Eau de Oma (schrijfuitdaging Hans van Gemert, mei 2020)


Geur. Niets roept zo snel, en zo helder emoties op. Wie kent niet de geur van vers gemaaid gras, of de geur van de grond wanneer het net geregend heeft, de geur van een pas gewassen baby, vaak ruikend naar merk van de gele flesjes en potjes.

Mensen die hun reukvermogen kwijt raken worden vaak depressief, omdat ze, naast niets meer ruiken, ook niets meer proeven. Eten is dan niet prettig meer. Het wordt een noodzakelijk kwaad. En pas wanneer je niets meer ruikt word je je bewust van hoe belangrijk geur in een mensenleven is.

Uiteraard ben ik geen uitzondering op de regel. Geur is ook voor mij erg belangrijk. Deels onbewust ruik ik overal en altijd. Ruikt het ergens niet lekker, dan voel ik mij niet op mijn gemak. Ik ruik vaak iemands aanwezigheid voor ik deze persoon zie. Dat is iets van de laatste tijd, het lijkt wel of ik steeds beter ga ruiken, en dat is niet altijd een voordeel.

Soms wel, zoals wanneer ik verdrietig ben, en troost zoek. Troost van iemand waarbij je weg mag kruipen, alsof je weer dat kleine meisje bent, dat bij iemand op schoot kruipt, en dan de hele wereld aan kan, want degene bij wie je op schoot kruipt beschermt je tegen alles wat er niet fijn is in je wereld. Op zo’n moment open ik mijn speciale kistje. Het staat altijd achter in mijn kledingkast.

In het kistje zitten veel snuisterijen, die voor een ander totaal geen waarde hebben: een oud horloge, een beschilderd jampotje, een hangertje aan een ketting, een flesje, een ringendoosje, een veer van een duif, een gedroogd bloemetje. Soms, als ik het echt nodig heb pak ik het flesje.

Het is maar een klein flesje. Heel voorzichtig draai ik het dopje open en dan hou ik mijn neus boven het flesje. Ik durf niet te hard in te ademen, want ik ben bang dat de geur uit het flesje dan te snel op is. Ik sluit mijn ogen en adem voorzichtig in door mijn neus. Onmiddellijk zit ik weer bij haar op schoot, opgekruld als een kleine kitten. Zij beschermt me tegen de boze buitenwereld, mij kan niets gebeuren!

Ik voel de ontspanning over mij heen komen, en het verdriet weg trekken. Oma beschermt mij, ik kan rustig even in slaap vallen. En dat is ook wat er gebeurt: ik val in een diepe slaap. Als ik wakker word, ruikt mijn neus nog haar geur.


Oma’s geurtje, het beste dat er bestaat!


#schrijfuitdaging  #geur #reuk #herinneringen 

Dit verhaal past in de schrijfuitdaging van Hans van Gemert. Het is gedeeltelijk biografisch.