Een ander leven (3)


Onderstaand het vorige deel:


Meer dan een jaar geleden alweer...

En er is best veel veranderd. Ík heb veel veranderd. EMDR (b)leek uiteindelijk weinig zinvol, daar ik geen specifieke trauma's heb. Niet te 'pinpointen', zeg maar. Wel heb ik een doorverwijzing gevraagd, nou, geëist liever gezegd, naar een specialist waar ik eerder ook in behandeling was. En met succes.

Strijd om (h)erkenning

Diverse instanties, welke er klaarblijkelijk weinig verstand van hebben, trokken mijn diagnose ADD in twijfel, terwijl ik nagenoeg alle symptomen had en heb. Nu wou ik 'for once and for all' uitsluitsel, een diagnose, zwart op wit, gesteld door iemand die weet waar, in dit geval 'zij', het over heeft. En ik heb mijn diagnose nu, ADD. Tóch een beetje een overwinning, hoe raar het misschien ook klinkt. Ik wil de aandoening niet maar als ik 't heb, wil ik 't ook erkend en bevestigd zien. Nu kan ik ook milder voor mezelf zijn. Altijd heb ik mezelf onterecht verweten dat ik lui, chaotisch, ongedisciplineerd was. Nu kan ik tegen mezelf zeggen; Goedzo! Je hebt weer een dag tegen je ziekten gestreden, knap! Meervoud idd want mijn gehele diagnose luidt:

  • Recidiverende depressie
  • Gegeneraliseerde angststoornis

  • ADD.

Niet om als excuus te gebruiken, wél om rekening mee te houden. Duidelijk voor mezelf, duidelijk voor anderen, in meer of mindere mate. Ook ben ik gewisseld van anti-depressiva. Eerst had ik Nortiptyline, nu Citalopram. Over mijn ervaringen met deze medicijnen, schreef ik eerder al Dit Blog. Ik had simpelweg teveel last van de bijwerkingen. De bijwerkingen die ik nu ervaar zijn ook alles behalve prettig maar het is kiezen tussen twee kwaden.

change

Tijdens mijn laatste consult met mijn arts, hebben we alles uitvoerig besproken; behandeling, medicatie en therapie. Daar gaf ik te kennen dat het al met al verbeterd is en dat volgens mij, met de huidige kennis, het maximale is behaald wat mogelijk is. Wel heb ik aangegeven dat ik nog steeds erg sombere episodes ervaar en ook angst. Zaken die ik m'n hele leven al ervaar, hetzij dat eerder nóg extremer was. Zij zei terecht dat dit niet zou verdwijnen, omdat ik teveel beschadigd ben door een instabiele thuissituatie, een disfunctioneel gezin. Dat moest ik even horen. Klinkt misschien ook weer raar maar nogmaals; erkenning is belangrijk. Het wordt nu erkent dat ik geleden heb en nóg. Ontkennen werkt averechts.

Hoe nu verder?

Ja, dat is een goeie. Zelfstandig en met goede ondersteuning van mijn therapeut, heb ik stappen gezet wat betreft re-integratie. Gaat het lukken? Houd ik het vol? Dat weet ik allemaal niet bij voorbaat maar ik kan vast wel íets doen. Mijn focus ligt nu op wat ik wél kan, stap voor stap, dag voor dag. En ongetwijfeld zal niet alles lukken wat ik onderneem. Maar ik blijf ondernemen, altijd!

© 10-11-2019 Copyright; Blog, titel en tekst(en) van en door: © Enriqué, blogs and more   Alle rechten voorbehouden/All rights reserved   Foto's Pixabay: https://pixabay.com/en/directory-signposts-wood-grain-3033061/   (Bewerkt met eigen tekst, waarop © Copyright rust)  Tags: #change#ADD#depressie#angst#verandering#ziekte#chronisch#ziek

Meer blogs over ADD:

change