Op reis...... (schrijfuitdaging Hans van Gemert, februari)


“Zeg schat…?” Verdwaasd kik ik op uit mijn boek, ik zit midden in een moordscene, dan wens ik over het algemeen niet gestoord te worden…….. “Hmmm”, is het enige antwoord dat ik eruit pers, veel belangrijks zal het niet zijn wat hij te vragen heeft…. “Ik zat te denken…… wat als we nu eens de auto pakken en gaan kijken hoe het met Lucifer gaat?”

Ineens ben ik wakker! Hij denkt nog aan mijn vriend Lucifer, hoe bestaat het?! Het was alweer een tijd geleden dat we met onbekende bestemming vertrokken, om te kijken of we Lucifer’s huis konden vinden. Het arme dier, hij kon niet langer in ons schuurtje wonen. In de tussentijd waren alle huizen hersteld, de band met de buren zal nog wel een tijdje duren ben ik bang… “Maar…. We weten toch helemaal niet waar we waren toen hij uit de trailer stapte? Ik weet alleen nog dat het een verschrikkelijk eind weg was”, zeg ik inmiddels teleurgesteld omdat de onmogelijkheden van mijn man’s plan tot me doordringen.

Tot mijn verbazing heeft hij zijn plan goed doordacht: “Ik heb een heel bijzonder busje gekocht op marktplaats”, zegt hij, een soort hippiebusje, en als we daar nou alle belangrijke zaken instoppen, en een heleboel boeken voor Lucifer, dan gaan we gewoon. Want, wat jij niet weet…… mijn nieuwe horloge dat ik kort voor Lucifer’s komst kocht bevat GPS. Ik wist dat ook niet hoor, maar nu ik het wel weet heb ik in de geschiedenis opgezocht waar Lucifer ongeveer woont! Durf je de gok aan?” Ik heb echter geen busje gezien, maar manlief legt uit: "na al dat gezeur met de buren wilde ik niet ook nog eens een bus in de straat parkeren. Het is een beetje bijzonder geval: het busje is nu super klein, maar zodra ik in de buurt kom, en op een knopje op de sleutel druk, groeit het uit tot een echte bus. Zo hebben de buren er geen last van, en kunnen we toch gaan!" "Uhu, Harry Potter in real life zeker", reageer ik nuchter als ik ben, maar wanneer mijn man me meeneemt naar onze tuin tref ik daar tussen de madeliefjes een klein busje, dat daadwerkelijk begint te groeien zodra manlief op het knopje drukt! Onze tuin is niet zo groot, dus drukt hij snel weer op het krimp-knopje. "Geloof je me nu?" vraagt hij opgewonden.

Ik voel mijn hart een sprongetje maken, want stel je nou toch eens voor, zou het echt zo zijn dat mijn digibeticus van een man mij terug kan brengen bij Lucifer? Ik ben zo benieuwd hoe het met hem gaat dat ik direct enthousiast ben. Nog voor mijn man verder iets kan zeggen begin ik mijn koffer te pakken. En stouw dozen vol met boeken voor mijn vriend. Mijn man stopt het busje in zijn broekzak, vannacht als het donker is parkeert hij het op de parkeerplaats.

Zonder iets te vertellen aan de buren vertrekken we nog die nacht met voor mij onbekende bestemming…..


Wordt vervolgd.

help

Schrijfuitdaging februari 2018

Dit verhaal past in de schrijfuitdaging van Hans van Gemert. Hier lees je er alles over.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!

More