De (niet zo) geheime dagboeken van Hendrik Groen


Opeens was hij daar: Hendrik Groen, een 83 3/4 jarige oudere die in een verzorgingshuis in Amsterdam Noord woont en daar vertelt over het leven in een verzorgingshuis.

Mijnheer Groen bleek een krasse bejaarde zoals men dat zegt, een oud hoofd van een school, en hij vertelde vol humor over de streken die hij uithaalde met zijn medebewoners. Ik heb erg gelachen om het voeren van de roze koeken aan de goudvissen, het plagen van medebewoonsters en de belevenissen van de Omanido groep. 

Omanido staat voor: Oud, maar niet dood. Ofwel: heerlijk van het leven genieten zolang het kan!

Mijnheer Groen schuwt ook verdrietige onderwerpen niet, hij beschrijft hoe een medebewoonster dementeert en zijn beste vriend Evert overlijdt. Hier weet hij de gevoelige snaar te raken zonder overdreven te doen.

Hendrik Groen werd een held in Nederland en ver daarbuiten. Zijn boeken zijn inmiddels in 34 talen verschenen, en er komt een dramaserie op TV.

Er zijn twee dagboeken van Hendrik Groen verschenen. Ik vind de eerste het beste, daar heb ik smakelijk om gelachen. Ik vind het nog steeds erg jammer dat naar buiten is gebracht wie de boeken geschreven heeft, het is namelijk niet echt een oude man :-(, maar een columnist die zich zeer goed heeft ingeleefd in de belevingswereld van de moderne oudere.

Inmiddels lijkt de hype rond Hendrik Groen afgenomen te zijn, maar ik zeg: als je de boeken nog niet gelezen hebt: doen! Ze staan garant voor een aantal gezellige uurtjes! Intussen ben ik benieuwd of die roman ooit nog gaat verschijnen :-)