen;
1) Hoe oud was jij toen je volwassen werd?
2)Waar heb jij de winter voor gebruikt?

Op beide vragen kan een simpel antwoordt worden gegeven, op vraag 1 zou dat 16 zijn en op vraag 2 zou het antwoordt zijn; regenereren.

Maar heb nu het e.e.a. van je gelezen en ik vermoed zo maar dat je andere antwoorden zoekt:-) … ga ik proberen te geven…

Echt volwassen worden hoop ik niet te worden, natuurlijk, gezien de leeftijd, kennis en ervaring wordt ik geacht wolwassen te zijn. Denk ook niet dat aan volwassenheid een leeftijd te koppelen is. De vraag blijft altijd bestaan; wat is volwassenheid? Nee, binnen de maatschappelijke kaders ben ik zeker niet volwassen, en dat klopt met wat ik denk van het tegenovergestelde; jeugdig. En jeugd is geen leeftijd, maar een gemoedstoestand. Deze gemoedstoestand helpt mij zaken in een eenvoudiger, simpeler daglicht te plaatsen en geeft mij soms de kracht problemen weg te lachen voor het moment wanneer dat het beste is. Kom je eigenlijk terecht bij je tweede vraag; de winter… De winter is was mij een donkere periode, mede door plotselinge factoren van buitenaf en mede omdat ik donkere factoren bewust heb opgezocht. Om pijnen, verdriet en teleurstellingen beter te kunnen begrijpen, ze beter te kunnen plaatsen en ze beter te relativeren zoek ik deze nog een keer op, desnoods meerdere keren. En op het moment ik deze ga begrijpen, en begin te snappen hoe zaken tot stand komen, begin ik helemaal weer van vooraf aan, om te kijken of het echt zo is, wat het is. De reden dat ik dit doe is niet omdat het fijn is alles nog één of meerdere keren te moeten doorlopen, doe het niet omdat ik het leuk vind of dat ik van pijnen hou. Ik doe het juist om het kwijt te raken. Als ik ergens voor weg zou lopen, bestaat de kans dat het mij gaat achtervolgen, dus kan ik het maar beter elimineren door er dwars doorheen te gaan. Op z’n Engels gesproken; eat your own shit! En door dat te eten, te herkennen en te kennen, ben ik het kwijt! Dat schep ruimte in mijn hoofd, maar belangrijker nog, laat het licht in mijn hart misschien een klein beetje feller schijnen… op dat anderen die in het donker zitten het kunnen en mogen zien en misschien de warmte mogen voelen… Dat is wat ik afgelopen winter heb gedaan.

Zoiets? :-)
| 16:59 |
Lieve Marc,

Wat een geweldig verhaal over hoe jij volwassen zijn ziet en hoe je met het donker in jezelf omgaat. Prachtig zoals jij jeugdig blijft in je volwassenheid. Je legt precies de vinger daar waar hij hoort. Zo ga ik ook met het donker in mijzelf om, er was een tijd dat ik ervoor wegliep. Dat werkte averechts. Tegenwoordig kijk ik net als jij het donker in mijzelf aan en ga er dwars doorheen, hoewel de neiging ervoor weg te lopen blijft bestaan hoor.

Dank je voor je prachtige feedback ook deze keer weer.

Lieve groet,
Ditte
| 09:53 |
Je stelde een vraag, kan je iets met het antwoord ? Heb alleen maar harde lessen gekregen, lessen die laten zien dat alles in mij zit! En, ik weet dat er nog meer lessen komen, het leren stopt nooit! Dat is het mooie dynamische van het leven! Maar, hoef je niets te vertellen, je volgt bijna dezelfde lessen, misschien wel dezelfde, en weet je Ditte, we slagen allemaal:-)

Dank voor je vragen en je kado! :-)
| 10:05 |
Ha Marc,

Ja ik kan wel iets met het antwoord. Ik vind het ontzettend leuk als mensen zo open en kwetsbaar durven te zijn.

Dat maakt dat ik mijzelf ook gemakkelijker kan openen en steeds beter mijn kwetsbaarheid durf te tonen en tegelijkertijd kan blijven in mijn lichaam.

Ja ik herken vele van je harde levenslessen en het leren stopt idd nooit. Gelukkig niet denk ik dan.
| 16:59 |
Van mij mag een winterslaap ook wel. Ik ben nooit jong/niet volwassen geweest
| 16:19 |

 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen