Ondertussen in de bus: Sorry!!!

Ondertussen in de bus: Sorry!!!

Mag ik me even voorstellen? Ik ben het, die #%&^*@!-buschauffeur (M/V) die vandaag voor de zoveelste keer aan het staken is. Mag ik om te beginnen vragen of je werkt? En zo ja, wat voor werk doe je? Hoe lang werk jij ononderbroken achter elkaar? Kun je naar het toilet als je moet? Kun en mag je regelmatig iets drinken? Ja? Dan feliciteer ik je van harte, dan heb je het beter gedaan dan ik.

Ik ben dus die buschauffeur, één van de 12.000 chauffeurs van zo’n stinkbus, die altijd te laat komt, of net voor je neus wegrijdt, helemaal niet komt en áls ie komt overvol zit, en dan is het reizen ook nog eens pokkeduur, toch?

Ik ben het helemaal met je eens! Ben je nu verbaasd? Hoeft niet hoor, ik zal het je uitleggen. Ik ben buschauffeur geworden ooit, omdat ik mensen wilde vervoeren, mensen die van A naar B moeten of willen. En dat zijn er nogal veel. Om al die mensen normaal te kunnen vervoeren heb ik tijd nodig: tijd om van A naar B te rijden, en onderweg te stoppen om mensen in en uit te laten stappen.

En daar zit nou een probleem. In de loop van de jaren zijn de rijtijden krapper en krapper geworden, terwijl het verkeer alsmaar drukker wordt.

Jij als passagier staat daardoor langer te wachten bij de halte tot die bus eindelijk komt, of je ziet net die bus voor je neus wegrijden, waarschijnlijk vloek je dan: “weer een bus die te vroeg is”. Maar is dat zo? Was die bus te vroeg, of veel te laat? Trouwens…… was jij wel op tijd bij de halte?

 Doordat die bus te laat is staan er meer mensen bij de halte dan verwacht, ik neem dus twee keer zoveel mensen mee als gepland: een overvolle bus is het gevolg. Jij kunt ook de keuze maken op de volgende bus te wachten, maar ja, wanneer komt die? Ik kan het je niet vertellen, ik krijg daar geen informatie over. Jij stapt de bus uit als je op de plaats van bestemming bent, ik rij verder, en kom aan op het eindpunt. Nog steeds te laat. Een plasje doen schiet erbij in, want er staan alweer passagiers te wachten. Ja, ik weet het, als ik moet plassen moet ik, maar ja: ik heb een dienstverlenend beroep, ik red het nog wel even. 

Ook mijn volgende rit loop ik vertraging op, want doordat ik weer te laat ben staan er meer mensen bij de halte dan verwacht. Jij vloekt dat ik te laat ben, en dat het kaartje dat je koopt zo duur is. Ik heb daar echt geen invloed op, dat beslissen de werkgevers. Ik probeer op tijd te komen, dat doe ik het liefst: gewoon op tijd rijden. Maar het is druk op de weg, mijn vertraging loopt alleen op.

 Op het volgende eindpunt heb ik pauze: de wettelijke 18 minuten. 18 minuten waarin ik mijn spullen moet pakken, naar het eindpunt moet lopen, plassen, eten koffie drinken, en weer terug naar de bus, want ik moet op tijd vertrekken. Máár: ik heb pauze, en ben verplicht deze te nemen. Ik vertrek dus weer te laat. Neem ik mijn pauze niet, en er gebeurt iets (ja, nu hoor ik je roepen: jij bent toch een goede chauffeur?), dan ben ik verantwoordelijk, op persoonlijke titel.

Ik zit dus in een spagaat: Ik wil mijn passagiers netjes behandelen, maar ik moet ook voor mezelf zorgen, want als ik oververmoeid raak gebeuren er ongelukken.

Mijn collega’s en ik zijn moe. Er is een groot tekort aan chauffeurs. Dagelijks worden we gebeld om extra te werken. Wanneer het kan werk ik extra, op die dagen drink ik minder, zet ik alles opzij om er voor mijn passagiers, voor jou dus(!) te zijn. En nu: nu staak ik.

Ik wil weer normaal mijn werk kunnen doen. Ik wil op het eindpunt de tijd hebben om te plassen, of om heel even adem te halen voor de volgende rit begint. Ik wil normaal kunnen eten, en als ik een vrije dag heb wil ik ook een leven hebben en niet totaal uitgeput op de bank zitten, zodat ik de dag erna weer kan werken. Ja, ik staak vandaag. En dat vind ik heel erg naar voor jou als passagier. JIJ bent de dupe, dat klopt. Het spijt mij dat jij de dupe bent. Ik lever een half salaris in vandaag (want de stakingsvergoeding die ik krijg is niet zoveel), en nee, ik werk niet, maar geloof mij. Ik heb geen vrije dag. Ik ben op mijn werk geweest, de rest van de dag gebruik ik om bij te komen, zodat ik je morgen weer fit en op een veilige manier van A naar B kan brengen.

Je ziet toch nog bussen rijden vandaag zeg je? Dat klopt. Er zijn mensen die het financieel niet redden om te staken. Zij kunnen een half dagloon niet missen, of zij zijn uitzendkracht en heel bang geen vast contract te krijgen. Of zij zijn principieel tegen staken. Allemaal redenen waarom ze toch rijden. En daar heb ik respect voor, net als zij respect hebben voor mij. Overigens lopen mijn werkende collega’s risico op heel hoge boetes, omdat zij niet volgens de dienstregeling rijden. Boetes die de werkgevers, maar ook de chauffeurs krijgen!

 Ik staak vandaag, en dat doe ik ook voor jou! Door onze acties proberen we voor elkaar te krijgen dat we weer tijd hebben om rustiger te rijden, om je te woord te kunnen staan als je een vraag hebt.

Als ik normaal mijn werk kan doen blijf ik gezond, en dat geldt ook voor mijn collega’s. Gezonde chauffeurs zijn blije chauffeurs, en die houden het langer vol. 

Morgen zijn we er weer, zorg je dat je op tijd bij de halte staat?

Een fijne reis gewenst!

Vandaag is Noord Holland aan de beurt voor de estafettestakingen in het Openbaar vervoer. De vakbonden hopen op een constructief overleg met de werkgevers. Mocht dit niet slagen dan volgen na 18 juni mogelijk nieuwe acties. Ik hou je op de hoogte.

Foto's: printscreens van diverse uitingen naar aanleiding van de stakingen op social media. De foto FNV in actie is van mijzelf.

Lieve mensen, ik ben onder de indruk van het aantal keer dat mijn blog gelezen en gewaardeerd is! Inmiddels is de tekst van deze blog gekopieerd, en geplakt onder andere op fb. Delen waardeer ik zeer, maar wil je dan aub deze blog in zijn geheel delen?! Onderaan vind je een deel-knopje voor diverse social media. Dank je wel!!!

#ov #stakingov #stakingbus #staking #openbaarvervoer #buschauffeur

Ondertussen in de bus: wij gaan twee dagen staken!

Al eerder schreef ik over de stakingen....

Handmade separators voor jou! Deel 1

De getekende busje-separators komen van Knutseljuf Ede.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!

Promote: support and profit

Support Encaustichris with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Dual Feelings
It started years ago - #powerlessness A lady aged who knew she didn't have that long left to live was desperately looking for someone to take her beloved hangover into her home. It's a rather special animal, a Bengali hangover. On their bottom, they have a beautiful light beige color. At the top, she is striped and has beautiful semicircular figures on the flanks of her body. This hangover is significantly stronger than our regular domestic cats. It has a firmer structure with its body and legs. We couldn't take him inside, we thought, because of our three Karin and who could walk around all over the apartment. But none of them fired saw it sitting to take the super sturdy animal inside. So we agreed that we would continue to bring the hangover in the garden of the recently deceased female food every day. My husband did want to take on this task. So he went to feed this cat every day. But one day, in the kitchen at one of our cats' food bowls, we discovered the Bengali hangover. He had followed my husband and apparently also our cats who were banging in by the window. At first, the hangover was very anxious. But when he noticed that he was getting no opposition, he was nibbling at a dinner plate every night and then went outside the window again. But one day, she suddenly became very bold. Spoekie, the carinnet was lying close to me while watching the television. When suddenly like an arrow from a bow, the Bengali hangover jumped on the carinnet. She had apparently decided to raise her territory from our living room. Because of the cardboard, we still found this not to be done. But when we kept the window closed on purpose, she began meowing so compassionately on a high note for hours at a time that you had to be compassionate about it. That's why we decided to accept it inside our living room It wasn't nice for the cardboard. Because from then on they were no longer allowed to enter the living room. We thought the apartment is big enough and they have a whole lot of rooms and a garden to stay in. The hangover that we had promoted to Boenk naturally loved having a home again. Because our cats no longer wanted to go into the litter box, we had removed them. But Boenk, who we called that because he gave my arm a big push every time he wanted to eat, made it clear that she wanted a litter box desirable by leaving a lacquer on the divan and crying a lot. The poor animal had lived outside for six months. We could see this from a thick layer of black sand that was snapped under her hair. I don't know how that got there. But we had a lot of picking before she was completely relieved of it. The layer did not appear after. Boenk then profiled herself as the most affectionate cat you could imagine. She always comes to sit close to me when she's awake and wants to be crawled under her chin. She sleeps a lot in the day. It's a real night cat. And one night we heard a panicky meowing from Poeki at the back of the apartment. Boenk would have been so smart to take a long detour past some apartments to get into the back of our garden. Apparently, under the door, she had caught the smell of the cats. And had been so smart to find them in a detour. She had attacked Spoeki. All right, I had heard it then and I was able to intervene with loud shouting. But last week, to my great grief, she attacked the other carintsman. Not so little bit. I'm still upset about it. She bit Zazu's little head so hard that it was dented. The animal did not survive. What to do now? Do you understand the duality of my emotions? On the one hand, I hate what happened to Zazuke. On the other hand, I have to think it's just an animal. It's in its nature. Maybe he just wanted to pounce the carinette for reproduction and didn't bite them, but fell hard from the chair in which she was lying to the ground. You couldn't actually detect a wound on the outside. It can also be our fired tgo our garden that hates cats and absolutely cannot bear them walking through his garden. I can't say for sure. Really angry with the Bengali hangover I can't be and neither with the neighbor. Because most likely he didn't hit at it with anything either. I don't know if he's capable of doing that and don't dare ask him. For the rest, life just goes on. Like every night, the Bengali hangover flatters himself close to me and asks for some indulgence. Poekie is alone now. But she won't mind this either. Because after six months, Zazu, her mother, thought it was nice and that she should take care of her food herself. She, too, wanted Poeki to find another teritorium. From then on, I suddenly realized why people love little kittens to be out of the house after about six months. Cats don't think like a human at all. Their maternal love is fierce right after the birth of their little ones. But it apparently takes a turn to indifference after about six months. At least that's how I experienced this. So emotions can also be dual and very frustrating .
More