Lucifer forever! (Februari schrijfuitdaging...

Lucifer forever! (Februari schrijfuitdaging Hans van Gemert, slot)

Mijn draak en ik, combinatie schrijfuitdaging Hans van Gemert en Schrijvelarij

Aan dit verhaal gaan meerdere verhaaltjes vooraf. Dit is deel 1

Het is alsof ik het oog van de kraai word ingetrokken. Opnieuw voel ik mij raar, en klein worden, maar wanneer ik geschrokken om me heen kijk blijft mijn omgeving hetzelfde, ik lijk deze keer niet echt te krimpen.

Enigzins gerustgesteld kijk ik weer in het oog van de kraai, en laat mijn rare gevoel toe. De wereld om mij heen begint te draaien, en ik verdwijn naar een andere wereld, het lijkt wel of ik in hypnose gebracht word.

 In mijn nieuwe wereld zie ik Lucifer, hij is vrolijk, en loopt ontspannen door de vallei, en hij is niet alleen! Hij lijkt een partner gevonden te hebben, en: zie ik daar nu eieren liggen? Ik voel de opwinding door mijn aderen stromen, tegelijk met het verlangen hem weer te zien, weer tegen hem aan te kunnen liggen met een goed boek….

 Mijn hypnose, zo noem ik het maar, gaat verder, en ik zie figuurtjes. Ze lijken menselijk, en te leven in de omgeving van Lucifer. Waar ze zijn kan ik niet zien, maar ze kijken vrolijk, ze lijken gelukkig, al bewegen ze niet. Dat zal de hypnose zijn, denk ik, en ik laat me verder meevoeren. Ik zie dat de figuurtjes een brief bij zich dragen, en vraag me af wat daarin zal staan. Helaas kan ik dat niet zien, maar ik sla op dat het misschien een idee is een brief te schrijven aan Lucifer, als hij niet voor de dag komt.

 Ik heb geen idee hoeveel tijd er voorbij is gegaan, maar als ik mij los worstel van de blik van de kraai begint het te schemeren. Mijn man kijkt me ongerust aan, de Kraai vliegt weg, de vallei in, en krast nog eens naar ons. Verbeeld ik het me, of knipoogt hij nog een keer naar mij? Ik doe mijn best mijn man uit te leggen wat er gebeurd is, wat ik gezien heb. Hij begrijpt me niet, maar ziet wel dat mijn gezicht begint te stralen, en stelt voor de kraai te volgen. “Met ons magische busje moet bijna alles mogelijk zijn toch?”, zo stelt hij.

 Ik ben zo in de ban van Lucifer en van wat ik zag tijdens de hypnose dat ik instem. We stappen in ons busje en rijden de berg af en de vallei in. De kraai lijkt ons in de gaten te houden, ons de weg te wijzen zelfs. Ik begrijp er niets van, wat is dit voor gek beest? Als het donker is, en we niet goed meer kunnen zien waar we rijden stoppen we. Voor de veiligheid blijven we in ons busje, en horen dat de kraai zich op ons dak nestelt. “Dat beest heeft ons echt iets te vertellen”, zeg ik tegen mijn man. De opwinding die over is van mijn hypnose zorgt ervoor dat ik niet in slaap kan komen. Ik besluit een brief te schrijven aan Lucifer, wie weet kan ik die achterlaten, als we hem niet zien. Ik begin te schrijven, en te tekenen, voor het geval hij mijn schrift niet begrijpt. Ik had immers wel het idee dat we zonder taal konden communiceren, maar zeker weten doe ik het nog altijd niet.

 Na uren schrijven en tekenen doe ik mijn brief in een envelop en verzegel deze met een hartje, zodat Lucifer misschien weet dat er lieve dingen voor hem in staan. Zijn naam schrijf ik op de envelop, en ik teken er een draak bij. De kraai, die nog altijd op ons dak zit krast tevreden, zo lijkt het.

De volgende ochtend stappen we uit ons busje en zien dat we op een open plekje terecht zijn gekomen. Wederom krast de kraai, en wij stappen uit ons busje, ik met mijn brief in mijn handen, beide onze slaapmuts nog op.

 Ik hou mijn brief stevig vast, die moet niet in verkeerde handen terecht komen! Mijn man komt naast me staan, en dan opeens voel ik mij weer vreemd. Ik merk dat ik mijn benen niet meer kan bewegen, het voelt alsof ik bevries. Dat gevoel trekt naar boven en een lichte paniek maakt zich van mij meester. “Voel jij dat ook? We moeten hier weg!” zeg ik tegen mijn man, die geruststellend zegt dat het wel goed zal komen, tot op heden is dat steeds gebeurd…

 We kunnen niet anders dan blijven staan, ons lichaam voelt als versteend, en dat gevoel trekt hoger en hoger. Ik voel mijn borst verstijven, mijn nek, mijn kaken beginnen, en hoewel ik mij zorgen maak kan ik er niets tegen doen.

 Dan opeens hoor ik een geluid in de bosjes voor ons. Ik tuur en kijk, en tot mijn enorme vreugde zie ik Lucifer, en hij is niet alleen! Hij heeft een vrouwtje bij zich, en even later zie ik drie kleine draakjes het bos uitkomen. Ze kijken ons nieuwsgierig aan.

Ik voel een stralende glimlach over mijn gezicht trekken, net voor het versteende gevoel verder gaat.

 

Het laatste dat ik zie en hoor is de snuif van Lucifer tegen zijn kleintjes, daarna wordt mijn wereld stil…..


help

Noot van de redactie: gezien de verstening van het echtpaar is dit het einde van de verhalen over lucifer. De redactie wenst niet hetzelfde lot te ondergaan ;-)

Schrijfuitdaging februari 2018

Dit alles past in de schrijfuitdaging van Hans van Gemert. Klik op de foto hiernaast en lees er alles over!
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!

Promote: support and profit

Support Encaustichris with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!


- The revenue of this ad will be returned to the Yoors members -
More