Hoe het verder ging met Aelfe.


Voordat je dit verhaal leest: er ging één en ander aan vooraf:

“Zouden ze mijn regenboog gezien hebben?” vroeg Aelfe me op een dag. Iedere dag had ze er wel één geproduceerd, en soms kwamen er spontaan twee regenbogen tevoorschijn wanneer Aelfe weer iemand met haar stafje bewerkt had. (Ik heb een keer voor de grap gevraagd of ze weer iemand geslagen had, maar ik kreeg toen een hele boze blik en ze praatte een dag niet met me, dus ik heb mijn conclusies getrokken.) Ik vertelde Aelfe dat heel veel mensen regenbogen iets magisch vinden, en er heel graag naar kijken. Aelfe straalde van oor tot oor. Er is zelfs een regenboogvlag, die staat voor acceptatie vertelde ik. Ik kon Aelfe niet blijer maken dacht ik, ze straalde zelf bijna, al zijn de donkere ogen nooit verdwenen. Aelfe had besloten Gothik te blijven. “Omdat ik nog niet blij ben”, zei ze.

help

Weken werden, maanden, werden zelfs jaren. Aelfe en ik samen in de strijd voor de vrede. Ik schrijf haar verhaal op, Aelfe deed haar truc met de staf, regenbogen veroorzakend. Maar ik merkte dat de gerepareerde staf niet alleen maar voordelen had. Oké, Aelfe kon door met haar werk, en maakte de mooiste regenbogen, maar ik zag dat ze er ook steeds slechter uit ging zien. Eerst dacht ik dat het door de donkerte kwam, maar haar ogen stonden echt triest en vielen steeds meer in hun kassen. Voorzichtig informeerde ik eens bij Aelfe: “Gaat het wel goed met je?” Als antwoord kreeg ik dat ze moe was, er was ook zoveel werk te verrichten, en met die gebroken staf ging het wel lastiger. Logisch, ik besloot het erbij te laten voor dat moment, en probeerde het los te laten.

Maar onlangs ging het echt fout: Aelfe zag er moe uit, vermoeider dan ik haar ooit had gezien, ze had geen kracht meer om haar staf vast te houden. Geen energie om erop uit te gaan en mensen te bewerken, ze leek depressief. Ik vroeg haar wat er aan de hand kon zijn, elfen worden immers erg oud? Aelfe dacht dat het aan de staf lag, die was natuurlijk stuk, en vermoedelijk daardoor verouderde zij ook een stuk sneller. Voorzichtig informeerde ik wat er gebeurt wanneer een elf sterft, en wat ik zou moeten doen. “Ach zei ze, we gaan dood, en dan mag je met mijn lichaam doen wat je wilt, ik ga toch naar de hemel. En weet je? Ik word vast een regenboog! Dus als je na mijn dood een regenboog ziet: denk dan extra aan mij”.

Ik slikte mijn tranen weg, ik wilde er helemaal niet bij stil staan dat Aelfe kon sterven. “Had ik je staf niet moeten repareren?” vroeg ik. “Ja, natuurlijk wel!” antwoordde Aelfe’s stellig. “Kijk hoeveel mensen we hebben geholpen!” Ik voelde een traan over mijn wang lopen, Aelfe zag het. “Niet verdrietig zijn nu, ik ga niet weg, weet je nog: ik zit gewoon in die regenboog!

Als je een regenboog ziet, denk dan aan mij, kijk of je me kunt zien, en ik ben bij je. Je ziet me misschien niet, maar ik ben er, echt! Ik ben een Elf, elfen kunnen dat!” Ik moest toegeven dat Elfen wel heel bijzonder zijn, en dat het me ziet eens zou verbazen. Kort na dit gesprek blies Aelfe haar laatste adem uit. Ik begroef haar in de tuin van het oude huis.

Illustratie: Dinie de Zeeuw

Bovenstaand verhaal bestaat uit 4x 140 woorden, in ieder blokje vind je het verplichte woord "regenboog"waardoor het verhaal meedoet aan Miranda's schrijfuitdaging. Het lied "look for me in rainbows" van Vicky Brown was de gedeeltelijke inspiratie voor dit verhaal, en daardoor vind ik het verhaal passen bij de schrijfuitdaging van Hans van Gemert. Dinie de Zeeuw was zo lief om speciaal op mijn verzoek de illustratie bij dit verhaal te maken!

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!