×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Met een glimlach werd ik uitgezwaaid

Met een glimlach werd ik uitgezwaaid


Iedere dinsdagmiddag ga ik naar een boerderij waarin een woonvorm gevestigd is voor mensen met Alzheimer.

Ik kom er inmiddels meer dan anderhalf jaar en hoor er helemaal bij.

Geen dinsdagmiddag is hetzelfde.

Ik heb nu inmiddels wel een soort vaste routine maar dt kan ook zo weer anders worden.

Gelukkig ben ik flexibel en kan daardoor snel switchen.

Normaliter kom ik rond kwart over twee binnen en zit mevrouw van Dollen al in de centrale woonkamer.

Dit keer niet maar toen ik net de jas had opgehangen kwam zij er al aan lopen achter haar rollator.

Ze was blij met te zien en zei ook tegen het personeel dat ik bij haar op bezoek kwam.

Dat is zo leuk dat zij me herkend want er zijn ook mensen verder in het proces die alles wat er gebeurd snel weer vergeten zijn.

We dronken samen gezellig een kopje thee en ik vertelde over wat ik beleefd had en liet haar ook wat foto's zien van schapen en de weilanden in het noorden van onze provincie.

Ze vond dat erg leuk omdat ze als kind ook buiten woonde op een boerderij.

De planning was dat ik na de thee met een andere mevrouw zou gaan knutselen.

Ik had dat in het weekend voorbereid maar die mevrouw kreeg onverwachts bezoek van een schoonzoon dus bleef

ik bij mevrouw van Dollen nog wat langer zitten.

In de woonkamer zat bij een eettafel de  92-jarige mevrouw de Roos  de krant te lezen en af en toe een dutje te doen.

Toen ze weer wakker was schoof ik bij haar aan tafel.

Ze waardeerde het enorm dat ik met haar wilde praten.

Ze vind dat er onderling zo weinig gesprek is tussen de mensen.

Dat is ook zo maar dat komt ook door de Alzheimer.

Sommige mensen hebben moeite met het formuleren van zinnen.

Enkelen willen liever op zichzelf zijn en hebben niet zo'n zin in sociale aktiviteiten.

We hebben hele gesprekken gevoerd, de krant nog even bekeken en er is ook veel herhaald.

Mevrouw de Roos vroeg steeds of ik kinderen heb, hoeveel en wat ze studeren.

Na een paar tellen is het het weer kwijt en vraagt het zo rustig 5 maal.

Ik heb alle geduld en vertel het iedere keer met even veel enthousiasme opnieuw.

We zijn samen ook nog langs alle schilderijen in het gebouw gelopen en bespraken wat we zagen en of het mooi of minder mooi vonden.

Mevrouw de Roos wist niet dat er zoveel kunst aan de muren hing en vond het bijzonder geslaagd dat

ik dat met haar wilde doen.

Aan het eind van de middag help ik mevrouw van Dollen met het tafeldekken voor het diner.

Als dat klaar is dan zit mijn middag er weer op.

De beide dames namen dit keer zo hartelijk  afscheid van me.

Ik kreeg van beide een zoen en met een glimlach op hun gezicht zwaaiden ze me uit.


Om privacy redenen zijn de namen van de personen verzonnen.

Nodig vriend uit






DiaantjesLife
Wat een mooie middag is dat inderdaad geweest, zoveel voldoening ook! Fijn dat er mensen zoals jij zijn! 
09-11-2018 07:12
09-11-2018 07:12 • Reageer
jolandemooij
Zo fijn dat je die dames goed aandacht kunt geven!
09-11-2018 00:50
09-11-2018 00:50 • Reageer
Schorelaar
Een geslaagde middag, soms kan je er ook moe van worden
08-11-2018 22:11
08-11-2018 22:11 • Reageer
Hans van Gemert
Goed dat je dat doet!
08-11-2018 20:07
08-11-2018 20:07 • 1 reactie • Reageer
Olga
Hans van Gemert dankjewel.  Ik doe het werk met plezier.
08-11-2018 20:55
08-11-2018 20:55 • Reageer