Gevoel en missen...

Gevoel en missen...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Van mijn mede yoorsies kreeg ik de vraag hoe ik me nou voel sinds ik thuis zit, of ik mijn eigen geboorteplaats niet mis. Mis je niet je vrienden, mis je je familie niet.. Voel je je wel eens eenzaam

Na al deze vragen heb ik besloten er een blog over te schrijven. Nu ik dit schrijf besef ik misschien pas wat ik wel en niet mis. In het leven veranderd een hoop en ik besef elke keer weer een beetje meer wat er wel of niet toe doet in het leven. 

Hoe ik me voel sinds ik thuis zit..

Heel eerlijk, in het begin was ik redelijk positief.. het is maar één been dacht ik dat komt goed ik ga kei hard oefenen en daarbij mijn andere doet het nog dus ik red me wel! 

Tot de dag dat mijn andere been het ook begaf. SHIT! Niet nog meer ellende.. Pfffff en nu? Komt het nog goed?
Ja het komt goed.. Ja het komt goed.. Het komt goed.. Maar toch maar aan de bel getrokken bij mijn revalidatie arts! 
14 september ben ik op gesprek geweest. Meer hierover vind je in de volgende blog:

Uitslag gesprek in Klimmendaal Arnhem

Eindelijk is het zo ver 14 september, vroeg mijn bed uit maar voor een goed doel... 

Mis je je geboorteplaats?

Ik mis eigenlijk helemaal 0,0 het plaatsje Barneveld. Dit omdat ik er meer dan niets mee heb.  Bij Barneveld heb ik geen gevoel, dus ook geen gevoel van missen.  Ik heb daar niet echt iets beleefd dat ik denk nou.. dat mis ik enorm. 
Als ik dan echt iets moet bedenken... Dan mis ik misschien het Schaffelaarse Bos. Dit omdat ik nu een hond heb en bedenk dat ik daar misschien heerlijk had kunnen wandelen. Maar goed dat kan hier in Emmeloord ook!
Ik ben natuurlijk vanaf mijn 15e niet echt meer bewoner geweest van Barneveld.. Dus nee ik mis het niet.


Mis je je vrienden?

Mijn vrienden... 

Welke vrienden, dat is het eerste wat in me op komt. Ik heb met een enkel wat contact per telefoon.. Maar verder umhh.. Ik denk niet dat ik echte vrienden heb gehad in Barneveld. 

Het zijn de kleine dingen die het doen, als ik een apje stuur met hoe is het met je.. en je krijgt niet terug, ja kan een keer gebeuren maar elke x weer. Ik heb geen zin om aan mensen te trekken, en eigen initiatief vind ik ook erg belangrijk!  Eigenlijk mis ik dus ook dat niet op een enkele na. 

Mis je je familie?

Ja mijn familie mis ik wel. Gelukkig komen mijn ouders geregeld langs en als wij daar in de buurt zijn gaan we ook bij hen langs. Meestal een vast rondje, als we naar mn ouders gaan dan rijden we ook direct langs Bennenkom naar de vader van Danny. 
Mijn tante woont naast mijn ouders dus vaak glip ik daar ook nog wel even langs of ze komt bij mn ouders binnen lopen. 
Mijn andere tante spreek ik niet heel erg vaak, maar zo af en toe een apje of via facebook, of als ze bij mijn ouders is. 
Mijn oma zit in een verzorgingshuis, heel eerlijk ben ik daar al even niet geweest en moet ik dat echt even snel doen. Maar ik weet wat het met haar doet als ik daar kom in een rolstoel, dat vind ze vreselijk. 

Echt meer familie en contact heb ik niet, dat is of verwatert of alleen nog maar via social media of telefoon. 

Dus ja mijn familie mis ik in deze tijd misschien nog wel wat meer omdat ik niet even kan bellen als er wat is. Ik kan niet even zeggen kom je me halen voor een rondje dorp.  Misschien even wat drinken, een dagje breien met mn tante met een kopje thee.. Nee dat gebeurd allemaal niet zo snel meer. 

Jammer, maar ik bouw mijn leven nu op in Emmeloord met mijn grote liefde en ook dat is wat waard. <3


Voel je je wel eens eenzaam?

Dit vind ik een wat moeilijkere vraag, dit omdat dit momenteel bijna elke dag is. Ik kom niet verder dan mijn huis en het dichts bij zijnde grasveldje waar ik de hond uit laat. 
Ik vind het vreselijk om thuis te zitten, en heel eerlijk... Ik heb ook helemaal nergens zin in!
Behalve dat ik met mijn puppekind Sun natuurlijk in de tuin speel zover dit gaat, ik met heer lekker naar buiten ga.. niet ver want dat is niet te doen met de rolstoel. Maar ze helpt me zo goed met alles!

Elke dag voel ik me eenzaam omdat ik niet echt iemand spreek, nog niet echt vrienden heb op gebouwd hier in Emmeloord. Elke dag alleen ben van 6 uur s'ochtends tot zo uurtje of 18.00, dan is het eten en gaat mijn vriend vaak nog even naar de zaak. Nu heb ik besloten dat ik zoveel mogelijk mee ga zodat ik even lekker mijn zinnen kan verzetten en eventueel een beetje kan helpen, even weg van thuis. 

Eigenlijk kun je wel zeggen dat ik me eenzaam voel, maar dat is iets tijdelijks. Als ik straks weer werk heb en weer loop dan gaat het helemaal goed komen. Dan ga ik lekker sporten en leer ik nieuwe mensen kennen. 
Maar voor nu moet ik geduld hebben. 

Liefs,

Desiree    <3



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi open en eerlijk geschreven.
Goed dat je Sun hebt, een hele steun voor je.
Hopelijk weer snel mobiele en lopen en rennen door het bos.
| 11:20 |
Yes. Hoop t ook
| 15:42 |
Wat een heerlijke eerlijke blog.
Heel veel succes met alles! Je bent een topper hoor!
| 19:55 |
Dankjewel. En eerlijkheid duurt t langst
| 11:06 |
Je vrienden leer je kennen bij tegenslag.... Heel veel sterkte nogmaals!
| 11:21 |
Dankjewel Komt allemaal best wel goed
| 10:38 |
Wat heftig.. fijn dat je vriend er wel voor je is als hij niet werken is.. sterkte met revalideren!
| 10:51 |
Thankss x
| 12:13 |
Ik herken je gevoel.... Maar zou ook niet meer terug naar m'n oude woonplaats willen. Mijn " vrienden" heb ik ook wel leren kennen sinds mijn verhuizing en ziekte en tegenslag samen met m'n love overwonnen. Liefde wint altijd.
| 20:06 |
Zo is dat annet!
| 20:25 |
Als ik in de buurt woonden kwam ik af en toe even langs, maar Amsterdam ligt niet echt naast de deur helaas...
| 18:43 |
Heb je heel goed beschreven..
| 12:38 |
Thanks Lynn. . Xxx
| 12:50 |

 

×

Yoors


exit_to_app Inloggen