×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











De krekel en de mier

De krekel en de mier


De zomer loopt op zijn einde. Helaas. 

Ik ben een zomermens en kijk totaal niet uit naar de winter.

Tijdens één van de laatste zomerse dagen zat ik op mijn eigen Belgische terras een boekje te lezen, toen een bekend geluid mijn oor bereikte. Een geluid dat onlosmakelijk verbonden is met mijn jeugdige zomers in Zuid-Frankrijk. 
Het geluid van een krekel die vlakbij zijn vleugeltjes tegen elkaar tjirpte. 

Het beestje zat vlak naast mij op de grond en bleef zelfs wachten tot ik mijn camera ging halen om hem op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik kreeg er nog een gratis concertje bovenop !

En ja hoor, naast de gezellige serenade van mijnheer krekel (enkel de mannetjes tjirpen), die zoals ik van het zonnetje genoot zonder veel inspanningen te doen, was een legertje mieren druk bezig.

Net als in de moraliserende fabel van Jean de La Fontaine was de krekel gezellig van de zomerdagen aan het genieten terwijl de mieren in mijn rozentuin bladluizen aan het melken waren.

Ik ben van geen van beide soorten fan. Niet van de mieren en niet van de bladluizen.

Honingdauw, de kleverige afscheiding van de bladluizen op de plant, is wat mieren uit het lijf van de luizen halen door op hun achterlijf te trommelen.

Dit wordt 'luizen melken' genoemd. 

Beide soorten helpen elkaar. De mier gebruikt de stof als energiebron, vooral in het najaar om de winter door te komen.

In ruil houden de mieren de vijanden van de luizen op afstand, lieveheersbeestjes bijvoorbeeld.

Als dat geen goede deal is...

Maar zoals ik al zei : ik ben geen fan van mieren, noch van bladluizen.

Vooral niet als ze mijn rozenknoppen in de kiem gaan smoren.

Een kruis erover dus...

Over de mieren, de bladluizen... en helaas ook over de zomer...

Alle foto's werden eind augustus in mijn eigen tuin genomen. Als je er oog voor hebt, zit je eigen tuin vol verhalen...