Bee the change; help mee en red de (Thaise) olifanten!


Als je me al even volgt weet je dat ik iets heb met olifanten. Van kinds af aan ben ik door deze prachtige dieren gefascineerd, en je kunt me niet gelukkiger maken dan door mij tussen een groep wilde olifanten te zetten, in hun natuurlijke habitat.

 Ik heb het geluk gehad diverse keren wilde olifanten te mogen zien: in Kenia, en later in Thailand. In beide landen leven de olifanten alleen nog in Nationale Parken, en in beide landen is er een probleem: het leefgebied van de olifant word bedreigd doordat de mens meer ruimte nodig heeft (of denkt te hebben) om te leven (om van de stroperij nog maar niet te spreken…). Olifanten hebben echter eeuwenoude migratieroutes, en altijd honger, en dat leidt tot strijd. Daarnaast: als ze een biefstukje voor jou op tafel zetten, blijf jij er dan vanaf, al weet je dat het misschien voor iemand anders is? Zo werkt het ook ongeveer voor de olifant: daar waar zij migreren vinden ze nu ineens heerlijke hapjes, kant en klaar voor hun neus. Weten zij veel dat er mensen zijn die gewassen verbouwen om er zelf van te leven? 

Olifanten en mensen zijn dus niet altijd een goede combinatie, en al jaren wordt er gezocht naar een oplossing voor dit probleem. Veel Thaise boeren geven aan dat 54% van hun land dagelijks wordt geplunderd door de olifanten. Er is dus echt sprake van een probleem. En hoewel ik snel partij wil kiezen voor de olifanten begrijp ik de boeren ook. In Thailand is er nu een project gaande van de Nederlandse Antoinette van de Water, waarbij zij bijen inzet om de olifanten weg te houden bij de gewassen waar ze niet aan mogen komen. Als bijenwas en olifantenfanaat kan ik natuurlijk niet anders dan hier heel erg enthousiast over zijn! 

Hoe werkt dat dan? Zo’n grote olifant, wat kan zo’n klein bijtje daar nou tegen doen? En hoe weten die bijen waar ze hun nest moeten maken?

Simpel gezegd plaatst de boer een hek met draad om zijn gewassen. Aan die draad hangt om de zoveel meter een bijenkast. De bijen weten dus waar ze moeten zijn: in die kast zit hun koningin, daar wonen ze, en daar brengen ze honing. 

Komt er nu een olifant (of een hele familie) op weg naar de lekkere gewassen, dan stoten deze tegen de draad, waardoor de bijenkast beweegt. Paniek binnen het bijenvolk, dat onmiddellijk op zoek gaat naar de veroorzaker van de onrust: die enorme olifant! De olifant op zijn beurt is helemaal niet gecharmeerd van het gezoem van bijen, en lijkt te weten dat die schatjes pijnlijk kunnen steken. De olifant kiest dan eieren voor zijn geld en blaast de aftocht! 

Boer blij, bijen blij, olifant blij, Chris blij!

Het is een win-win situatie: de olifanten worden niet vermoord, want komen niet, of minder op de plekken waar ze niet welkom zijn: daardoor hebben de boeren meer inkomsten, en de bijen verzamelen honing die de boeren kunnen verkopen, en hier kunnen zij ook aan verdienen.

Ik heb goede hoop dat dit gaat werken, al is het natuurlijk afwachten hoe dit project zich gaat ontwikkelen. Stel dat alle boeren bijen in gaan zetten, wie weet hoe de olifanten dan reageren.

Ik steun Antoinette’s project sinds kort, en mocht jij dit ook willen doen: neem dan eens een kijkje op de website: www.bringtheelephanthome.nl. Onder het kopje Bee the change vind je meer informatie over het project. Er zijn verschillende manieren om steun te geven. Bijvoorbeeld door het doneren van bomen of het  doen van vrijwilligerswerk hier in Nederland, of als je wilt in Thailand! Je hebt hiervoor geen creditcard nodig.

Ik wacht intussen tot ik het eerst potje honing kan bestellen, en wie weet: heel misschien komen er ook wel bijenwasblokjes? ;-)

Video: Phuluang Wildlife Research Station

Fotografen: Vivi Siriporn en Ana Grillo.

De afbeeldingen uit deze blog komen van de website Bringtheelephanthome, en heb ik gebruikt met toestemming van Antoinette vd Water.