Lucifer, waar ben je? (Februari Schrijfuitdaging Hans van Gemert)

Lucifer, waar ben je? (Februari Schrijfuitdaging Hans van Gemert)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Mijn draak en ik, combinatie schrijfuitdaging Hans van Gemert en Schrijvelarij

Dit verhaal heeft een geschiedenis, het begint hier bij deel 1

Op reis...... (schrijfuitdaging Hans van Gemert, februari)

Deel 3: we gaan verder in een nieuwe schrijfuitdaging

“Whoeaaaaa!!!” Ik schrik wakker van mijn eigen schreeuw. Wat gebeurt hier? Ik zie het groen naast de bus heen en weer gaan, en er vallen rotsblokken op de bus, die ervan heen en weer schudt alsof hij niets weegt! Naast mij begint mijn man ook wakker te worden, en ook hij schrikt zich een rotje. Met ogen als schoteltjes kijkt hij mij aan. Dan dringt het tot me door: het busje dat gekrompen is, met ons erin! En we staan op een grasveld, waarschijnlijk nog vlak bij huis, want met zo’n klein busje kom je niet ver…. Ik durf niet uit te stappen uit angst ineens groter te worden. “Potverdorie, ik lijk mevrouwtje Theelepel wel”, schiet het door mijn hoofd. En vervolgens overleg ik met mijn man wat te doen. De rotsblokken houden op met vallen en het groene gras staat weer rustig rechtop.

 Mijn man besluit dat het waarschijnlijk het verstandigst is eerst een stukje verder te rijden, en dan weer op het knopje te drukken, in de hoop dat ons busje weer zijn normale grootte krijgt en wij ook….. We rijden door het gras, en ontwijken een enorme hondendrol. De bijbehorende hond ziet ons, en snuffelt wat aan het busje. Er hangt een druppel aan zijn neus, die pardoes op onze voorruit beland. Gelukkig werken de ruitenwissers ook in de mini-stand, en kunnen we met redelijk schone ruiten verder rijden. Voor de veiligheid rijden we in de goot, op zoek naar een plekje waar we groot kunnen worden. Snel gaat het niet, maar we komen vooruit. Het vooruitzicht van het weerzien met Lucifer houdt me op de been.

Wanneer we aan het eind van de dag de rand van ons dorp bereikt hebben wachten we tot het weer donker wordt. We willen natuurlijk niet weer betrapt worden, en nogmaals verkleinen spreekt me niet aan, alhoewel mijn maag een stuk minder protesteert als hij klein is, alles heeft zijn voordelen zullen we maar zeggen…

Als het eindelijk donker is tuffen we naar het midden van een parkeerplaats waar we denken ons busje veilig groot te kunnen laten worden. “Op hoop van zegen” zegt mijn man terwijl hij op het knopje drukt. Alles begint te schudden en te beven. Dan krimpt de wereld, en ik voel me weer raar. Opnieuw vallen we in slaap maar nu voor korte duur.

 Zodra we weer wakker zijn nuttigen we een energiedrankje en spurten ervan door: op weg naar Lucifer! “Ik ben toch zó benieuwd hoe het met hem gaat” zeg ik tegen mijn man. Ik vind dit nu al een groot avontuur, wie weet wat ons nog te wachten staat!

Zo rijden we, en rijden we. Mijn man volgt de Tomtom en kijkt af en toe verontrust op zijn horloge. We moeten maar op de GPS vertrouwen.

 “Zo hé, dat was snel!”  Roep ik tegen mijn man, wanneer hij al na drie dagen ons busje parkeert op een parkeerplaats die uitkijkt over de vallei waar lucifer is uitgestapt, een tijd geleden.


Samen lopen we naar de rand van de parkeerplaats. We spreiden onze armen en ik vergeet spontaan dat we niet dezelfde taal spreken. “Lucifer, we zijn er weer!!” roep ik terwijl ik verlangend uitkijk over de vallei....


Wordt vervolgd.

help

Schrijfuitdaging februari 2018

Dit verhaal past in de schrijfuitdaging van Hans van Gemert. Klink op de foto hiernaast, en je leest er alles over!
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (11 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik lees net pas dit verhaal. Wat leuk zeg! Ik wil verder lezen :)
| 11:48 |
Veel plezier!
| 11:53 |
Mooi verhaal, ook goed neergezet hoe je alles beleefd als je gekrompen bent, haha! Knap! ;-)
| 14:39 |
Dank je!
| 15:05 |
Graag gedaan!
| 01:31 |
Prachtig beschreven zeg
| 23:43 |
Dank je
| 01:25 |
O heerlijk geschreven en goed ingeleefd in een theelepelgrootvrouwtje, super
| 21:22 |
Dank u, dank u!!
| 01:25 |
Ik ben zo benieuwd of Lucifer jullie hoort!
Ik ben benieuwd naar het vervolg.
| 15:08 |
Morgen een nieuw deel:-)
| 15:26 |
Oh , leuk! Ik ga het zeker lezen.
| 17:23 |
Wat Hans zegt!
| 12:16 |
:-)
| 15:25 |
Erg leuk geschreven! Ik ben zó benieuwd hoe het weerzien met Lucifer zal zijn!
| 09:50 |
Ik ben vooral benieuwd óf ik hem ga zien...
| 10:04 |
De spanning stijgt!
| 10:20 |
Super leuk verhaal!
| 09:30 |
Dank!
| 10:04 |
Wat spannend allemaal en ik hoop zo dat Lucifer jullie hoort!
| 09:09 |
Ik hoop het ook...
| 10:04 |
Dus weer vrouwtje theelepel of Alice af...
| 09:04 |
Ja, in ieder geval voor nu...
| 09:07 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen