Duale gevoelens

Duale gevoelens

Het begon jaren geleden


#machteloosheid


Een dame op leeftijd die wist dat ze niet zo lang meer te leven had zocht wanhopig naar iemand die haar geliefde kater in huis wou nemen. Een tamelijk speciaal dier, een Bengaalse kater. Op zijn hele onderkant is hij prachtig lichtbeige. Aan de bovenkant gestreept en aan de flanken van haar lijf mooie halfronde figuren. Deze kater is ook beduidend sterker dan een gewone huiskat met zijn steviger lichaam en poten.

Wij konden hem niet binnen nemen, dachten we, omwille van onze twee katinnen. Die stapten toen overal waar ze maar wilden in het appartement.

Maar helaas zag geen enkele gebuur het zitten om het super stevige dier binnen te nemen of eten te geven.

Dus spraken we af dat we de kater in de tuin van het vrouwtje, zodra ze overleden was, verder iedere dag wel eten wilde brengen. Deze taak nam mijn man op zich.

Dus ging hij iedere dag deze kat eten geven.

Maar op een dag ontdekten we in de keuken van ons appartement aan één van de eetbakjes van onze katten toch wel de Bengaalse kater in hoogst eigen persoon.

Hij was gewoon mijn man gevolgd of onze katten. Die sprongen steeds langs het raam naar binnen.

In het begin was de kater heel angstig.

Maar toen hij merkte dat we geen tegenstand boden stond hij iedere avond aan een etensbord van onze poezen te knabbelen. Om daarna weer langs het raam naar buiten te gaan.

Dat duurde zo een hele poos. Tot hij zich al heel wat meer op zijn 'gemak' voelde in de nieuwe omgeving.

Toen werd hij al maar franker en op een dag had ze brutale plannen. Ze had besloten om de living als haar territorium in te palmen.

Spoekie, het kattinnetje lag dicht naast me terwijl ik naar de televisie keek en moest het daardoor bekopen.

Als een pijl uit een boog stoof de Bengaalse kater op haar toe. Waarop Spoekie pardoes op haar beurt, ook als een pijl uit een boog, een andere kant uitliep.


In haar nieuwe 'nest' hoorden, volgens haar, geen enkele andere kat.

Omwille van de kattinnen wilden we dit uiteraard nog altijd niet.

Maar toen we met opzet het raam voor de kater gesloten hielden begon die uren aan een stuk meewarig op een hoge toon te miauwen. Zodat we op de duur wel heel veel compassie kregen.

We besloten hem daarom toch maar zijn zin te geven.

Leuk voor de poezen was dit niet. Want ze mochten van toen niet meer in de living. De deur moest toen telkens goed dicht om homeless te vermijden.

In het begin sprongen de katinnen nog wel naar binnen langs het raam. Dan moesten we er telkens tussen komen. Want de Bengaalse kater reageerde telkens heel furieuze.

We dachten: "Och. Het appartement is toch groot genoeg. De katinnen hebben achter een hele boel kamers en een leuke tuin.

De kater die we ondertussen tot Boenk hadden gepromoveerd vond het vanzelfsprekend heerlijk om nu terug een thuis te hebben.

Omdat onze kattinnen niet meer in de kattenbak wilden hadden we die maar verwijderd.

Maar Boenk, die we zo noemde omdat hij telkens als hij eten wou tegen mijn arm flink ging bonken met zijn harde kop, liet door een kakje op de divan achter te laten en daarbij flink te huil-miauwen met een hoge stem blijken dat ze echt wel voor een kattenbak opteerde.

Het arme dier had al een half jaar buiten geleefd.

Dit konden we merken aan een dikke zwarte stoflaag die zich tussen haar vacht ophoopte. We hebben heel wat moeten pulken alvorens ze er totaal van verlost was. Deze laag is daarna, gelukkiglijk, niet meer opgedoken.

Boenk profileerde zich vervolgens als de aanhankelijkste kater die je je maar kon indenken. Ze komt altijd, als ze wakker is, dicht tegen me aan zitten en wil dan heel graag onder haar kin gekrabbeld worden.

Ze spint dan heel de buurt bijeen.

In de dag slaapt ze ongeveer 16 uren. Het is een echt nachtdier.

Op een avond hoorden we achteraan in het appartement een paniekerig en hels gemiauw van Spoeki.

Boenk was zo slim geweest om een omwegje langs enkele appartementen te maken om zo achter in onze tuin en in het appartement te geraken.

Ze had blijkbaar onder de deur de geur van de kattinnetjes opgevangen en wou ze dus persé eens de 'duivel' aandoen.

Ze had Spoeki aangevallen. Al goed had ik het toen gehoord en was ik er met hard roepen tussen kunnen komen.


Maar verleden week heeft ze tot mijn groot verdriet het andere kattinnetje aangevallen. Niet zomaar een klein beetje. Ik ben er nog altijd behoorlijk van overstuur. Ze heeft zo hard in het kleine hoofdje van Zazu gebeten dat het half ingedeukt was. Het beestje heeft het ocharme niet overleefd.

Wat moet je nu doen?

Begrijp je de dualiteit van mijn emoties?

Langs de ene kant vind ik het verschrikkelijk wat Zazuke overkomen is en ik heb ook verdriet omdat ze er niet meer is.

Langs de andere kant moet ik denken Boenk weet niet beter Het is maar een dier. Het zit nu eenmaal in zijn natuur. Hij kan er niet aan doen.

Misschien wilde hij het katinnetje gewoon even bespringen om zich voort te planten. Misschien beet hij ze toch niet. Maar is ze van het schrikken hard van de stoel waarin ze lag op de grond gevallen.

Want je kon eigenlijk geen wond aan de buitenkant vaststellen.

Het kan ook onze gebuur zijn tgo onze tuin die een hekel heeft aan katten. Absoluut niet kan verdragen dat ze doorheen zijn tuin wandelen.

Heeft hij haar mischien met iets op het hoofd geslagen?

Ik kan het niet met zekerheid zeggen.

Echt boos op de Bengaalse kater kan ik niet zijn en ook niet op de buurman. Want hoogstwaarschijnlijk heeft hij het dan toch niet gedaan. Ik ken hem niet genoeg en weet dus ook niet of hij daartoe in staat is. Het hem vragen? Precaire vraag. Dat kan je ook maar beter laten...

Voor de rest gaat het leven gewoon verder.

De Bengaalse kater vleit zich zoals iedere avond dicht tegen me aan en vraagt naar wat vertroeteling.

Poekie is nu helemaal alleen.

Dit vind ze heus niet erg.

Want na zes maanden vond Zazu, haar moeder, dat het wel welletjes was en dat ze maar zelf voor haar eten had te zorgen. Ook zij wilde eigenlijk dat Spoeki naar een ander territorium zou verhuizen.

Hun relatie was ondertussen al wel iets verbeterd. Voorheen joeg Zazu Spoeki voortdurend weg uit haar zogezegd gebied. Dit was het laatste jaar toch al wel verbeterd.


Toen Zazu haar kittens niet meer verdrioeg besefte ik pas waarom de mensen zo graag kleine kittens na ongeveer zes maanden het liefst uit huis hebben.

Katten denken nu eenmaal niet hetzelfde.als een mens.

Hun moederliefde bv is heftig vlak na de geboorte van hun kleintjes.

Maar die neemt blijkbaar af en na ongeveer zes maanden krijgt die een draai naar onverschilligheid.

Tenminste zo heb ik dit dan toch ervaren.


Emoties kunnen dus ook duaal en erg frustrerend zijn.

.

P.s. Schilderijtje op de Header is Zazoeke.


Promote: support and profit

Support Toto Animo with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More



76 comments