×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
DE MOORD OP DE BRAZILIAANSE ZIKA MUG

DE MOORD OP DE BRAZILIAANSE ZIKA MUG


Brazilië. Rio de Janeiro. Carnaval 2016.

Als ik lekker in mijn vel zit ga ik woorden verbasteren. Ik ben vegetariër en als ik wat in een restaurant bestel zeg ik bijvoorbeeld dat ik snegelariër ben. Of ik spreek Rio de Janeiro uit als Rio de Ganero en carnaval als garnaval.

Kortom, ik ben heerlijk op vakantie in Rio de Ganero om te garnavallen. Al snel maak ik contact in een plaatselijke kroeg met ene Eduardo. Dat ging soepel omdat ik zelf Eduard heet, er was dus snel een klik.

Op de televisie in de kroeg ging het nieuws over de Zika mug. Dit is een discriminerende mug die allerlei ziektes overbrengt zoals dengue (knokkelkoorts), gelekoorts en nog een aantal andere vervelende ziektes. 'Discriminerend' omdat hij zwangere vrouwen veel harder treft dan mannen. Deze vrouwen kunnen een baby krijgen met schedelafwijkingen, meestal een te klein hoofd waardoor de hersenen geen ruimte krijgen om zich te ontwikkelen.

Op school had ik geleerd dat tegenwoordig kinderen bij hun geboorte vaak grotere hoofden hebben dan vroeger. Dit werd dan enigszins verklaard als een evolutionaire toename van de herseninhoud. Omdat wij onze armen en benen steeds minder gaan gebruiken zou het toekomstbeeld van de mensheid wel eens kunnen zijn mensen met grote hoofden en nauwelijks ledematen. Deze figuren troffen we later aan in de Science Fiction.

Kortom, ik dacht eerst dat het een evolutionaire compensatie van de natuur was om de hoofden binnen de perken te houden. Het is echter geen goede oplossing van de natuur als het kind daardoor geestelijk gehandicapt wordt of zelfs komt te overlijden. We zitten niet te wachten op meer geestelijk gehandicapten, daar zijn er al genoeg van in de regering.

Maar kort na het nieuws ging alles alleen nog maar over het carnaval. Iedereen was bang voor de mug, maar dat was minder belangrijk dan Carnaval. Knokkelkoorts krijgen of dood gaan door een mug is erg, maar het carnaval missen is het allerergste. Brazilianen hebben carnaval in hun bloed. Hun dat afnemen is net zo iets als ze ter dood veroordelen, dus ... het carnaval gaat door, wat er ook gebeurt.

Maar goed, ik maakte dus snel kennis met Eduardo en een paar vrienden van hem. Zij hielpen mij de juiste kleding te vinden om verkleed mee te kunnen doen. Dat was op zich al een hilarische toestand, maar daar gaat het nu even niet om. Ik werd zo ingepakt dat ik mezelf nauwelijks herkende. Daar heb ik natuurlijk leuke foto's van gemaakt. Het waren hartelijke lui en ze waren zo vriendelijk om mij de volgende morgen op te halen en mij de weg te wijzen naar de optocht.

De volgende ochtend stonden ze voor mijn hotel en ging ik met hen mee. Al gauw liepen we in de optocht. Ik herkende ze nauwelijks. Ik bedoel niet door hun kostuums, maar innerlijk schenen ze veranderd. Ze waren opgewonden en uitermate opgewekt, in een soort hogere energietoestand van geluk. Zelfs voor mij, als nuchtere Nederlander, was het een feest om nooit meer te vergeten. Later zou blijken ook om een andere reden niet. Het was of talloze zinderende vibraties tegen je zenuwen aan knalden en je hele wezen wezen dwongen blij en gelukkig te zijn. Die vibraties, die gelukzalige spanningen, moesten er blijkbaar ook weer uit want mijn hersenen dwongen me om mijn armen en benen te bewegen op het ritme van de muziek. Alsof de hersens wilden zeggen: 'Dit geluk mag je niet voor jezelf houden, maar moet aan je medemensen getoond worden. Het was of de natuur zei: 'Dit is geen uiting van het leven, dit is het leven, dit ben ik zelf, ik dans mijn vreugde uit door jullie! Heerlijk!

Af en toe stapten we de optocht uit en gingen in een plaatselijke kroeg wat drinken. Dat was geen tomatensap en na enkele uren zakten mijn hersens in mijn benen die een geheel eigen leven begonnen te leiden.

Plotseling voelde ik een venijnige steek in mijn linkerarm. Ik wist instinctief dat het de Zika mug moest zijn en sloeg bliksemsnel op de gestoken plek. Toen ik mijn rechterhand optilde zat daar een mug aan geplakt. Op slag was ik weer helemaal nuchter. Ik zag al beelden van knokkelkoorts voor me. Ik waarschuwde Eduardo. In een mum van tijd stonden hij en zijn vrienden rondom me en allen keken naar mijn hand. Volgens sommigen was het de Zika mug, maar volgens anderen niet. Het zag er vreemd uit, vooral dat groene vlekje tussen zijn poten. Als het de Zika mug was moest het aan de autoriteiten gemeld worden, maar we wilden het allemaal eerst wat beter bekijken. Eduardo kende de weg en wist een eindje verder een vriend te wonen die vandaag medische dienst had en een vergrootglas bezat. Wij naar die vriend. Deze bestudeerde de mug ernstig door het vergrootglas, keek eerst heel raar, maar schoot toen in de lach. We keken om de beurt door het vergrootglas en stuk voor stuk schoten we in de lach. De mug had een soort protestbordje tussen zijn poten waarop in het Braziliaans stond 'ik ben geen Zika mug'. De medicus stelde vast dat het inderdaad geen Zika mug was en dus hoefde het niet gemeld te worden.

Dit was niet te bevatten. Ik vroeg de medicus met mijn fototoestel een foto te maken door het vergrootglas. De foto lukte prachtig en met wat moeite was de tekst te lezen. Zij dachten allemaal dat ik een grapje had uitgehaald, maar ik zwoer dat dat niet zo was. Ze geloofden me niet, vonden het wel heel knap gedaan van me, maar gingen verder met feesten. Ik zei dat ik terugging naar het hotel. Op mijn kamer aangekomen wilde ik de foto doorsturen naar vrienden in Nederland. Helaas kon ik geen internetverbinding krijgen, ook vele pogingen later lukte het niet.

De hele avond en nacht lag ik hierover na te denken. Hoe kon dit? Bijna gek van het denken kwam ik tot de conclusie dat iemand en grap met me uitgehaald had. Maar geen mens kon dit opzettelijk gedaan hebben, want de mug had me gestoken terwijl ik zo zwalkte dat niemand dicht bij me in de buurt durfde te komen. Maar de enige andere conclusie was net zo verontrustend. Die betekende dat het muggenbrein was geëvolueerd. Dit was een intelligente mug. Maar sterker nog, hij moest Braziliaans hebben leren luisteren en schrijven. Waarschijnlijk kon het insect niet spreken, want als het zo intelligent was om het nieuws te volgen en het kon praten, had het niet met een protestbordje rondgevlogen.

De volgende dag ging ik weer met de groep mee. Ze keken me nog steeds raar aan, maar ook met bewondering hoe ik ze zo'n loer had kunnen draaien. We gingen weer feesten. De borrels met de meest vreemde namen waren zo sterk dat whiskey er slappe thee bij leek. Omdat ik nauwelijks geslapen had en die borrels er inhakten zei ik tegen Eduardo dat ik even moest rusten. Hij wees me een steegje, waar er wel meer zaten of lagen te dutten. Later zou ik ze dan wel inhalen.

Ik was blijkbaar ingedut want op een gegeven moment werd ik wakker van de kou. Het was nacht en behoorlijk fris. Ik besloot terug te gaan naar mijn hotel. Onderweg kwam ik erachter dat mijn fototoestel weg was. Ik liep weer terug naar de steeg, maar daar was niemand meer en ook geen camera. Zeer teleurgesteld ging ik niet naar mijn hotel, maar naar de stamkroeg van Eduardo. Gelukkig was hij er nog. Hij was ook ontdaan van deze diefstal maar het enige wat hij kon doen was met me meegaan om aangifte te doen bij de politie. Ik vroeg aan Eduardo wat de kans was dat het toestel teruggevonden zou worden. Hij antwoordde onomwonden nul! Dus ik ging maar geen aangifte doen. Ik vertelde dat ik zo ziek was van dit verlies dat ik vanavond al afscheid nam en morgen al terug zou gaan naar Nederland. Ze vonden het jammer en probeerden me over te halen. Maar ik was niet meer in feeststemming. Einde van het garnavallen in Rio de Ganero.

De volgende dag lukte het me mijn vlucht te vervroegen en gedurende de hele vlucht gingen alle redeneringen over de mug nog eens door mijn hoofd. Kon iemand zo'n grap in elkaar zetten? Nee, dat was echt onmogelijk. Waarom moest hij me steken? Misschien was hij op weg naar een tv-station om zijn bord voor de camera te houden om te voorkomen dat de Braziliaanse autoriteiten alle muggen zouden uitroeien en niet alleen de Zika mug? Onderweg moest hij natuurlijk even bloed tanken en toevallig was ik de klos. 'Ik ben geen Zika mug' maar wat was het dan wel? Ik besloot hem maar de Einsteinmug te noemen, een geniale eenling. Pijnlijk dat ik alle fotomateriaal kwijt ben, niet alleen van het carnaval, maar juist ook van deze mug.

Ik zal ermee moeten leren leven. De misdaad tegen de evolutie, de moord op deze Einsteinmug zal me nooit meer loslaten.

Als boetedoening zal ik de Braziliaanse autoriteiten vragen een verdelgingsmiddel te gebruiken dat alleen de Braziliaanse Zika mug uitroeit.

 



AltaC
Erg leuk om te lezen.
18-03-2016 12:44
18-03-2016 12:44
bamboehart
je hebt het leuk beschreven :-)
17-02-2016 11:42
17-02-2016 11:42
Soberana
Weet je zeker dat die mug geen micro-flitspuit in zijn/haar pootjes had?? http://www.ad.nl/ad/nl/4560/Gezond/article/detail/4245268/2016/02/15/Niet-zika-maar-insecticiden-oorzaak-misvormde-baby-s.dhtml Gelukkig ben je niet zwanger! :)
15-02-2016 20:38
15-02-2016 20:38