×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De wandeling, met de groetjes uit Benidorm. (deel 3)

De wandeling, met de groetjes uit Benidorm. (deel 3)


Blauwe woorden zijn aanklikbaar en brengen je bij verhalen van medeschrijvers, die (meestal) gelinkt zijn aan dit verblijf.

Groetjes uit Benidorm (deel 2)

Wat hieraan vooraf ging deel 2

Potverdrie, wat is het warm hier in Benidorm! Dat was ik even vergeten toen ik de uitnodiging van Vlindertje kreeg. Ik begrijp ineens waarom ze zelf niet is meegegaan. Ik ga maar gauw mijn kamer binnen en zet de airco aan, he lekker, een beetje verfrissing.

Intussen puzzel ik wat met het doosje dat ik voor mijn deur vond. Het lijkt een gewoon zwart doosje, niets bijzonders, maar wanneer ik het open wil maken lukt dat niet.

Ik kan nergens een opening vinden, geen gaatje, geen richeltje waar de delen in elkaar steken. Geen sleutelgat. Niet dat ik een sleutel zou hebben, maar met een haarspel kom je een heel eind zie ik vaak in films. Ik denk dat Johanna wel een speld voor me zou hebben, maar ja, geen sleutelgat.

Hoe krijg ik dat gekke doosje nou open, want wat zit erin? Het is niet gek zwaar, het rammelt niet…

Het zal toch niet zo zijn dat die balletjes uit het verhaal van Hans ineens mijn kant uit zijn gevlogen? Dat zou niet veel goeds betekenen voor de afloop! Nee, dat kan niet, dat verhaal speelt zich heel ergens anders af, spreek ik mezelf streng toe. Misschien moet ik gewoon even bij het diner vragen of een van de anderen een idee heeft. En waarschijnlijk tref ik Hans daar ook wel.

Na een uurtje sluit ik mij aan in de eetzaal. Gelukkig blaast ook hier de airco lekker, al hoor ik om mij heen dat het eten wel erg snel afkoelt op deze manier. Elisabeth verklaart dat dit niet gezond is en dat zij dus in haar opvouwbare keukentje iets zelf gaat maken. Hans zit aantekeningen te maken zie ik, ik stoor hem maar even niet. Dat is maar goed ook, want even later heeft hij ruzie met een serveerster. Dan tref ik een echtpaar dat steeds naar buiten zit te kijken. Als ik hun blik volg zie ik drie honden zitten. Wat leuk! Een Yoorsiaan met honden! Uiteraard mogen die niet in de eetzaal komen, maar wel verder in het hotel. Ze stelt zich voor als Joa, en we raken aan de praat. Ik ben dol op honden, maar omdat ik zo veel weg ben heb ik zelf geen huisdieren. Joa’s uitnodiging om de volgende ochtend samen te wandelen neem ik graag aan. We nodigen Albert ook uit, die ziet er uit alsof hij wel een verzetje kan gebruiken. Zag ik nou een traantje biggelen toen hij uit zijn kamer kwam?

De volgende ochtend heb ik spijt van mijn keuze: de wekker loopt vroeg af, omdat we wilden gaan wandelen voor het echt warm wordt. Dat is niet fijn voor de hondenvoetjes, en Albert heeft gezegd dat de kleuren voor het fotograferen in de vroege ochtend mooier zijn. Dat is natuurlijk waar, maar ik ben niet zo’n ochtendmens. Joa weet goed de weg en leidt ons al snel naar een prachtig natuurgebied waar de hondjes lekker los mogen lopen en Albert en ik bloemen en planten en beestjes spotten dat het een lieve lust is. Stiekem stop ik wat zaadjes in mijn rugzak, en ik zie Albert hetzelfde doen. Mooi om te stekken voor in zijn tuin bij het nieuwe huis.

De honden spartelen in zee en rennen heen en weer tussen ons en het water. Wij kletsen gezellig, en Joa zegt een barbecue in de middag te willen organiseren. “even echt lekker eten” zegt ze. Albert en ik zijn voor.

Het is fijn om even weg te zijn uit het betonnen Benidorm, hoewel ik er nog niet zo heel lang ben benauwt het makkelijk, ik ben blij dat het strand dichtbij het hotel is, kan ik tenminste nog schelpen zoeken overdag, terwijl ik met mijn voetjes in het water loop. Bij terugkomst blijkt iedereen aan het ontbijt te zitten en vraag ik Hans naar het doosje. Hij zegt dat de balletjes veilig bij Jochem zijn, maar of Jochem wel zo veilig is weet hij niet zeker…. Ik hoop maar dat die ook op vakantie is. Dana is nog onderweg, die werd opgehouden door haar echtgenoot begreep ik. Johanna (zeg maar Jan), is op zoek naar mijnheer Beer, ze is erg onrustig ervan. Ik begrijp de onrust niet helemaal, maar beloof mee te zoeken later die ochtend. Ik wil eerst nog even proberen dat gekke doosje open te krijgen.

 Na een heerlijk ontbijt (je moet goed eten na zo’n wandeling) ga ik naar mijn kamer eens kijken of ik dat doosje bij daglicht open kan krijgen. Als ik het wil pakken ligt het niet meer op de tafel waar ik het achter heb gelaten. Hoe kan dat nou? Ik zoek overal: maar geen zwart doosje. Is de hitte naar mijn hoofd gestegen? Waar is nou toch dat gekke doosje? Het heeft toch zeker geen pootjes gekregen……?