De vraag.


Ik voel het, dit gaat volledig fout!

Ik dacht alles goed voorbereid te hebben, en de uitslag kon niet anders dan positief zijn.

In al die jaren heb ik voldoende krediet opgebouwd, ze kunnen geen nee tegen me zeggen, zoiets geks vraag ik toch niet?

Sterker nog: honderden mensen per dag stellen deze vraag, het is een heel normale vraag, waarom doe je zo moeilijk, heb ik mezelf al tien keer afgevraagd.

Het is kinderlijk eenvoudig, je stapt op hem af, stelt je vraag, hij zegt ja, en klaar ben je!

Maar intussen voel ik mijn onderlip al licht trillen, van binnen, heel onopvallend, niemand die het ziet, denk ik……


Toch?


Of zouden ze het wel zien?

Ik weet het niet meer, ik kan niet goed meer nadenken….

Ik moet nu echt snel gaan vragen, anders hoeft het niet meer!

Oh, nu beginnen mijn benen ook te trillen, en mijn ademhaling wordt sneller en sneller.

Schiet dan op muts, zeg ik tegen mezelf: trek je mond open!

Dan, als ik eindelijk al mijn moed heb verzameld kijk ik hem aan, haal diep adem en open mijn mond……



Mag ik een capuccino en een croisant alstublieft?


Deze bijdrage past in de #100dagen#schrijfuitdaging van Marie.

Het boek dat ik pakte was: de spiegelkoning van Bronja Hoffschlag. Ik sloeg het open op bladzijde 17 en de woorden die me opvielen waren: onderlip, kinderlijk, onopvallend en krediet.