Een piepklein tropisch visje met een...

Een piepklein tropisch visje met een zelfbewustzijn.


actualidad

Hello! Ik ben het blauwe poetslipvisje en zou je graag wat vertellen.


#actualidad#scienceonderzoek #poetslipvis #dierenblogpost


Een paar weken geleden verschenen er duikers tussen het mooie koraalrif waarin ik woon. Dat was niet de eerste keer en omdat ze ons voorheen altijd met rust lieten deed ik gewoon verder met mijn 'opdrachtje'. Dat is vissen van parasieten verlossen. We helpen vissen in allerlei formaten .Ook hele grote. Ik weet eigenlijk niet precies wat deze vissen over ons denken. Misschien veronderstellen ze dat we heel sociaal zijn. Hen daarom persé van hun ongemakken willen bevrijden.


Maar hi hi, we zijn gewoon verzot op parasieten. Dat is onze voedselbron . De vissen die een poetsbeurt willen maken dat kenbaar met de bewegingen of geluiden die ze maken,

Sommigen zwiepen met hun staart of zwemmen een rondje om ons heen of openen wagenwijd hun muil.

Ze eten ons nooit op. Want ze zijn maar al te blij dat we hen van hun parasieten afhelpen.



Over vier weken was ik dus vlijtig aan het poetsen, dus mijn favoriete kostje aan het vergaren, toen ik opeens in een groot groen mazig net belandde . Een duiker was daar de oorzaak van.

Ik schrok me haast een bult.

Het wezen bracht me vervolgens boven water.

En hele akelige ervaring voor me.

Maar algoed lieten ze me weer in het water in een reservoir.

Even daarna zaten we met een kleine groep in een middelgroot aquarium . Waaraan aan 1 kant iets was bevestigd waarin ik mezelf kon zien.

Eerst dacht ik nog dat dit een andere poetslipvis was die me wat stond uit te dagen . Want die leek telkens tegen m'n snoet aan te tikken.

Maar, na een schermutseling, besefte ik opeens dat ik mezelf in een spiegel zag.

Wat een ervaring! Ik vond dat ik er wel leuk uitzag.

Zo mooi blauw, klein en slank. Dus deed ik wat dansjes voor de spiegel. Oef...het was wel een hele opluchting dat ik niet met een aggresieve vis van mijn eigen soort werd geconfronteerd. ..

Toen zag ik opeens een bruine vlek op mijn huid. Ik wist dat die duiker ze erop had gezet. Het leek helemaal op een parasiet.

Maar helaas was het dit niet . Ik moest mijn lijfje heel wat tegen een steen  aanschuren om ze weg te krijgen.. Maar algoed was ik daarna weer helemaal zuiver.


De dag erna zette ze mij en de andere vissen in een andere tank Zeg nu zelf. Wat een gedoe!

De spiegel was dan niet over de hele breedte van het breedste raam aangebracht. Maar rechts op het heel wat smallere deel.. En het wezen dat me ving zette meteen weer een andere bruine stip op m'n lijfje. De snoodaards! Ik voelde me daardoor zo verschrikkelijk klein en  ook onmachtig. Die gevoelens had ik in het rif tussen de koralen en de hele grote vissen nog nooit gehad. Nou ja ...als iedereen je aanvaard zoals je bent en je geen kwaad berokkend dan sta je daar ook helemaal  niet bij stil.


Deze keer wist ik natuurlijk wel meteen beter. Ik bewonderde me dus nog maar wat in die smallere spiegel. Iets anders kon je in het aquarium toch niet doen én ik schuurde de vlek er ook weer af..Ik kreeg ondertussen ook al wel een hongertje en verschrikkelijk veel heimwee. Waardoor ik overmatig ging verlangen naar mijn eigen onderduikplekje tussen het koraal voor in de nacht en uiteraard ook naar mijn vrienden, de zorgbehoevende vissen.


De volgende dag werden we alweer in een ander ding gezet. Deze keer met de spiegel links erin en weer datzelfde: een stip op m'n lijf.

Ja zeg. Toen had ik er toch wel genoeg van. Maar ook deze keer deed ik , uit verveling, wat dansjes voor de spiegel. Ik voelde me ook al wel wat verzwakt zonder m'n dagelijkse portie 'verse' parasieten . O ja! We kregen inderdaad wel eten. Maar bah! .dat was echt niet vers en verre van smakelijk.

En toen ...joepie! hebben ze ons, de hele groep, in een ondoorzichtige kuip overgebracht. Eerst was ik bang. Tot ik merkte dat ze ons terug vrijlieten in de Oceaan én nog wel in onze thuishaven. Even vreesde ik nog in een totaal vreemde omgeving te belanden. Maar nee...dit was toch niet het geval.

Ik was dan ook euforisch blij toen ik mijn vertrouwde schuilplekje om 's nachts uit te rusten terug zag.



Die duikers zijn toch wel raare snuiters,nietwaar? Ik heb me al suf gedacht. Maar kan , tot nu toe, nog steeds niet achterhalen waarom ze ons dit aandeden. Het moet vast wel iets met die spiegels te maken hebben. Maar wat?

Maar ja....ik ben eigenlijk al lang blij dat ik nu terug m'n buikje kan vullen en dat ik mijn vrienden, de zorgbehoevende vissen, terug in mijn nabijheid heb..

Conclusie van de onderzoekers:

---------------++++++++++

Het blauwe poetslipvisje blijkt over een zelfbewustzijn te beschikken. Dit hadden we bij een vis helemaal niet verwacht.

Er zullen dus nog wel meer vissen bestaan die dat hebben.

Het poetslipvisje heeft wel een prima gezichtsvermogen . Dit helpt natuurlijk. Het heeft dit vermogen om de piepkleine parasieten duidelijk te zien.


Hoog cognitief gedrag, zoals jezelf herkennen in de spiegel, is  dus niet beperkt tot mensen, mensapen, chimpansees,dolfijnen,eksters en olifanten

Omdat we deze steekproef nu enkele keren herhaald hebben weten we nu dat er ook kleinere vissen bestaan met een zelfbewustzijn .

Vissen behoren dus niet allemaal tot een groep van lagere cognitieve vaardigheden.





Promote: support and profit

Support Toto Animo with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More



77 comments