Staking op Zaventem : de gevolgen voor een reiziger


Het is donderdagavond, 25 oktober. De koffers zijn gepakt. Nog één dagje werken en dan gaan we lekker genieten op Gran Canaria. Dat is althans het plan...

Op vrijdagmorgen worden we wakker met als hoofdpunt in het nieuws de complete chaos in Zaventem. Aviapartner, die de bagage verzorgt en het wegduwen van de vliegtuigen van heel wat luchtvaartmaatschappijen, heeft het werk neergelegd. Duizenden reizigers zien hun vlucht geannuleerd of vertrekken zonder bagage.

De stress slaat toe. Tijdens pauzes op het werk wordt er gebeld met Tui, onze luchtvaartmaatschappij die met Aviapartner werkt. Helaas weten zij ook niet goed wat er komt. De staking was niet aangekondigd.
Tegen 's avonds krijgen we te horen dat onze vlucht waarschijnlijk doorgaat, maar dat ze aanraden om in de handbagage het noodzakelijkste mee te nemen. 
Ik pak de bagage opnieuw uit en herschik de koffers.
We gaan niet met een gerust hart slapen.


Om 1u15 komen er 3 sms'en op rij : we worden om 4u aan de balie van Tui op Zaventem verwacht, waar we instructies zullen krijgen omdat onze vlucht via Charleroi omgeleid zal worden. De taxi naar Zaventem is helaas niet echt op de hoogte en pikt ons om 2u15 op. Na nog 2 stops zien we de klok steeds verder wegtikken. Een medepassagier belt naar mensen die dezelfde vlucht moeten halen om eventueel vertrek zonder ons van Zaventem naar Charleroi tegen te houden.

Om 4u25 worden we in de parkeergarage van Zaventem afgezet. Door diezelfde medepassagier komen we te weten waar de bus staat. Ze zijn aan het wachten. Het wordt een haastig gesleur met bagage. We zijn blij dat we op de bus zitten. Tijdens de rit dommel ik in.
In Charleroi is het opnieuw chaos. De kleinere luchthaven is niet voorzien op zoveel extra passagiers. We moeten een heel eind lopen met de bagage en komen in een enorme mensenmassa terecht voor een grote witte tent, waar de veiligheidscontrole plaatsvindt.

Ik zie hoogbejaarden met koffers zeulen, jonge koppels met peuters en baby's die buggy's én koffers proberen vooruit te krijgen richting tent. 
Het wordt aanschuiven richting ingang van de tent. Het is koud, het waait. Niemand is er echt op gekleed om buiten te wachten.
De lange rij binnen geeft me niet echt een veiligheidsgevoel als ik zie hoe de controle verloopt. Door de mensenmassa hebben ze extra rijen naast de metaaldetectors gemaakt. Hier en daar wordt iemand gecontroleerd. Ze blijken te tellen en er telkens de 10de of 15de uit te halen. Iemand met slechte bedoelingen ziet dat ook.

Het is ruim 5u30 als we door de eerste controle geraken en het luchthavengebouw binnen komen. Iedereen die uit de rij stapt, wordt onherroepelijk terug gefloten. Ook een mama met een kind dat moet plassen moet blijven aanschuiven tot ze voorbij de controle zijn.

Binnen zijn de rijen opnieuw erg lang. Het wordt zoeken waar we moeten zijn om in te checken. Aanschuiven aan de douane is opnieuw een staaltje van geduld hebben. Mensen worden nerveus. Sommigen dreigen hun vlucht te missen. 

Voorbij de douane zien we dat onze vlucht om 8u15 gepland staat, 2u later dan voorzien in Zaventem. Tijd voor koffie.
Langs ons heen rennen mensen met handbagage om op tijd bij hun gate te zijn.
Om 8u15 zijn ze bij onze gate nog een andere vlucht aan het inchecken.
Het wordt uiteindelijk 9u en ook als we op het vliegtuig zitten, moeten we wachten vanwege het drukke luchtverkeer boven Charleroi.

Eenmaal in de lucht val ik in slaap. Wat een hectische nacht !
We zijn blij als onze koffers van de bagageband rollen en we naar het hotel onderweg zijn, net op tijd om nog van een snelle lunch te kunnen genieten, puur doordat we de klok hier een uur achteruit moeten draaien.

Ik krijg gezelschap terwijl ik zit te eten, geduldig wachtend op de kruimeltjes die ik laat vallen.
Lekker makkelijk, je eigen vleugeltjes hebben...

Time to relax... Oef...

Neem ook even een kijkje op dit reisverslag :